ลมหนาวพัดโชยมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยที่เริ่มโรยรา บรรยากาศในวังหลวงดูเงียบสงบ แต่ภายใต้ความสงบนั้นกลับซ่อนเร้นแผนการอันซับซ้อนที่กำลังจะถูกนำมาใช้ ซูหลิงนั่งอยู่ภายในตำหนักฉงเยว่ จิบชาสมุนไพรที่เหมยฮวาบรรจงชงให้ นางทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นสวนหย่อมที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ความงามของธรรมชาติมิอาจทำให้จิตใจของนางสงบลงได้ เพราะในหัวของนางเต็มไปด้วยแผนการที่กำลังจะถูกนำมาใช้
หลังจากที่ซูหลิงได้พูดคุยกับองค์จักรพรรดิและองค์ฮองเฮา นางก็ได้ประเมินสถานการณ์และตัดสินใจที่จะใช้แผนซ้อนแผน เพื่อบ่อนทำลายความน่าเชื่อถือของตระกูลหลี่และองค์ฮองเฮาหลี่เยว่จากภายใน
“นายหญิงเพคะ บ่าวได้ยินมาว่าองค์จักรพรรดิทรงเริ่มสอบสวนเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับท่านเสนาบดีหลี่จงแล้วนะเพคะ” เหมยฮวารายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ซูหลิงพยักหน้าช้าๆ “ดีมากเหมยฮวา แผนการของเรากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี”
“แต่บ่าวก็ยังกังวลอยู่เพคะ” เหมยฮวากล่าว “หากองค์จักรพรรดิทรงสืบสวนเรื่องนี้อย่างจริงจัง แล้วทรงพบว่านายหญิงอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด...จะเป็นอันตรายถึงชีวิตนะเพคะ”
“ข้ารู้เหมยฮวา” ซูหลิงกล่าว “แต่ในเกมนี้ เราจำเป็นต้องเสี่ยง”
นางรู้ดีว่าการจะโค่นล้มตระกูลหลี่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ตระกูลหลี่เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีอำนาจและอิทธิพลในราชสำนักมานานหลายชั่วอายุคน อีกทั้งองค์ฮองเฮายังได้รับการสนับสนุนจากองค์จักรพรรดิอย่างเต็มที่
แต่ซูหลิงก็ไม่ได้หวาดหวั่น นางได้เรียนรู้แล้วว่าในเกมแห่งอำนาจนี้ ความกลัวคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด ความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาดต่างหากคืออาวุธที่จะนำพานางไปสู่ชัยชนะ
“เหมยฮวา เจ้าช่วยส่งคนไปบอกหลี่หมิงให้เขาระมัดระวังตัวให้มากที่สุด” ซูหลิงสั่งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “และบอกเขาว่าให้เขารวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับความไม่ชอบมาพากลของท่านเสนาบดีหลี่จงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“เพคะนายหญิง” เหมยฮวารับคำสั่ง
ซูหลิงเริ่มใช้กลยุทธ์ที่แยบยลมากขึ้น นางไม่ได้พยายามแย่งชิงความรักจากองค์จักรพรรดิโดยตรง แต่กลับพยายามสร้างความเข้าใจผิดและสร้างความบาดหมางระหว่างองค์จักรพรรดิกับองค์ฮองเฮา
นางเริ่มปรากฏตัวในสถานที่ที่องค์จักรพรรดิจะเสด็จไปบ่อยๆ เช่น สวนหลวง ห้องสมุดหลวง หรือแม้กระทั่งท้องพระโรง นางไม่ได้พยายามเข้าหาองค์จักรพรรดิโดยตรง แต่กลับแสร้งทำเป็นบังเอิญพบเจอ และพูดคุยกับองค์จักรพรรดิด้วยท่าทีที่สุภาพและอ่อนโยน
องค์จักรพรรดิหลงอี้เองก็รู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของซูหลิง นางดูสงบเสงี่ยมและอ่อนโยนมากขึ้นกว่าเดิมมาก อีกทั้งยังดูเฉลียวฉลาดและมีความรู้มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน องค์จักรพรรดิเริ่มรู้สึกสนใจในตัวซูหลิงอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังตัว เพราะเขารู้ดีว่าซูหลิงเคยเจ็บปวดจากเขามาก่อน
องค์ฮองเฮาหลี่เยว่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ นางรู้สึกไม่สบายใจและเริ่มรู้สึกอิจฉาซูหลิงมากขึ้นเรื่อยๆ นางพยายามที่จะใช้ตำแหน่งและอำนาจของนางเพื่อกีดกันซูหลิงออกจากองค์จักรพรรดิ แต่ซูหลิงก็ฉลาดพอที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยตรง
วันหนึ่ง องค์ฮองเฮาหลี่เยว่จัดงานเลี้ยงน้ำชาในสวนหลวง นางเชิญเหล่าพระสนมและขุนนางหญิงชั้นสูงมาร่วมงาน ซูหลิงก็ได้รับเชิญเช่นกัน
ในงานเลี้ยง องค์ฮองเฮาหลี่เยว่พยายามที่จะแสดงอำนาจและบารมีของนาง นางพูดคุยกับเหล่าพระสนมและขุนนางหญิงด้วยท่าทีที่สง่างามและมั่นใจ แต่สายตาของนางก็ยังคงจับจ้องไปที่ซูหลิง
ซูหลิงยังคงใช้ท่าทีที่สงบเสงี่ยมและอ่อนโยน นางพูดคุยกับผู้คนรอบข้างด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ทำให้ผู้คนรู้สึกดีกับนาง
“พระสนมซูหลิงเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระสนมทรงโปรดปรานการประพันธ์บทกวีมาก” องค์ฮองเฮากล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ไม่ทราบว่าวันนี้พระสนมจะทรงประพันธ์บทกวีให้พวกเราฟังบ้างได้หรือไม่เพคะ”
คำขอขององค์ฮองเฮาทำให้ทุกคนในงานเลี้ยงหันมามองซูหลิงด้วยความสนใจ ซูหลิงรู้ดีว่านี่คือการทดสอบจากองค์ฮองเฮา
“หม่อมฉันไม่กล้าหรอกเพคะองค์ฮองเฮา” ซูหลิงกล่าวอย่างถ่อมตัว “ความสามารถในการประพันธ์ของหม่อมฉันยังห่างไกลจากองค์ฮองเฮามากเพคะ”
“ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกเพคะพระสนม” องค์ฮองเฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม “หม่อมฉันอยากจะฟังบทกวีจากพระสนมจริงๆ เพคะ”
ซูหลิงยิ้มบางๆ นางรู้ดีว่าหากนางปฏิเสธ ก็จะดูเหมือนนางไม่เคารพองค์ฮองเฮา และหากนางประพันธ์บทกวีที่ไม่ดีพอ ก็จะถูกเยาะเย้ย
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ “เช่นนั้นหม่อมฉันจะขอประพันธ์บทกวีสั้นๆ บทหนึ่งเพคะ”
ซูหลิงเริ่มประพันธ์บทกวีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและไพเราะ บทกวีของนางกล่าวถึงความงดงามของดอกเหมยที่เบ่งบานท่ามกลางหิมะ ความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความงดงาม และความแข็งแกร่งที่สามารถยืนหยัดได้ท่ามกลางความหนาวเย็น
บทกวีของซูหลิงทำให้ทุกคนในงานเลี้ยงรู้สึกประทับใจ หลายคนถึงกับน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง องค์จักรพรรดิหลงอี้ที่เสด็จมาร่วมงานเลี้ยงโดยบังเอิญ ก็ได้ยินบทกวีของซูหลิงเช่นกัน พระองค์ทรงมองซูหลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
องค์ฮองเฮาหลี่เยว่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก นางไม่คิดว่าซูหลิงจะสามารถประพันธ์บทกวีที่ไพเราะได้ถึงเพียงนี้ นางรู้สึกเหมือนถูกซูหลิงแย่งชิงความสนใจไปจากนาง
“บทกวีของพระสนมซูหลิงช่างไพเราะนักเพคะ” องค์ฮองเฮากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะควบคุมอารมณ์ “แต่หม่อมฉันก็ยังคิดว่าบทกวีของหม่อมฉันนั้นมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเพคะ”
คำพูดขององค์ฮองเฮาทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงตึงเครียดขึ้นมาทันที ซูหลิงยิ้มบางๆ “แน่นอนเพคะองค์ฮองเฮา บทกวีขององค์ฮองเฮาย่อมมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าของหม่อมฉันอยู่แล้วเพคะ”
ซูหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง คำพูดของนางทำให้องค์ฮองเฮารู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำถึงความไม่มั่นคงในใจของนาง
หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง องค์ฮองเฮาหลี่เยว่ก็กลับไปที่ตำหนักของนางด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความริษยาและความไม่พอใจ นางรู้สึกเหมือนถูกซูหลิงแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากนาง
ซูหลิงกลับมาที่ตำหนักฉงเยว่ เหมยฮวากำลังรอคอยนางอยู่ “นายหญิงเพคะ วันนี้องค์ฮองเฮาดูไม่พอใจนายหญิงมากเลยนะเพคะ”
“ข้ารู้เหมยฮวา” ซูหลิงกล่าว “และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น”
นางมองออกไปยังพระราชวังหลวงที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอีกครั้ง เพลิงริษยาในวังหลวงกำลังลุกโชนขึ้น และซูหลิงก็พร้อมแล้วที่จะใช้เพลิงนั้นเป็นอาวุธในการโค่นล้มศัตรูของนาง
‘องค์จักรพรรดิหลงอี้ ท่านคิดว่าท่านเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของข้า แต่ท่านคิดผิดแล้ว’ ซูหลิงคิดในใจ ‘เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และข้าจะทำให้ท่านเสียใจที่เคยดูถูกและทำลายข้า’
วันรุ่งขึ้น ซูหลิงได้รับจดหมายจากหลี่หมิง หลี่หมิงรายงานว่าเขาได้รวบรวมหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับความไม่ชอบมาพากลของท่านเสนาบดีหลี่จงได้แล้ว หลักฐานเหล่านั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างความสงสัยให้กับองค์จักรพรรดิได้
“เหมยฮวา” ซูหลิงเรียกสาวใช้คนสนิท “เจ้าช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปให้องค์จักรพรรดิเป็นการส่วนตัว และบอกพระองค์ว่าจดหมายฉบับนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก”
“เพคะนายหญิง” เหมยฮวารับคำสั่งด้วยความภักดี
เหมยฮวานำจดหมายไปมอบให้องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิหลงอี้ทรงอ่านจดหมายฉบับนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พระองค์ทรงรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้มีความสำคัญมาก และอาจจะส่งผลกระทบต่อราชสำนักทั้งหมด
องค์จักรพรรดิหลงอี้ทรงเรียกท่านเสนาบดีหลี่จงเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว พระองค์ทรงสอบถามท่านเสนาบดีเกี่ยวกับข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วราชสำนัก ท่านเสนาบดีหลี่จงพยายามที่จะปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่องค์จักรพรรดิก็ยังคงไม่ปักใจเชื่อ
“ท่านเสนาบดีหลี่จง” องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เราหวังว่าท่านจะไม่ได้ทำสิ่งใดที่ไม่ชอบมาพากล หากเราพบว่าท่านกระทำผิดจริง เราจะไม่ละเว้นท่านอย่างแน่นอน”
ท่านเสนาบดีหลี่จงรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก เขาไม่คิดว่าองค์จักรพรรดิจะทรงจริงจังกับเรื่องนี้ถึงเพียงนี้
หลังจากท่านเสนาบดีหลี่จงกลับไปแล้ว องค์จักรพรรดิหลงอี้ก็ทรงเรียกซูหลิงเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว
“พระสนมซูหลิง” องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เราอยากจะถามพระสนมว่าพระสนมทราบเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับท่านเสนาบดีหลี่จงหรือไม่”
ซูหลิงยิ้มบางๆ “หม่อมฉันเพียงแค่ได้ยินมาบ้างเพคะองค์จักรพรรดิ”
“แล้วพระสนมมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้” องค์จักรพรรดิถามต่อ
“หม่อมฉันคิดว่าในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นความลับหรอกเพคะองค์จักรพรรดิ” ซูหลิงกล่าว “และบางครั้ง สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นเสมอไป”
คำพูดของซูหลิงทำให้องค์จักรพรรดิหลงอี้ครุ่นคิด พระองค์ทรงรู้ดีว่าซูหลิงกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่างกับพระองค์
“พระสนมซูหลิง” องค์จักรพรรดิกล่าว “เราอยากจะขอให้พระสนมช่วยเราสืบสวนเรื่องนี้อย่างลับๆ”
ซูหลิงยิ้มมุมปาก “เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะองค์จักรพรรดิ หม่อมฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพคะ”
หลังจากซูหลิงกลับมาที่ตำหนักฉงเยว่ เหมยฮวาก็เข้ามาหานางด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นายหญิงเพคะ องค์จักรพรรดิทรงขอให้นายหญิงช่วยสืบสวนเรื่องนี้ด้วยพระองค์เองเลยหรือเพคะ”
“ใช่เหมยฮวา” ซูหลิงกล่าว “และนี่คือโอกาสของเราที่จะโค่นล้มตระกูลหลี่”
นางมองออกไปยังพระราชวังหลวงที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอีกครั้ง แผนซ้อนแผนของซูหลิงกำลังจะถูกนำมาใช้ทีละขั้นตอนอย่างแยบยล นางจะใช้ความเฉลียวฉลาด ความมุ่งมั่น และความกล้าหาญของนางเป็นอาวุธ เพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของนาง และเพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าสตรีที่ถูกทอดทิ้งอย่างนางก็สามารถลุกขึ้นยืนหยัดและเป็นผู้ชนะในเกมแห่งอำนาจนี้ได้
พิษรักบัลลังก์เลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก