แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องตำหนักฉงเยว่ ทำให้ภายในตำหนักดูสว่างไสวขึ้นเล็กน้อย ซูหลิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ กำลังอ่านจดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากหลี่หมิง เหมยฮวากำลังยืนอยู่ข้างๆ นางด้วยสีหน้ากังวล
“นายหญิงเพคะ ข่าวลือที่หลี่หมิงปล่อยออกไปเริ่มส่งผลแล้วเพคะ” เหมยฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เหล่าขุนนางเริ่มตั้งคำถามถึงความซื่อสัตย์ของท่านเสนาบดีหลี่จง และมีบางคนถึงกับเริ่มส่งฎีกาถึงองค์จักรพรรดิแล้วเพคะ”
ซูหลิงพยักหน้าช้าๆ “ดีมากเหมยฮวา แผนการของเรากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี”
“แต่บ่าวก็ยังกังวลอยู่เพคะ” เหมยฮวากล่าว “หากองค์จักรพรรดิทรงสืบสวนเรื่องนี้อย่างจริงจัง แล้วทรงพบว่านายหญิงอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด...จะเป็นอันตรายถึงชีวิตนะเพคะ”
“ข้ารู้เหมยฮวา” ซูหลิงกล่าว “แต่ในเกมนี้ เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
นางอ่านจดหมายของหลี่หมิงต่อ หลี่หมิงรายงานว่าท่านเสนาบดีหลี่จงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วราชสำนัก ท่านเสนาบดีพยายามที่จะสืบหาต้นตอของข่าวลือ แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ
“หลี่หมิงทำหน้าที่ของเขาได้ดีมาก” ซูหลิงกล่าว “เขาเป็นหมากที่สำคัญในกระดานแห่งอำนาจนี้”
“แต่บ่าวก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดีเพคะ” เหมยฮวากล่าว “นายหญิงเพคะ บ่าวได้ยินมาว่าองค์จักรพรรดิทรงเริ่มให้ความสนใจกับนายหญิงมากขึ้นกว่าเดิมนะเพคะ”
ซูหลิงยิ้มมุมปาก “นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการเหมยฮวา”
เหมยฮวาไม่เข้าใจว่านายหญิงของนางกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป
วันรุ่งขึ้น องค์จักรพรรดิหลงอี้เสด็จมายังตำหนักฉงเยว่โดยไม่คาดคิด ซูหลิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีที่สงบเสงี่ยม
“ถวายพระพรองค์จักรพรรดิเพคะ” ซูหลิงกล่าวด้วยความนอบน้อม
“ไม่ต้องมากพิธีหรอกพระสนมซูหลิง” องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เราได้ยินมาว่าพระสนมชอบอ่านหนังสือ จึงอยากจะมาเยี่ยมเยียน”
ซูหลิงยิ้มบางๆ “เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะองค์จักรพรรดิ”
องค์จักรพรรดิหลงอี้เดินเข้าไปในตำหนัก มองไปรอบๆ ตำหนักฉงเยว่ที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน พระองค์ทรงเห็นตำรามากมายวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ
“พระสนมซูหลิงช่างเป็นสตรีที่ใฝ่รู้ยิ่งนัก” องค์จักรพรรดิกล่าว “เราไม่คิดว่าพระสนมจะทรงสนใจเรื่องตำราพิชัยสงครามและตำราการปกครองด้วย”
ซูหลิงยิ้มบางๆ “หม่อมฉันเพียงแค่อ่านเพื่อคลายความเหงาเท่านั้นเพคะองค์จักรพรรดิ”
องค์จักรพรรดิหลงอี้เงียบไปครู่หนึ่ง พระองค์ทรงรู้สึกผิดที่เคยทอดทิ้งซูหลิงไป พระองค์ทรงมองซูหลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
“พระสนมซูหลิง” องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เราขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เคยทำกับพระสนม”
คำพูดขององค์จักรพรรดิทำให้ซูหลิงรู้สึกประหลาดใจ นางไม่คิดว่าพระองค์จะกล่าวคำขอโทษกับนาง
“องค์จักรพรรดิเพคะ” ซูหลิงกล่าว “หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าพระองค์ทรงหมายถึงเรื่องใดเพคะ”
“พระสนมไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้หรอก” องค์จักรพรรดิกล่าว “เรารู้ว่าเราทำร้ายพระสนมมากเพียงใด”
ซูหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง นางมองเข้าไปในดวงตาขององค์จักรพรรดิ นางเห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจในแววตาของพระองค์
“องค์จักรพรรดิเพคะ” ซูหลิงกล่าว “เรื่องราวในอดีตก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตเถิดเพคะ บัดนี้หม่อมฉันไม่เหลือความรู้สึกใดๆ ให้กับพระองค์อีกแล้วเพคะ”
คำพูดของซูหลิงทำให้องค์จักรพรรดิหลงอี้รู้สึกเจ็บปวด พระองค์ทรงรู้ดีว่าพระองค์ทำร้ายซูหลิงมากเพียงใด และบัดนี้พระองค์ก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่พระองค์ได้ทำลงไป
“เราเข้าใจ” องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “แต่เราก็ยังอยากจะขอโอกาสที่จะชดเชยให้พระสนม”
ซูหลิงยิ้มมุมปาก “องค์จักรพรรดิเพคะ การชดเชยให้กับหม่อมฉันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพคะ”
องค์จักรพรรดิหลงอี้เงียบไปอีกครั้ง พระองค์ทรงรู้ดีว่าซูหลิงพูดถูก พระองค์ทรงทำร้ายนางมากเกินกว่าที่จะชดเชยให้ได้ง่ายๆ
“เราจะพยายาม” องค์จักรพรรดิกล่าว “เราจะพยายามทุกวิถีทางที่จะชดเชยให้พระสนม”
ซูหลิงยิ้มบางๆ “หม่อมฉันจะรอดูเพคะองค์จักรพรรดิ”
หลังจากองค์จักรพรรดิเสด็จกลับไปแล้ว เหมยฮวาก็เข้ามาหานางด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นายหญิงเพคะ องค์จักรพรรดิทรงมาขอโทษนายหญิงด้วยพระองค์เองหรือเพคะ”
“ใช่เหมยฮวา” ซูหลิงกล่าว “และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น”
นางรู้ดีว่าองค์จักรพรรดิเริ่มรู้สึกผิดและเสียใจในสิ่งที่พระองค์ได้ทำลงไป นี่คือโอกาสที่นางจะใช้เพื่อบ่อนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างองค์จักรพรรดิกับองค์ฮองเฮาหลี่เยว่
วันรุ่งขึ้น ซูหลิงสั่งให้เหมยฮวาเตรียมของขวัญชิ้นเล็กๆ สำหรับองค์ฮองเฮาหลี่เยว่ “เหมยฮวา เจ้าช่วยนำของขวัญชิ้นนี้ไปมอบให้องค์ฮองเฮา และบอกนางว่าข้าขอเชิญนางมาจิบชาที่ตำหนักฉงเยว่ในวันพรุ่งนี้ด้วย”
“เพคะนายหญิง” เหมยฮวารับคำสั่ง
องค์ฮองเฮาหลี่เยว่มาตามคำเชิญของซูหลิง นางดูประหลาดใจเล็กน้อยที่ซูหลิงเชิญนางมาจิบชา เพราะทั้งสองไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อน
“ถวายพระพรพระสนมซูหลิงเพคะ” องค์ฮองเฮากล่าวด้วยความนอบน้อม
“ไม่ต้องมากพิธีหรอกองค์ฮองเฮา เชิญนั่งเถิด” ซูหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “หม่อมฉันได้ยินมาว่าองค์ฮองเฮาทรงไม่สบายพระทัย จึงอยากจะเชิญมาสนทนาด้วย”
องค์ฮองเฮาหลี่เยว่ดูประหลาดใจเล็กน้อย “พระสนมทรงทราบเรื่องนั้นด้วยหรือเพคะ”
“เรื่องราวในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นความลับหรอกเพคะองค์ฮองเฮา” ซูหลิงกล่าวพร้อมกับรินชาให้องค์ฮองเฮา “หม่อมฉันได้ยินมาว่าองค์ฮองเฮาทรงกังวลเรื่ององค์จักรพรรดิเพคะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของซูหลิง องค์ฮองเฮาหลี่เยว่ก็ถอนหายใจออกมา “หม่อมฉันยอมรับว่าหม่อมฉันกังวลใจมากเพคะ องค์จักรพรรดิทรงเริ่มให้ความสนใจกับพระสนมซูหลิงมากขึ้นกว่าเดิมนะเพคะ”
ซูหลิงยิ้มบางๆ “องค์ฮองเฮาทรงคิดมากไปแล้วเพคะ องค์จักรพรรดิรักและเทิดทูนองค์ฮองเฮาเพียงผู้เดียว”
“แต่หม่อมฉันก็ยังอดคิดไม่ได้เพคะ” องค์ฮองเฮากล่าว “พระสนมซูหลิงเป็นสตรีที่งดงามและเฉลียวฉลาด หากองค์จักรพรรดิจะทรงคิดถึงพระสนมบ้าง ก็คงไม่แปลก”
“องค์ฮองเฮาเพคะ” ซูหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “หม่อมฉันเชื่อว่าองค์จักรพรรดิรักองค์ฮองเฮาอย่างแท้จริงเพคะ แต่บางครั้งบุรุษก็มักจะหลงใหลในสิ่งที่ตนเองไม่เคยมี”
คำพูดของซูหลิงทำให้องค์ฮองเฮาหลี่เยว่ครุ่นคิด นางมองซูหลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน
“พระสนมซูหลิงหมายความว่าอย่างไรเพคะ”
“ไม่มีอะไรหรอกเพคะองค์ฮองเฮา” ซูหลิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ลึกลับ “เพียงแต่หม่อมฉันคิดว่าในวังหลวงแห่งนี้ ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อนและจุดแข็งของตัวเอง และบางครั้ง จุดอ่อนของคนหนึ่งก็อาจจะเป็นจุดแข็งของอีกคนหนึ่งก็ได้”
การสนทนาในวันนั้นสิ้นสุดลงด้วยดี องค์ฮองเฮาหลี่เยว่กลับไปพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายในใจ นางรู้สึกสบายใจที่ได้ระบายความรู้สึกกับซูหลิง และรู้สึกประหลาดใจกับความเฉลียวฉลาดและลึกซึ้งของซูหลิง
หลังจากองค์ฮองเฮากลับไปแล้ว เหมยฮวาก็เข้ามาหานาง “นายหญิงเพคะ แผนการของนายหญิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วใช่ไหมเพคะ”
“ใช่เหมยฮวา” ซูหลิงตอบด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น”
นางมองออกไปยังพระราชวังหลวงที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอีกครั้ง เงื่อนงำที่ซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผย และซูหลิงก็พร้อมแล้วที่จะใช้เงื่อนงำเหล่านั้นเป็นอาวุธในการโค่นล้มศัตรูของนาง
‘องค์จักรพรรดิหลงอี้ ท่านคิดว่าท่านเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของข้า แต่ท่านคิดผิดแล้ว’ ซูหลิงคิดในใจ ‘เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และข้าจะทำให้ท่านเสียใจที่เคยดูถูกและทำลายข้า’
พิษรักบัลลังก์เลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก