ตอนที่ 11 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

รัตติกาลคลี่คลุมเหนือพระราชวังหลวงอีกครา แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาต้องหลังคาตำหนักฉงเยว่ที่ซูหลิงพำนักอยู่ แต่มิอาจขับไล่ความอึมครึมในใจนางให้จางหายไปได้ เสียงขลุ่ยแว่วหวานจากตำหนักไกลๆ ลอยมาตามลม ราวกับจะย้ำเตือนถึงความเปลี่ยวเหงาที่เกาะกุมจิตวิญญาณ ซูหลิงนั่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนดอกโบตั๋นที่เคยอวดโฉมงดงามยามกลางวัน ‌บัดนี้ถูกกลืนกินด้วยเงามืดมิดจนแทบแยกแยะอะไรไม่ออก เช่นเดียวกับหัวใจของนางที่ถูกความมืดมิดของความจริงกลืนกินจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

วันนี้เป็นอีกวันที่นางต้องเผชิญหน้ากับสายตาเย็นชาขององค์จักรพรรดิหลงอี้ ในท้องพระโรงอันโอ่อ่าโอ่โถง เสียงหัวเราะและคำกล่าวชื่นชมองค์ฮองเฮาพระองค์ใหม่ดังกึกก้อง ซูหลิงนั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าพระสนมและขุนนางหญิงชั้นสูง ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะอ่านความรู้สึก แต่ภายในใจกลับปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่องค์จักรพรรดิหันไปมององค์ฮองเฮาด้วยแววตาที่เคยเป็นของนาง ​ซูหลิงรู้สึกเหมือนถูกทรมานอย่างแสนสาหัส ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย ภาพวันวานที่องค์จักรพรรดิเคยจับมือนางเดินเล่นในสวนหลวง กระซิบถ้อยคำหวานซึ้งที่ข้างหู สัญญาว่าจะรักและทะนุถนอมนางไปชั่วชีวิต... ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นมายาที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกลวงหัวใจอันบริสุทธิ์ของนาง

“พระสนมซูหลิงดูไม่ค่อยสบายพระทัยนักหรือเพคะ” ‍เสียงหวานใสของพระสนมเจินหลินดังขึ้นข้างๆ นาง พระสนมเจินหลินเป็นสตรีที่งามอ่อนช้อยราวกับดอกเหมยแรกแย้ม แต่แววตาของนางกลับฉายแววความเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยาน ซูหลิงหันไปเผชิญหน้ากับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรแต่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย

“หม่อมฉันสบายดีเพคะ เพียงแต่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย” ซูหลิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้า

“โอ้...เช่นนั้นหรือเพคะ ‌หม่อมฉันก็คิดว่าพระสนมคงจะคิดถึงบ้านเกิดกระมังเพคะ” เจินหลินกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระสนมซูหลิงเป็นธิดาของแม่ทัพซูผู้เกรียงไกร คงจะคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระมากกว่าในวังหลวงอันคับแคบนี้กระมังเพคะ”

คำพูดของเจินหลินจงใจจะตอกย้ำถึงสถานะของซูหลิงที่บัดนี้ไร้ซึ่งอำนาจและอิทธิพลใดๆ ในวังหลวง บิดาของนาง แม่ทัพซูผู้เป็นที่เคารพยำเกรง บัดนี้ถูกปลดจากตำแหน่งและถูกกักบริเวณในจวนเนื่องจากข้อหาที่คลุมเครือ ‍ส่วนพี่ชายของนาง ซูอี้ ผู้เป็นแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล ก็ถูกส่งไปประจำการชายแดนที่ห่างไกล นี่คือผลพวงจากการที่ซูหลิงถูกทอดทิ้งจากองค์จักรพรรดิ ตระกูลซูที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้กำลังถูกกัดกร่อนจากภายใน

“วังหลวงแห่งนี้งดงามและสงบสุข หม่อมฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พำนักอยู่ที่นี่เพคะ” ​ซูหลิงตอบกลับอย่างนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความแข็งกร้าว “ส่วนเรื่องเหน็ดเหนื่อยนั้น คงเป็นเพราะหม่อมฉันยังไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตที่ต้องเผชิญหน้ากับความริษยาและเล่ห์เพทุบายต่างๆ กระมังเพคะ”

คำพูดของซูหลิงทำให้เจินหลินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ก่อนที่นางจะหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน ​“พระสนมซูหลิงนี่ช่างพูดจาตรงไปตรงมานักนะเพคะ หม่อมฉันชักจะชอบพระสนมขึ้นมาแล้วสิ”

ซูหลิงเพียงยิ้มตอบอย่างเย็นชา นางรู้ดีว่าเจินหลินกำลังพยายามหยั่งเชิงและหาทางเล่นงานนาง แต่ซูหลิงไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ยอมให้ใครมารังแกอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดที่ได้รับจากองค์จักรพรรดิได้หลอมรวมนางให้กลายเป็นสตรีที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว นางจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางและตระกูลซูอีก

เมื่อกลับมาถึงตำหนักฉงเยว่ ซูหลิงก็ปลดปล่อยความอ่อนล้าทั้งหมดออกมา นางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างหมดเรี่ยวแรง ​“เหมยฮวา...เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรดี” นางเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทที่อยู่เคียงข้างนางมาตั้งแต่เยาว์วัย

เหมยฮวา สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์และใจดี เข้ามานวดไหล่ให้นางเบาๆ “นายหญิงเพคะ บ่าวรู้ว่านายหญิงเจ็บปวด แต่บ่าวเชื่อว่านายหญิงจะต้องผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้เพคะ นายหญิงเป็นสตรีที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่บ่าวเคยรู้จักมา”

“เข้มแข็งหรือ?” ซูหลิงหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าเคยคิดว่าความรักจะทำให้ข้าเข้มแข็ง แต่สุดท้ายมันกลับทำให้ข้าอ่อนแอและถูกทำลายจนป่นปี้” นางเงยหน้าขึ้นมองเพดานตำหนักที่ประดับด้วยลวดลายมังกรและหงส์อันวิจิตรบรรจง “ข้าเคยเชื่อว่าความรักขององค์จักรพรรดิคือทุกสิ่งทุกอย่างของข้า แต่บัดนี้ข้ารู้แล้วว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเครื่องมือที่เขาใช้เพื่อควบคุมและทำลายข้า”

“นายหญิงเพคะ อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ” เหมยฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “บ่าวเชื่อว่าองค์จักรพรรดิ...อาจจะยังมีความรู้สึกดีๆ ต่อนายหญิงอยู่บ้างเพคะ”

“เจ้ายังเชื่อเช่นนั้นอีกหรือเหมยฮวา” ซูหลิงหันมามองเหมยฮวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “หลังจากที่เขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเขาไม่เคยรักข้าเลย หลังจากที่เขาแต่งตั้งสตรีอื่นขึ้นเป็นฮองเฮาแทนข้า หลังจากที่เขาทอดทิ้งตระกูลซูให้เผชิญชะตากรรมอันเลวร้าย เจ้ายังจะบอกว่าเขามีความรู้สึกดีๆ ตรข้าอีกหรือ”

เหมยฮวาเงียบไป นางไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อปลอบประโลมนายหญิงของนางได้อีกแล้ว ความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะรับไหว

“ไม่เป็นไรเหมยฮวา” ซูหลิงถอนหายใจยาว “ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีต่อข้า แต่บัดนี้ข้าได้ตื่นจากฝันแล้ว ความรักที่ข้าเคยยึดมั่นถือมั่น บัดนี้ได้กลายเป็นพิษที่กัดกินหัวใจข้าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี”

นางลุกขึ้นยืน เดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกล่องไม้จันทน์เก่าๆ ขึ้นมา ภายในกล่องมีปิ่นปักผมหยกสีเขียวมรกตที่องค์จักรพรรดิเคยมอบให้เป็นของขวัญในวันเกิดของนาง ซูหลิงลูบไล้ปิ่นนั้นเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งเจ็บปวด

“ปิ่นอันนี้...เขาบอกว่ามันคือสัญลักษณ์ของความรักนิรันดร์” ซูหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่บัดนี้มันเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความหลอกลวง”

นางกำปิ่นนั้นไว้แน่นในมือ ดวงตาของนางฉายแววความมุ่งมั่นที่เหมยฮวาไม่เคยเห็นมาก่อน “ข้าจะไม่ยอมให้เขาทำลายข้าได้อีกต่อไปแล้วเหมยฮวา”

“นายหญิงจะทำอะไรเพคะ” เหมยฮวาถามด้วยความกังวล

“ข้าจะเล่นเกมของเขา” ซูหลิงตอบด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา “เกมที่เขาคิดว่าเขาเป็นผู้ควบคุม แต่เขาไม่รู้หรอกว่าในเกมนี้...ผู้แพ้ไม่ใช่ข้า”

นับตั้งแต่วันนั้น ซูหลิงก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป นางยังคงเป็นสตรีที่งดงามและอ่อนโยนในสายตาของผู้อื่น แต่ภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแผนการอันแยบยล นางเริ่มศึกษาตำราพิชัยสงคราม ตำราการปกครอง และตำราการแพทย์โบราณอย่างจริงจัง นางใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องสมุดหลวง คลุกคลีอยู่กับหนังสือมากมายราวกับจะดูดซับความรู้ทั้งหมดที่มีอยู่เข้าสู่จิตใจ

นางรู้ดีว่าในวังหลวงแห่งนี้ ความงดงามเพียงอย่างเดียวไม่อาจปกป้องนางได้ อำนาจและความเฉลียวฉลาดต่างหากคืออาวุธที่แท้จริง ซูหลิงเริ่มสังเกตการณ์พฤติกรรมของเหล่าพระสนม ขุนนาง และแม้กระทั่งองค์จักรพรรดิเอง นางจดจำทุกรายละเอียด ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ราวกับกำลังปะติดปะต่อชิ้นส่วนของปริศนาอันซับซ้อน

