ตอนที่ 26 — เงามืดคืบคลานในตำหนักจื่อเวย

อาทิตย์อัสดงทาบทาลงบนผืนฟ้าสีครามเข้ม ย้อมตำหนักจื่อเวยอันเป็นที่ประทับของฮองเฮาให้แดงฉานดุจโลหิต ซูหลิงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หัตถ์เรียวละมุนลูบไล้กำไลหยกเย็นเฉียบที่ข้อมือ พลางทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองดูเงาไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยวไปตามแรงลม เงามืดนั้นชวนให้จิตใจหวนนึกถึงวังวนแห่งอำนาจที่นางกำลังเผชิญหน้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

นับตั้งแต่วันที่คำสารภาพเย็นชาดุจน้ำแข็งจากโอษฐ์ขององค์จักรพรรดิหลิงเทียนได้ฉีกกระชากหัวใจของนางออกเป็นชิ้นๆ ในพิธีอภิเษกสมรสที่ควรจะเป็นวันแห่งความสุขที่สุด ‌ซูหลิงก็มิได้เป็นซูหลิงคนเดิมอีกต่อไป ความรักที่เคยหล่อเลี้ยงจิตใจได้มลายหายสิ้นไปพร้อมกับความหวัง เหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าธุลีแห่งความเจ็บปวดและความเคียดแค้นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน นางก้าวเข้าสู่ตำแหน่งฮองเฮาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่กลับต้องสวมหน้ากากแห่งความสงบนิ่งและเมตตา เพื่อประคับประคองบัลลังก์ที่สั่นคลอนของตนเอง

"ฮองเฮาเพคะ ได้เวลาเสวยพระกระยาหารเย็นแล้วเพคะ" ​เสียงหวานของเหมยลี่ นางกำนัลคนสนิทดังขึ้นเบาๆ ดึงซูหลิงกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เหมยลี่เป็นดุจเงาของนาง ซื่อสัตย์และภักดี ยามที่นางต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวในวังหลวง เหมยลี่คือแสงสว่างเดียวที่ยังคงส่องนำทางให้จิตใจของซูหลิงยังคงมีเยื่อใยแห่งความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง

ซูหลิงพยักหน้าเล็กน้อย ลุกขึ้นจากที่นั่ง ‍ร่างระหงที่เคยอ่อนช้อยบัดนี้กลับแข็งแกร่งและสง่างามขึ้นอย่างน่าประหลาด ผ้าไหมแพรพรรณที่สวมใส่ขับเน้นให้ผิวขาวผ่องดูเปล่งปลั่ง ทว่าดวงตาคู่งามกลับซ่อนแววหม่นหมองและคมกริบไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ

"วันนี้มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นบ้างเหมยลี่" ซูหลิงเอ่ยถามขณะเดินไปยังโต๊ะเสวย พระสุรเสียงราบเรียบ หากแฝงไว้ด้วยความสนใจในทุกข่าวสารที่ไหลเวียนอยู่ในวังหลังอันกว้างใหญ่แห่งนี้

เหมยลี่รินชาอุ่นๆ ถวาย พลางตอบด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง ‌"วันนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดทั่วทั้งวังหลวงเพคะ ว่าองค์จักรพรรดิได้พระราชทานกำไลหยกเลือดหงส์แก่กุ้ยเฟยหลินเมื่อคืนก่อน"

กำไลหยกเลือดหงส์! ซูหลิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดมิอาจเทียบได้กับความปวดร้าวในดวงใจ กำไลหยกนั้นเป็นของประจำตระกูลหลิง ที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน และควรจะเป็นของที่องค์จักรพรรดิมอบให้กับฮองเฮาในวันอภิเษกสมรส แต่นางกลับไม่เคยได้รับมันเลย ‍กระทั่งบัดนี้มันกลับไปอยู่ในมือของสตรีอื่น

กุ้ยเฟยหลิน... สตรีที่มาใหม่ ดุจบุปผาแย้มบานท่ามกลางฤดูหนาว เพียงไม่กี่เดือนที่นางเข้ามาในวังหลัง ก็สามารถช่วงชิงความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิไปได้อย่างรวดเร็ว ความงามของนางเย้ายวนดุจปีศาจจิ้งจอก ร่างกายอ่อนช้อยดุจกิ่งหลิวต้องลม วาจาอ่อนหวานดุจน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ ​นางเป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวกว่าสนมคนใดๆ ที่ซูหลิงเคยเผชิญหน้ามา

"ข่าวลือ?" ซูหลิงย้อนถาม น้ำเสียงเย็นชาจนเหมยลี่สะท้าน "หรือว่าเป็นเรื่องจริง?"

เหมยลี่ก้มหน้าลงเล็กน้อย "ทูลฮองเฮา... หม่อมฉันได้ยินมาจากนางกำนัลที่ตำหนักวารีทิพย์ ซึ่งเป็นตำหนักของกุ้ยเฟยหลินเพคะ ​พวกนางต่างชื่นชมในความโปรดปรานที่กุ้ยเฟยได้รับ"

ซูหลิงจิบชาช้าๆ พลางหลับตาลง ภาพขององค์จักรพรรดิหลิงเทียนผู้เย็นชาและไร้หัวใจผุดขึ้นในห้วงความคิด ชายผู้ที่เคยเป็นดั่งโลกทั้งใบของนาง บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ที่ทิ่มแทงหัวใจนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากำลังใช้ความโปรดปรานของตนเองเป็นอาวุธ เพื่อทดสอบขีดจำกัดความอดทนของนาง หรือเพียงแค่ต้องการแสดงให้เห็นว่านางมิได้มีความสำคัญอันใดในสายตาของเขาอีกต่อไปแล้ว

"กุ้ยเฟยหลิน..." ​ซูหลิงพึมพำกับตัวเอง "นางช่างกล้าหาญยิ่งนัก"

"ฮองเฮาจะทรงทำอย่างไรเพคะ" เหมยลี่ถามด้วยความเป็นห่วง นางรู้ดีว่าฮองเฮาของนางมิใช่สตรีที่ยอมให้ผู้อื่นรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว

ซูหลิงเปิดเปลือกตาขึ้น แววตาคมกริบดุจมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "ทำอย่างไรหรือ? ข้าก็คงต้องไป 'เยี่ยมเยียน' น้องสาวที่น่ารักของข้าเสียหน่อยกระมัง" มุมปากบางเหยียดยิ้มเย็นเยียบ ยิ้มที่มิได้ขึ้นไปถึงดวงตา

ในวันรุ่งขึ้น ซูหลิงในชุดฮองเฮาเต็มยศ เสด็จไปยังตำหนักวารีทิพย์พร้อมด้วยนางกำนัลและขันทีจำนวนหนึ่ง การมาเยือนของฮองเฮาทำให้ตำหนักที่เคยเงียบสงบกลับคึกคักขึ้นมาทันใด เหล่านางกำนัลและขันทีของกุ้ยเฟยหลินต่างคุกเข่าลงถวายความเคารพด้วยความเกรงกลัว

กุ้ยเฟยหลินในชุดสีชมพูอ่อนที่ขับเน้นความเย้ายวนของนางออกมาอย่างเต็มที่ ออกมาต้อนรับฮองเฮาด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อ หากแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย "หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ไม่ทราบว่าเหตุใดฮองเฮาจึงเสด็จมาเยือนตำหนักของหม่อมฉันในวันนี้เพคะ"

ซูหลิงมองกุ้ยเฟยหลินอย่างพิจารณา สตรีผู้นี้มีความงามที่ชวนให้ผู้คนหลงใหลได้อย่างแท้จริง ทว่าภายใต้ความงามนั้นกลับซ่อนเร้นความทะเยอทะยานที่มิอาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"เจ้าไม่ต้องมีพิธีรีตองอันใดหรอกกุ้ยเฟย" ซูหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธได้ "ข้าเพียงได้ยินว่าเจ้าเพิ่งได้รับของขวัญล้ำค่าจากองค์จักรพรรดิ จึงอยากจะมาแสดงความยินดีด้วยตนเอง"

