คำสารภาพในวันวิวาห์
ผ้าไหมสีแดงสดถูกประดับประดาไปทั่วทุกมุมของตำหนักฉางชุน กลิ่นหอมของธูปหอมและดอกไม้ทิพย์อบอวลในอากาศ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงมงคลแผ่วเบาจากภายนอก เป็นสัญญาณว่าพิธีอภิเษกสมรสระหว่างองค์จักรพรรดิผู้ปกครองแคว้นเว่ยอันยิ่งใหญ่ และซูหลิง บุตรีจากตระกูลซูผู้เป็นบัณฑิต กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า
ซูหลิงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ สวมชุดเจ้าสาวสีแดงปักลวดลายหงส์มังกรอย่างประณีต มงกุฎหงส์ประดับด้วยไข่มุกและอัญมณีเลอค่าถูกจัดวางลงบนศีรษะนางอย่างเบามือ แต่มือของนางกลับเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวระรื่นปนกับความประหม่า นางใช้เวลาหลายปีในการหล่อเลี้ยงความรักให้กับชายผู้เป็นจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ท่านอี้หมิง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ครั้งที่เขายังเป็นองค์ชายสี่ผู้เงียบขรึม นางได้มอบหัวใจให้เขาไปจนหมดสิ้น ความรักที่เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ ในความสัมพันธ์ที่แสนจะประคับประคองมาตลอด ได้นำพานางมาสู่จุดสูงสุดในชีวิต ได้สวมมงกุฎแห่งจักรพรรดินีเคียงข้างเขา
แสงเทียนสว่างไสว สะท้อนเงาของนางในกระจก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนาง ความหวัง ความฝัน และอนาคตอันสดใสที่นางวาดไว้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันนี้ หวังว่าเขาจะยังคงเป็นอี้หมิงคนเดิม คนที่เคยส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้นางลับหลังสายตาผู้อื่น คนที่เคยกระซิบข้างหูว่า ‘เจ้าคือดวงตะวันเพียงดวงเดียวในใจข้า’
เสียงเปิดประตูเบาๆ ทำให้ซูหลิงสะดุ้งเงยหน้าขึ้น นางเห็นเงาร่างสูงสง่าในชุดจักรพรรดิสีทองปักลายมังกรพาดผ่านเข้ามาในห้อง อี้หมิงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองนางนิ่งงัน ไม่มีร่องรอยของความยินดีหรือความรักปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา จนซูหลิงรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งสาดเข้าใส่ นางพยายามเก็บความสงสัยไว้ในใจ คิดว่าเขาอาจจะกำลังเครียดกับพระราชพิธีอันยิ่งใหญ่
“อี้หมิง…” นางเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับพยายามส่งรอยยิ้มที่สดใสที่สุดไปให้ “ท่านมาแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”
เขาไม่ได้ตอบคำ นางเห็นเขาถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด และหยุดยืนห่างจากนางเพียงเอื้อมมือ แสงไฟจากโคมไฟสะท้อนบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ทำให้ดูราวกับรูปปั้นสลักที่ปราศจากชีวิต
“ซูหลิง” เสียงของเขาหนักแน่นทว่าเย็นเยียบ “ข้ามีเรื่องต้องบอกเจ้า”
หัวใจของซูหลิงเต้นถี่รัวขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ สัญชาตญาณบางอย่างกระซิบบอกนางว่าสิ่งที่จะได้ยินต่อไปนี้ จะไม่เป็นสิ่งที่ดีเลย “มีอะไรหรือเพคะ? ท่านดูไม่สบายพระทัยเลย”
เขาจ้องมองนางลึกเข้าไปในดวงตา นางเห็นความว่างเปล่า เห็นความห่างเหินที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับคนตรงหน้าไม่ใช่ชายที่นางรู้จัก ไม่ใช่ชายที่นางรัก “ข้าไม่เคยรักเจ้าเลย ซูหลิง”
คำพูดนั้นราวกับคมมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงเข้ากลางหัวใจของนาง โลกทั้งใบของซูหลิงหยุดหมุนในทันที เสียงดนตรีข้างนอกดูเหมือนจะเงียบหายไป กลิ่นดอกไม้ที่เคยหอมรัญจวนกลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเลือด หัวใจของนางแตกสลายลงเป็นเสี่ยงๆ “อะไรนะ… เพคะ? ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร…” นางกระซิบถาม เสียงสั่นเทาจนแทบไม่ได้ยิน
“เจ้าไม่ได้ยินผิดหรอก” เขากล่าวซ้ำ ยิ่งเน้นย้ำความจริงอันโหดร้ายนั้น “ความรู้สึกที่เจ้าคิดว่ามีระหว่างเรา มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ข้าสร้างขึ้นมาเท่านั้น วิวาห์ครั้งนี้เป็นเพียงเกมหนึ่งในกระดานเท่านั้น ซูหลิง เจ้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ข้าต้องใช้เพื่อความมั่นคงของบัลลังก์”
ใบหน้าของซูหลิงซีดเผือดลงในทันที ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมา นางรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากจากภายใน เลือดในกายเย็นยะเยือกจนชาไปทั้งร่าง ภาพความทรงจำเก่าๆ ที่เคยอบอุ่น สัญญาที่เคยให้กัน ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา นี่หรือคือชายที่นางรักสุดหัวใจ? นี่หรือคือความจริงเบื้องหลังรอยยิ้มและการกระซิบข้างหูที่แสนหวาน?
“ไม่จริง…” นางส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง น้ำตาไหลรินเป็นทาง “ท่านหลอกลวงข้ามาตลอด… ทำไม… ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้!”
เขาถอยห่างจากนางไปหนึ่งก้าว ราวกับไม่อยากสัมผัสกับความเจ็บปวดที่เขาสร้างขึ้นมา “เพื่อแผ่นดิน เพื่อบัลลังก์ เพื่อความอยู่รอดของข้า” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีใดๆ “เจ้าควรจะเข้าใจ ซูหลิง ในวังแห่งนี้ ความรักคือจุดอ่อน และข้าไม่มีวันยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น”
ซูหลิงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความว่างเปล่า ในดวงตาของนางสะท้อนภาพของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใช่… ชายแปลกหน้าผู้นี้ไม่ใช่อี้หมิงที่นางรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงองค์จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ ที่ไร้หัวใจและไร้ความเมตตา
“เจ้าเป็นเพียงจักรพรรดินีในนาม” เขากล่าวต่อ ราวกับไม่สนใจอาการเจ็บปวดของนาง “จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี อย่าได้คิดการใหญ่ และอย่าได้คาดหวังสิ่งใดจากข้า”
เขาก้าวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปหอมจางๆ และหัวใจที่แตกสลายของซูหลิง นางทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง มงกุฎหงส์ที่เคยดูสูงส่งบัดนี้กลับเป็นเครื่องพันธนาการที่ไร้ความหมาย เสียงดนตรีมงคลจากภายนอกยังคงดังแผ่วเบา ราวจะเยาะเย้ยความโง่งมของนาง ซูหลิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เลือดซิบๆ ขึ้นมาคล้ายกับเลือดในอกของนางที่กำลังเดือดพล่าน ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา และความเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นางเงยหน้าขึ้นมองเงาตนเองในกระจกแผ่นใหญ่ สตรีผู้นั้นไม่ได้มีแววตาที่เต็มไปด้วยความรักอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าลึกเข้าไปในความว่างเปล่านั้น มีประกายไฟบางอย่างกำลังลุกโชนขึ้นมา
‘เกมหรือ?’ นางคิดในใจ ‘ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะเล่นเกมนี้… เล่นให้ดีกว่าใครๆ’
ซูหลิงไม่รู้เลยว่าภายใต้ความปวดร้าวนี้ ประกายไฟดวงเล็กๆ ได้จุดชนวนให้กับการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด การต่อสู้เพื่อค้นหาความจริงที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของหัวใจที่เหลืออยู่ มงกุฎหงส์หนักอึ้งบนศีรษะ แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องแบกรับมันไว้ ไม่ใช่ในฐานะจักรพรรดินีผู้เป็นที่รัก แต่ในฐานะหมากตัวหนึ่งบนกระดานแห่งความตายที่รอคอยนางอยู่เบื้องหน้า
‘ข้าจะอยู่รอดหรือไม่… หรือข้าควรจะต่อสู้กลับ?’ คำถามนี้วนเวียนในห้วงความคิดของซูหลิง ในเมื่อความรักเป็นเพียงเครื่องมือ งั้นนางจะใช้เครื่องมือนี้ให้ได้ผลที่สุด
พิษรักบัลลังก์เลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก