ตอนที่ 4: ศึกชิงบัลลังก์เลือด

เสียงอึกทึกครึกโครมจากภายนอกกำแพงวังหลวงดังกังวานขึ้นทีละน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม เมื่อปราการชั้นนอกถูกระดมโจมตีอย่างหนักจากกองทัพนับหมื่นนายของหลี่เจิ้น ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและข้าราชบริพารภายในวังที่แตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ภาพการรุกรานที่โหดเหี้ยมเกินกว่าจะจินตนาการได้ กำลังคืบคลานเข้าสู่ใจกลางราชสำนักอย่างรวดเร็ว

องค์ฮ่องเต้ประทับนิ่งอยู่บนบัลลังก์ทอง ทอดพระเนตรไปยังประตูวังที่สั่นสะท้านด้วยแรงกระแทกจากห่าลูกธนูและอาวุธนานาชนิด พระพักตร์ซีดเผือดด้วยความตกใจและไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ‌หลี่เจิ้น ผู้ซึ่งเคยถวายงานอย่างใกล้ชิดและสาบานว่าจะภักดีต่อราชวงศ์ บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ถือหางดาบหมายจะทำลายล้างทุกสิ่ง ความสับสนและความเจ็บปวดจากการถูกทรยศกัดกินพระทัย ทรงหันไปมองหลิวซูเฟยที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าขบวนของเหล่าขุนนางที่จงรักภักดีไม่กี่คน ซึ่งมีท่านเสนาบดีหวังเป็นแกนนำ พระองค์เพิ่งกล่าวหาราชนิกุลผู้นี้ว่าเป็นกบฏเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่บัดนี้นางกลับเป็นเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอย่างมั่นคงพร้อมรับมือกับวิกฤติ

"ฝ่าบาท! ​ทรงโปรดมีพระบัญชา! กองทัพของหลี่เจิ้นได้เข้าโจมตีประตูผิงอันแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของนายกององครักษ์ผู้หนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาทูลรายงาน ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นถึงขีดสุด

หลิวซูเฟยไม่รอช้า นางก้าวออกมาข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "ฝ่าบาท! บัดนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาครุ่นคิดแล้วเพคะ หลี่เจิ้นกำลังจะยึดอำนาจ ‍และแผนการทั้งหมดของเขาก็คือการล้มล้างราชวงศ์ ขอฝ่าบาททรงโปรดมีพระบัญชาให้ขุนนางและองครักษ์ผู้ภักดีทุกนายเตรียมรับมือ เพื่อปกป้องราชบัลลังก์และชีวิตของทุกคนเพคะ!" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความหนักแน่นและเฉียบขาด ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความแค้นเคืองเลยแม้แต่น้อย

องค์ฮ่องเต้มองดวงตาที่มุ่งมั่นของหลิวซูเฟย ในที่สุดก็ทรงตระหนักถึงความผิดพลาดของพระองค์เอง ทรงหวนนึกถึงคำพูดที่หลี่เจิ้นใส่ร้ายป้ายสีหลิวซูเฟยอย่างเลือดเย็น และความสงสัยที่เคยทำให้พระองค์เมินเฉยต่อความจริง ‌"ซูเฟย…เจ้า..." พระสุรเสียงแผ่วเบา แต่ก็ทรงพยักหน้าอย่างช้าๆ "ดี! ข้าเชื่อใจเจ้า! ซูเฟย! จงนำทัพป้องกันวังหลวง! ข้าขอฝากชีวิตของราชวงศ์ไว้กับเจ้า!"

เสียงตะโกนรับคำบัญชาดังกึกก้องจากเหล่าขุนนางและองครักษ์ผู้ภักดีที่ยังคงมีอยู่ ‍แม้จะน้อยนิดเมื่อเทียบกับจำนวนพลของฝ่ายกบฏ หลิวซูเฟยหันไปออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว "ท่านเสนาบดีหวัง ท่านนำทัพองครักษ์ที่ 1 ไปเสริมกำลังที่ประตูหลัก! ท่านแม่ทัพโจว นำทัพองครักษ์ที่ ​2 เข้าประจำการที่ป้อมปราการด้านทิศตะวันออก!" นางจัดแจงการป้องกันอย่างเป็นระบบ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันที่สุด นางก็ยังคงแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการบัญชาการที่ยอดเยี่ยมราวกับแม่ทัพผู้เกรียงไกร

ภายในไม่กี่อึดใจ กองกำลังป้องกันราชวังก็ถูกจัดวางอย่างรวดเร็วตามคำสั่งของหลิวซูเฟย นางสวมชุดเกราะบางเบาสีเข้ม มีผ้าคลุมสีแดงเพลิงโบกสะบัดอยู่ด้านหลัง ​ประดับด้วยหยกจี้หงส์ตัวน้อย สัญลักษณ์แห่งตำแหน่งเดิมของนางในกองทัพ นางยืนเด่นสง่าอยู่บนหอคอยบัญชาการ มองเห็นความโกลาหลเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ห่าลูกธนูจำนวนมากถูกยิงออกไปจากกำแพงวัง สกัดกั้นการรุกคืบของฝ่ายกบฏ เสียงโห่ร้อง เสียงอาวุธกระทบกันดังระงมไปทั่วบริเวณ

"ระดมยิง! ​อย่าให้พวกมันได้เข้ามาใกล้กำแพง! เตรียมพลหน้าไม้ไว้ให้พร้อม!" หลิวซูเฟยสั่งการด้วยเสียงอันดัง แต่ทว่ามั่นคงและชัดเจน ทุกการตัดสินใจของนางรวดเร็วและเด็ดขาด แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการเป็นจอมทัพหญิงในอดีต

แต่กองทัพของหลี่เจิ้นก็มีจำนวนมหาศาล พวกมันราวกับคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าสู่โขดหินอย่างไม่ลดละ กำแพงชั้นนอกของวังหลวงถูกเจาะทะลุได้สำเร็จในที่สุด เหล่าทหารของหลี่เจิ้นกรูกันเข้ามาราวกับกระแสน้ำเชี่ยว กวาดล้างองครักษ์ที่ป้องกันประตูอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงเริ่มลุกไหม้ขึ้นตามอาคารรอบนอก บ่งบอกถึงความรุนแรงของสงครามครั้งนี้

หลิวซูเฟยกัดฟันแน่น นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น "ล่าถอย! รักษาแนวรบชั้นใน! อย่าให้พวกมันเข้ามาถึงตำหนักด้านใน!" นางออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าการรั้งแนวรบชั้นนอกไร้ประโยชน์แล้ว การตัดสินใจของนางช่วยรักษาชีวิตของทหารจำนวนมากที่ไม่อาจต้านทานกองกำลังที่เหนือกว่าได้

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดภายในเขตพระราชฐาน องครักษ์ผู้ภักดีจำนวนไม่น้อยล้มตายลงอย่างกล้าหาญ พวกเขายอมสละชีพเพื่อปกป้องราชวงศ์ ตามคำบัญชาของหลิวซูเฟย กองกำลังที่เหลือล่าถอยมาตั้งรับในบริเวณใกล้กับท้องพระโรงและเขตตำหนักใน ซึ่งเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้และพระราชวงศ์

หลี่เจิ้นปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมราวกับพญามาร สายตาของเขากวาดมองความเสียหายรอบตัวอย่างพึงพอใจ "ดูเหมือนจอมทัพหงส์จะยังคงเด็ดขาดไม่เปลี่ยน แต่แผนการของเจ้าก็ไม่อาจสกัดกั้นข้าได้หรอก หลิวซูเฟย" เขากระชับดาบในมือ "นำทัพบุกเข้าไป! ข้าต้องการบัลลังก์นี้!"

หลิวซูเฟยยืนอยู่หน้าประตูท้องพระโรงที่ปิดสนิท ข้างกายมีองค์ฮ่องเต้และพระราชวงศ์ที่ถูกนำตัวมารวมกันในที่ปลอดภัย พระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นหลิวซูเฟยนางหงส์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กอปรกับความเสียใจต่อการตัดสินพระทัยที่ผิดพลาดก่อนหน้านี้ ก็ทำให้พระองค์ทรงเรียกขวัญและกำลังใจกลับคืนมาได้บ้าง

"ซูเฟย...พวกเรา...จะรอดหรือไม่?" องค์ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยพระสุรเสียงสั่นเครือ

หลิวซูเฟยหันมายิ้มอย่างอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น "ตราบใดที่หม่อมฉันยังมีลมหายใจ ฝ่าบาทและราชวงศ์จะต้องปลอดภัยเพคะ!"

แต่ในขณะที่นางกล่าวคำนั้น เสียงไม้แตกหักก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านหลังประตูท้องพระโรง เหล่าทหารของหลี่เจิ้นได้ใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่พังประตูเข้ามาอย่างไม่ลดละ บานประตูไม้แกะสลักอันวิจิตรงดงามแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทหารชุดเกราะสีดำกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้การนำของแม่ทัพฝ่ายกบฏผู้ดุดันอีกคนหนึ่ง

"ถอยไป! ปกป้องฝ่าบาท!" หลิวซูเฟยตะโกนพร้อมชักดาบยาวที่เหน็บข้างกายออกมารับมือกับทหารกลุ่มแรกที่พุ่งเข้ามา นางร่ายรำเพลงดาบอย่างสง่างามแต่ร้ายกาจ ทุกกระบวนท่ารวดเร็วและแม่นยำ สังหารศัตรูที่เข้ามารายล้อมอย่างไม่เกรงกลัว

แต่จำนวนที่เหนือกว่าของฝ่ายศัตรูทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว พวกเขาถูกบีบให้ถอยร่นเข้าไปด้านในท้องพระโรง องค์ฮ่องเต้และพระราชวงศ์ถูกล้อมด้วยองครักษ์ที่เหลือรอดเพียงหยิบมือ หลิวซูเฟยยืนเด่นเป็นปราการสุดท้าย ปกป้องทุกคนด้วยชีวิต

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของหลี่เจิ้นก็ดังขึ้นจากด้านนอกท้องพระโรง "จอมทัพหงส์...ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องยอมจำนนแล้ว! หรือเจ้าอยากจะเห็นเลือดของราชวงศ์เปื้อนมือเจ้าเอง?"

คำพูดของหลี่เจิ้นสะท้อนเข้ามาในท้องพระโรง สร้างความหวาดผวาให้แก่ทุกคน หลิวซูเฟยหันไปมองกลุ่มควันและเปลวเพลิงที่ลอยขึ้นจากกำแพงวังด้านนอก ภาพกองทัพของหลี่เจิ้นที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเขตชั้นในยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด พวกเขาถูกล้อมอย่างสมบูรณ์ ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด หลิวซูเฟยรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา แต่นางก็ยังคงยืนหยัด มุ่งมั่นที่จะปกป้องราชบัลลังก์สุดท้ายนี้ให้ได้ ทว่า...จะมีหนทางใดที่จะพลิกสถานการณ์นี้ได้เล่า ในเมื่อกำลังพลของนางมีเพียงน้อยนิด...และหลี่เจิ้นเองก็กำลังบุกเข้ามาถึงหน้าท้องพระโรงแล้ว!