กุ้ยเฟยหลินฉีกยิ้มกว้าง "โอ้ เป็นความจริงเพคะ องค์จักรพรรดิพระราชทานกำไลหยกเลือดหงส์ให้หม่อมฉันเมื่อคืนก่อนเพคะ" นางยกข้อมือขึ้นอวด กำไลหยกสีแดงก่ำส่องประกายระยิบระยับอยู่บนข้อมือขาวผ่องของนาง มันคือกำไลเดียวกับที่ซูหลิงเคยใฝ่ฝันอยากจะได้รับจากคนรักในวันอภิเษกสมรส

หัวใจของซูหลิงกระตุกวูบ แต่สีหน้าของนางยังคงนิ่งสงบ "งดงามยิ่งนัก สมกับเป็นกำไลที่คู่ควรกับสตรีที่ได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิ"

"ฮองเฮาทรงชมเกินไปเพคะ หม่อมฉันเพียงเป็นสตรีโชคดีเท่านั้น" กุ้ยเฟยหลินกล่าวอย่างถ่อมตน แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววเย้ยหยัน "แต่หม่อมฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ครอบครองของล้ำค่าเช่นนี้เพคะ"

ซูหลิงยิ้มบางๆ "แน่นอนว่าเจ้าควรจะรู้สึกเช่นนั้น" นางก้าวเข้าไปใกล้กุ้ยเฟยหลินอีกก้าว ระยะห่างระหว่างพวกนางลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสกันได้ "แต่เจ้าก็ควรจะระมัดระวังให้มากด้วยเช่นกัน ของล้ำค่าบางชิ้นอาจนำมาซึ่งภัยพิบัติได้ หากไม่รู้จักรักษามันให้ดี"

กุ้ยเฟยหลินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มของนางเริ่มแข็งทื่อ "ฮองเฮาทรงหมายความว่าอย่างไรเพคะ"

"ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้าเท่านั้น" ซูหลิงยิ้ม "กำไลหยกเลือดหงส์นี้มีตำนานเล่าขานกันมาว่า หากผู้ใดที่ครอบครองมันมิได้เป็นผู้ที่องค์จักรพรรดิทรงรักใคร่จากใจจริง กำไลจะดูดซับพลังชีวิตของผู้นั้นไปจนกว่าจะแห้งเหือดไป"

ใบหน้าของกุ้ยเฟยหลินซีดเผือดลงทันตาเห็น รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของนางหายไปสิ้น "ฮองเฮาทรงล้อเล่นกระมังเพคะ"

"เจ้าคิดว่าข้าจะล้อเล่นกับเรื่องเช่นนี้หรือ?" ซูหลิงมองเข้าไปในดวงตาของกุ้ยเฟยหลินอย่างลึกซึ้ง แววตาของนางเย็นชาจนอีกฝ่ายรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งกัดกิน "ตำนานย่อมมีที่มาที่ไปเสมอ ข้าหวังว่าเจ้าจะมิได้เป็นผู้ที่โชคร้ายคนนั้น"

ซูหลิงหันหลังกลับอย่างสง่างาม โดยไม่รอคำตอบใดๆ จากกุ้ยเฟยหลิน นางเดินจากไปพร้อมกับทิ้งความหนาวเหน็บไว้เบื้องหลัง กุ้ยเฟยหลินยืนนิ่งอยู่กลางตำหนัก สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางมองกำไลหยกบนข้อมือด้วยแววตาหวาดหวั่น ตำนานที่ฮองเฮาเล่านั้นจริงหรือ? หรือเป็นเพียงคำขู่?

"เหมยลี่" ซูหลิงเอ่ยขึ้นเมื่อพ้นออกมาจากตำหนักวารีทิพย์แล้ว "เจ้าจงไปสืบดูว่ากุ้ยเฟยหลินมีจุดอ่อนอันใดบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม"

"เพคะฮองเฮา" เหมยลี่รับคำสั่งด้วยความภักดี

ซูหลิงทอดสายตาไปยังท้องฟ้ายามเย็นอีกครั้ง เมฆหมอกเริ่มปกคลุมผืนฟ้า ความมืดมิดกำลังจะมาเยือนอีกครา วังวนแห่งอำนาจในวังหลังนี้เต็มไปด้วยเล่ห์กลและยาพิษ นางรู้ดีว่าการจะเอาชีวิตรอดและช่วงชิงอำนาจกลับคืนมานั้นมิใช่เรื่องง่าย แต่หากต้องแลกด้วยสิ่งใด นางก็จะทำ หากนั่นคือหนทางที่จะทำให้นางสามารถยืนหยัดอยู่บนบัลลังก์แห่งนี้ได้อย่างมั่นคง และอาจจะสามารถแก้แค้นผู้ที่ทำลายหัวใจของนางได้ในสักวัน

