ตอนที่ 1: เพลงดาบแห่งหงส์อัคคี

สมรภูมิ “ช่องเขาเหยี่ยวทมิฬ” แผดก้องด้วยเสียงคมดาบที่ปะทะกันระรัว เสียงร้องอันเจ็บปวด และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วหุบเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ แม่ทัพหลิวซูเฟยในชุดเกราะสีแดงฉาน ประทับอยู่บนหลังม้าสีดำวลาหก ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่ดูราวกับภาพเขียนของขุมนรก ‌ดวงตาคมกริบของนางกวาดมองทั่วสนามรบ พลางออกคำสั่งเสียงกังวาน "หน่วยหน้าถอยกลับมา! หน่วยธนูเตรียมพร้อม! ล้อมวงศัตรูทางปีกซ้าย!" เสียงของนางแม้จะไม่ดังลั่นเท่าเสียงกลองศึก แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้เหล่าทหารใต้บังคับบัญชายึดมั่นในคำสั่งอย่างไม่มีข้อกังขา

กองกำลังกบฏที่นำโดย "จ้าวอัสนี" ​ผู้เหี้ยมหาญ พยายามฝ่าวงล้อมของทัพหลวงให้จงได้ แต่ทุกย่างก้าวของพวกเขากลับถูกทัพของหลิวซูเฟยดักทางไว้ราวกับหงส์ผู้ชาญฉลาดกำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่กรง นางมิได้เพียงแต่สั่งการจากเบื้องหลัง แต่ยังกระโจนเข้าสู่แนวหน้า ฟาดฟันศัตรูด้วยเพลงดาบหงส์อัคคีอันเป็นเอกลักษณ์ ดาบยาวคู่กายของนางตวัดเป็นวงโค้งสีเงินยามต้องแสงอาทิตย์ สะท้อนประกายอันน่าพรั่นพรึง ‍ร่างของทหารกบฏล้มลงราวกับใบไม้ร่วงยามพายุโหมกระหน่ำ ทุกการเคลื่อนไหวของนางเปี่ยมด้วยพลังและความสง่างาม ราวกับว่านางมิได้กำลังรบเพื่อชีวิต แต่กำลังร่ายรำเพลงดาบแห่งมัจจุราช ในช่วงเวลาคับขันนั้น จ้าวอัสนีพุ่งเป้าเข้าโจมตีหลิวซูเฟยโดยตรง หมายจะปลิดชีพแม่ทัพหญิงเพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้แก่พรรคพวก

"หญิงสาวเอ๋ย! จงลงไปซบแทบเท้าข้า!" ‌จ้าวอัสนีคำราม กงจักรเหล็กในมือหมุนคว้างหมายจะบั่นเศียรนาง หลิวซูเฟยกลับหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของนางฉายแววเย็นชา ทว่าดวงตาเปี่ยมด้วยประกายแห่งการหยามหยัน "ผู้กล้าที่ซ่อนอยู่หลังกองทัพอย่างเจ้า อย่าได้มาอวดอ้างความสามารถกับข้าเลย" นางพลิกตัวหลบกงจักรอย่างรวดเร็ว ‍ก่อนจะตวัดดาบสวนกลับไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ท่ามกลางสายตาของทหารทั้งสองฝ่าย ดาบของซูเฟยแทงทะลุเกราะอ่อนของจ้าวอัสนีอย่างแม่นยำ เลือดสดกระฉูดออกจากร่างของผู้นำกบฏ ร่างของเขาทรุดฮวบลงกับพื้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโห่ร้องกึกก้องจะดังขึ้นจากฝ่ายทัพหลวง "แม่ทัพหลิวซูเฟย! ​หงส์อัคคีแห่งแผ่นดิน!"

การล่มสลายของจ้าวอัสนีเป็นสัญญาณแห่งความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ของกองทัพกบฏ ชัยชนะที่เด็ดขาดเหนือผู้ก่อกบฏที่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ชายแดนมานานหลายปี ทำให้ชื่อของแม่ทัพหลิวซูเฟยขจรขจายไปทั่วทุกหัวระแหงแห่งแคว้น ประชาชนต่างแซ่ซ้องสรรเสริญนางในฐานะ “จอมทัพหงส์อัคคี” ผู้มาพร้อมเพลงดาบแห่งความยุติธรรม เด็กๆ เล่นเกมต่อสู้โดยสวมบทบาทเป็นหลิวซูเฟย ​หญิงสาวต่างใฝ่ฝันอยากจะเป็นเช่นนาง ผู้ไม่ยอมจำนนต่อกรอบประเพณี ผู้พิสูจน์ให้โลกเห็นว่าสตรีก็สามารถยืนหยัดอยู่บนสมรภูมิรบได้ทัดเทียมบุรุษ หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ

เมื่อขบวนทัพแห่งชัยชนะเดินทางกลับสู่เมืองหลวง เสียงโห่ร้องต้อนรับดังกึกก้องไปทั่วท้องถนน ผู้คนหลั่งไหลออกมายืนเรียงรายสองข้างทาง โยนดอกไม้และตะโกนเรียกชื่อของนางจนเสียงแหบแห้ง แต่เมื่อขบวนเข้าสู่เขตพระราชวัง ​บรรยากาศกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัด คลื่นฝูงชนหายไป เหลือเพียงเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่ยืนรอรับอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าของแต่ละคนฉายแววหลากหลาย บ้างก็ชื่นชมอย่างจริงใจ บ้างก็ประดับด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง แต่ส่วนใหญ่กลับมีแววตาดูแคลนและไม่พอใจอย่างเปิดเผย

ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าโอฬาร องค์ฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทองอร่าม หลิวซูเฟยคุกเข่าลงเบื้องหน้า รายงานชัยชนะด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดเจน "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมหลิวซูเฟยได้นำทัพปราบกบฏจ้าวอัสนีจนราบคาบ ขอเดชะฝ่าบาท" องค์ฮ่องเต้พยักหน้าเล็กน้อย ทรงมีสีพระพักตร์เรียบเฉย ทว่าแววพระเนตรกลับซ่อนเร้นความพึงพอใจอยู่ลึกๆ "ดีมากแม่ทัพหลิว เจ้าได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแก่แคว้น ขอให้เจ้าจงรับรางวัลตามความเหมาะสม"

แต่ก่อนที่พระองค์จะตรัสอะไรไปมากกว่านั้น เสียงกระแอมไอแกล้งทำเป็นสำลักก็ดังขึ้นจากขุนนางฝั่งซ้าย อัครเสนาบดีซงเหว่ย ชายชราผู้มากเล่ห์เพทุบายและเป็นพวกอนุรักษนิยมสุดโต่ง ก้าวออกมาจากแถว "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมิได้สงสัยในความสามารถของแม่ทัพหลิว เพียงแต่... สมรภูมิรบนั้นเป็นของบุรุษเพศ สตรีเช่นนางควรจะอยู่หลังบ้านคอยปรนนิบัติสามีมากกว่าที่จะมาถือดาบเข่นฆ่าผู้คนเช่นนี้ เกรงว่าจะเสียเกียรติของราชสำนักพะยะค่ะ"

คำพูดของซงเหว่ยเปรียบดังสายน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่ หลิวซูเฟยยังคงคุกเข่าอย่างสงบนิ่ง ทว่ากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ อัครเสนาบดีอีกผู้หนึ่งนามว่าหลีเจี้ยนกง ก็เห็นด้วย "ใช่แล้วพะยะค่ะ สตรีเช่นนางแม้จะมีฝีมือ แต่การปล่อยให้ไปออกศึกเกรงว่าจะทำให้ชาติอื่นดูแคลน ว่าแคว้นของเราไร้บุรุษผู้กล้าหาญจนต้องให้สตรีมานำทัพ" เสียงซุบซิบกระหน่ำซัดจากขุนนางรอบข้าง บ้างหัวเราะเยาะคิกคัก บ้างส่ายหน้าด้วยความรังเกียจ แม้แต่ขุนนางบางคนที่นางเคยช่วยชีวิตไว้ในสนามรบยังไม่กล้าเอ่ยปากปกป้อง สิ่งที่พวกเขาเห็นมิใช่ความสามารถอันโดดเด่นของหลิวซูเฟย แต่เป็นเพียงหญิงสาวที่บังอาจก้าวข้ามขีดจำกัดทางเพศสภาพ

หลิวซูเฟยเงยหน้าขึ้นช้าๆ สบตากับเหล่าขุนนางที่จ้องมองมาด้วยความดูแคลน ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่น นางไม่เคยใส่ใจกับคำพูดเหลวไหลเหล่านี้ แต่มันก็เป็นเหมือนหนามที่คอยตำแทงใจยามที่นางพยายามทำสิ่งดีที่สุดเพื่อแคว้น “ในเมื่อพวกท่านคิดว่าข้าด้อยค่าเช่นนั้น ไยจึงไม่กล้าออกไปสู้รบกับจ้าวอัสนีด้วยตัวเองเล่า” นางคิดในใจ แต่ก็มิได้เอื้อนเอ่ยออกไป

"พวกเจ้า... พอแล้ว!" องค์ฮ่องเต้ตรัสเสียงเย็นชา ทว่ายังคงแฝงไว้ด้วยความลังเล "แม่ทัพหลิวได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนแล้ว ไม่มีผู้ใดสามารถโต้แย้งได้" พระองค์เหลือบมองหลิวซูเฟยที่ยังคงคุกเข่าอยู่ "เจ้าลุกขึ้นเถิดแม่ทัพหลิว เจ้าเดินทางเหนื่อยมามากแล้ว จงกลับไปพักผ่อนเถิด"

หลิวซูเฟยโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วจึงเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างสง่าผ่าเผย นางรับรู้ได้ถึงสายตาอันคมกริบที่จับจ้องมาจากด้านหลัง คำพูดดูแคลนนั้นมิอาจทำลายจิตใจของนางได้ง่ายๆ แต่กลับเป็นเชื้อเพลิงที่โหมกระหน่ำเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เกียรติยศที่ได้มาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ นางจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำได้โดยง่าย ทว่าเมื่อนางก้าวผ่านประตูวัง ภาพของมหาอำมาตย์ลู่เหวิน ผู้มีอิทธิพลสูงสุดในราชสำนัก ซึ่งนั่งอยู่บนเกี้ยวพร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกพลันปรากฏขึ้นในมโนสำนึก มหาอำมาตย์ลู่เหวิน ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์สำคัญหลายครั้ง และมีสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเหล่าขุนนางที่จ้องมองนางด้วยความริษยา... รอยยิ้มนั้นมิใช่รอยยิ้มแห่งความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มแห่งแผนการร้ายบางอย่างที่กำลังจะอุบัติขึ้นภายใต้เงาราชสำนัก อันเป็นภัยที่อาจร้ายกาจยิ่งกว่าคมดาบของกบฏชายแดนเสียอีก