วันหนึ่ง ขณะที่ซูหลิงกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลวง นางได้ยินเสียงสนทนาของเหล่าสาวใช้ที่กำลังซุบซิบกันถึงเรื่องราวขององค์ฮองเฮาพระองค์ใหม่ ‘หลี่เยว่’

“องค์ฮองเฮาหลี่เยว่ช่างงดงามและมีเมตตานักนะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าว

“ใช่แล้ว นางมาจากตระกูลหลี่ผู้ทรงอิทธิพล อีกทั้งยังเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทุกประการ สมควรแล้วที่จะได้เป็นฮองเฮา” อีกคนเสริม

“แต่ข้าได้ยินมาว่าองค์จักรพรรดิเคยรักพระสนมซูหลิงมาก่อนไม่ใช่หรือ” สาวใช้คนแรกถามด้วยความสงสัย

“โธ่เอ๊ย! นั่นมันเรื่องในอดีตแล้ว” สาวใช้คนที่สองหัวเราะเยาะ “องค์จักรพรรดิคงจะตาบอดไปชั่วขณะกระมัง ถึงได้หลงใหลสตรีที่ไร้ซึ่งอำนาจและบารมีอย่างพระสนมซูหลิง”

คำพูดเหล่านั้นบาดลึกลงไปในหัวใจของซูหลิง แต่สีหน้าของนางยังคงเรียบเฉย นางเดินผ่านกลุ่มสาวใช้เหล่านั้นไปอย่างสงบ ราวกับไม่ได้ยินอะไร แต่ภายในใจของนางกลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้น

‘ไร้อำนาจ ไร้บารมีงั้นหรือ’ ซูหลิงคิดในใจ ‘พวกเจ้าจะได้เห็นว่าสตรีที่ไร้อำนาจคนนี้จะสามารถทำอะไรได้บ้าง’

นางกลับมายังตำหนักฉงเยว่ เหมยฮวากำลังจัดเตรียมน้ำชาสมุนไพรให้นาง “นายหญิงเพคะ บ่าวได้ยินมาว่าองค์ฮองเฮาหลี่เยว่กำลังจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพระญาติจากต่างเมืองเพคะ”

“เช่นนั้นหรือ” ซูหลิงกล่าวเบาๆ “งานเลี้ยงต้อนรับพระญาติจากต่างเมือง...น่าสนใจนัก”

นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาของนางทอดมองออกไปยังสวนดอกโบตั๋นอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาของนางไม่ได้มีแต่ความเศร้าอีกต่อไปแล้ว หากแต่เต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นและแผนการอันแยบยล

ซูหลิงรู้ดีว่าการจะโค่นล้มองค์ฮองเฮาหลี่เยว่และตระกูลหลี่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ตระกูลหลี่เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีอำนาจและอิทธิพลในราชสำนักมานานหลายชั่วอายุคน อีกทั้งองค์ฮองเฮายังได้รับการสนับสนุนจากองค์จักรพรรดิอย่างเต็มที่

แต่ซูหลิงก็ไม่ได้หวาดหวั่น นางได้เรียนรู้แล้วว่าในเกมแห่งอำนาจนี้ ความกลัวคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด ความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาดต่างหากคืออาวุธที่จะนำพานางไปสู่ชัยชนะ

“เหมยฮวา” ซูหลิงเรียกสาวใช้คนสนิท “เจ้าช่วยสืบเรื่องราวขององค์ฮองเฮาหลี่เยว่ให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็อย่าได้ละเลย”

“เพคะนายหญิง” เหมยฮวารับคำสั่งด้วยความภักดี

ซูหลิงลุกขึ้นยืน เดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แล้วเริ่มเขียนบางสิ่งลงบนกระดาษหยกขาวสะอาด ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับกำลังมองเห็นอนาคต

‘องค์จักรพรรดิหลงอี้ ท่านคิดว่าท่านเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของข้า แต่ท่านคิดผิดแล้ว’ ซูหลิงคิดในใจ ‘เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และข้าจะทำให้ท่านเสียใจที่เคยดูถูกและทำลายข้า’

เงาอดีตที่เคยตามหลอกหลอนซูหลิง บัดนี้ได้กลายเป็นแรงผลักดันให้นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ความเจ็บปวดและความแค้นได้หล่อหลอมให้นางกลายเป็นสตรีที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า

นางจะใช้ความงาม ความเฉลียวฉลาด และความมุ่งมั่นของนางเป็นอาวุธ เพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของนาง และเพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าสตรีที่ถูกทอดทิ้งอย่างนางก็สามารถลุกขึ้นยืนหยัดและเป็นผู้ชนะในเกมแห่งอำนาจนี้ได้

รัตติกาลยังคงคลี่คลุมเหนือพระราชวังหลวง แต่บัดนี้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมามิได้ดูอ้างว้างอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นแสงแห่งความหวังและความมุ่งมั่นที่ส่องนำทางให้ซูหลิงก้าวเดินไปบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย เส้นทางที่เรียกว่า ‘เกมรักบัลลังก์เลือด’