ในคืนนั้น กุ้ยเฟยหลินนอนกระสับกระส่ายบนเตียงนอน สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่กำไลหยกเลือดหงส์บนข้อมือไม่วางตา คำพูดของฮองเฮายังคงก้องอยู่ในหูของนาง "หากผู้ใดที่ครอบครองมันมิได้เป็นผู้ที่องค์จักรพรรดิทรงรักใคร่จากใจจริง กำไลจะดูดซับพลังชีวิตของผู้นั้นไปจนกว่าจะแห้งเหือดไป" นางพยายามที่จะปัดเป่าความหวาดกลัวออกไปจากใจ แต่มันกลับยิ่งฝังรากลึก ทุกครั้งที่มองกำไลหยก นางกลับรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่าง ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังกัดกินพลังชีวิตของนางไปจริงๆ

กุ้ยเฟยหลินลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกำไลหยกออกมาจากข้อมือ วางมันลงบนโต๊ะ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดระแวง นางไม่รู้ว่าฮองเฮากำลังเล่นเกมอะไรกับนาง แต่สิ่งที่นางรู้คือฮองเฮามิได้มาเพื่อแสดงความยินดีกับนางอย่างแท้จริง

ขณะที่กุ้ยเฟยหลินกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด ความมหวาดกลัว นางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากกำไลหยกนั้นอย่างชัดเจนกว่าที่เคย สตรีที่อยู่เหนือบัลลังก์แห่งนี้ ช่างน่ากลัวและชาญฉลาดเกินกว่าที่นางจะคาดคิดเสียอีก ความโปรดปรานขององค์จักรพรรดิที่นางภาคภูมิใจนักหนา อาจกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงนางได้ทุกเมื่อ

ซูหลิงกลับมายังตำหนักจื่อเวยด้วยหัวใจที่เย็นชาเฉกเช่นเดิม นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม จิบชาอุ่นๆ พลางหลับตาลง ภาพของกุ้ยเฟยหลินที่ใบหน้าซีดเผือดผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความหวาดกลัวที่ฉายชัดในดวงตาของนางเป็นดั่งชัยชนะเล็กๆ ที่ซูหลิงได้รับในวันนี้

"เหมยลี่" ซูหลิงเอ่ยขึ้น "เจ้าจงไปบอกให้หัวหน้าขันทีจางจัดเตรียมของกำนัลพิเศษสำหรับกุ้ยเฟยหลิน"

เหมยลี่แปลกใจเล็กน้อย "ของกำนัลพิเศษหรือเพคะ"

"ใช่" ซูหลิงยิ้มบางๆ "ของกำนัลที่บ่งบอกถึง 'ความห่วงใย' ของข้าที่มีต่อน้องสาวผู้นี้"

รอยยิ้มของซูหลิงในยามนี้ช่างงดงาม ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมโหดที่ยากจะหยั่งถึง เกมจิตวิทยาเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และนางก็พร้อมที่จะเป็นผู้เล่นที่เหนือกว่าเสมอ ในวังวนแห่งอำนาจที่ความรักคือเครื่องมือ อำนาจคือเป้าหมาย และการเอาชีวิตรอดคือเดิมพันสูงสุด ซูหลิงรู้ดีว่านางจะต้องแข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้บนบัลลังก์ที่เปื้อนเลือดแห่งนี้

ราตรีคืบคลานเข้าปกคลุมทั่วทั้งวังหลวง แสงจันทร์ส่องต้องยอดตำหนักต่างๆ ให้ดูงดงามและลึกลับ แต่ภายใต้ความงดงามนั้นกลับซ่อนเร้นความมืดมิดและอันตรายที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่อ่อนแอ ซูหลิงมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยว นางจะไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำหัวใจของนางได้อีกต่อไปแล้ว นางจะช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของนางกลับคืนมา ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม