ตอนที่ 5: หงส์ผงาดฟ้าคู่มังกร

เสียงประดาบกระทบกันยังก้องกังวานไปทั่วลานหน้าตำหนัก องค์รักษ์ในชุดเกราะแดงฉานเข้าปะทะกับทหารกบฏที่บุกทะลวงเข้ามาอย่างไม่ลดละ ธงหงส์สีทองของหลิวซูเฟยโบกสะบัดเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและควันดำ ลมหายใจของนางหนักหน่วงจากการสั่งการ ทว่าแววตาของจอมทัพหงส์ยังคงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นดุจเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ

"รั้งทัพไว้! อย่าให้พวกมันรุกคืบแม้แต่ก้าวเดียว!" เสียงของหลิวซูเฟยดังกึกก้องท้าทายความตาย นางยืนอยู่เบื้องหน้าขุนนางผู้ภักดีและองค์รักษ์ชั้นแนวหน้า ‌ผู้ที่เคยดูแคลนสตรีผู้นี้บัดนี้ต้องยอมรับในความกล้าหาญและวิสัยทัศน์ของนาง การป้องกันที่ดูเหมือนจะพ่ายแพ้ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นกำแพงเหล็กที่ไม่มีผู้ใดเจาะผ่าน

ในขณะที่สถานการณ์เริ่มจะตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงประโคมกลองรบชุดใหญ่ก็ดังกึกก้องมาจากทางด้านหลังของฝ่ายกบฏ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาต้องกับเกราะทองอร่ามของกองทัพหลวงที่นำทัพมาโดยฮ่องเต้! พระองค์ทรงประทับบนอาชาสีขาวดุจหิมะ ฉลองพระองค์เกราะทองส่องประกายดุจมังกรทองที่ผงาดฟ้า แววพระเนตรคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ

"พวกกบฏไร้ยางอาย! ​เตรียมรับโทษทัณฑ์จากสวรรค์!" เสียงของฮ่องเต้ทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วสนามรบ ทหารกบฏที่กำลังอ่อนแรงจากความพยายามในการตีฝ่าแนวกำแพงเริ่มสั่นคลอน การปรากฏพระองค์ของฮ่องเต้ดุจพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มาพลิกกระดานรบให้กลับมาเป็นของฝ่ายราชสำนักในพริบตา

หลิวซูเฟยสัมผัสได้ถึงพลังใหม่ที่แผ่ซ่านมาจากพระองค์ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไป นางหันกลับไปตะโกนสั่งการด้วยเสียงอันดัง "กองหน้าเสริมกำลัง! กองหลังเตรียมโจมตีตอบโต้! ‍บดขยี้พวกกบฏให้สิ้นซาก!"

กองทัพของฮ่องเต้เข้าโจมตีจากด้านหลัง ทำให้หลี่เจิ้นและกองทัพกบฏตกอยู่ในวงล้อมอย่างสมบูรณ์ เสียงร้องของทหารกบฏดังระงมเมื่อถูกโอบล้อมจากสองด้าน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดอีกพักใหญ่ ก่อนที่ในที่สุดหลี่เจิ้นจะถูกทหารองครักษ์ของฮ่องเต้จับกุมตัวไว้ได้ในสภาพสะบักสะบอม

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วลานหน้าตำหนัก ผู้รอดชีวิตจากกองทัพกบฏถูกปลดอาวุธและจับกุมตัวไว้หมดสิ้น ฮ่องเต้ทรงลงจากหลังม้า ก้าวมาหาหลิวซูเฟยที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางศพและเลือดสีแดงฉาน ‌พระองค์ทอดพระเนตรมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ทว่าในส่วนลึกของพระเนตรนั้นคือความชื่นชมและโล่งอกอย่างหาที่สุดมิได้

"ซูเฟย... เจ้ารักษาบัลลังก์นี้ไว้ได้" พระสุรเสียงของฮ่องเต้แผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความหมาย หลิวซูเฟยค้อมกายลงเล็กน้อย "เป็นเพราะความภักดีของทหารและขุนนางทุกคนเพคะฝ่าบาท"

สามวันให้หลัง ราชสำนักที่เคยถูกความวุ่นวายเข้ากลืนกินก็กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ‍แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังท้องพระโรงที่ถูกซ่อมแซมและประดับประดาอย่างงดงามอีกครั้ง เหล่าขุนนางต่างยืนเข้าแถวอย่างพร้อมเพรียงเพื่อเข้าร่วมพิธีชำระล้างราชสำนัก

หลี่เจิ้นถูกนำตัวมาพิจารณาคดีในท้องพระโรงใหญ่ ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์มากมาย ความผิดของเขาชัดเจนและไม่อาจปฏิเสธได้ ด้วยหลักฐานทั้งหมดและการยอมรับสารภาพของเขาเอง ฮ่องเต้ทรงประกาศราชโองการลงโทษหลี่เจิ้นฐานกบฏและคิดล้มล้างราชบัลลังก์ โทษสูงสุดคือประหารชีวิต! ราชโองการดังกึกก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง ​ทำให้บรรยากาศเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม

จากนั้น ฮ่องเต้ก็ทรงหันมาหาหลิวซูเฟยที่ยืนอยู่ด้านข้าง พระองค์ทรงมีราชโองการประกาศคืนความชอบธรรมให้แก่นางอย่างเป็นทางการ ความผิดทั้งหมดที่เคยถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องร้ายในวังล้วนเป็นเท็จ นางได้รับการยกย่องให้เป็น "จอมทัพพิทักษ์แผ่นดิน" และได้รับพระราชทานยศศักดิ์ตำแหน่งที่สูงส่งยิ่งกว่าเดิม ซึ่งเป็นเกียรติที่ไม่เคยมีสตรีใดได้รับมาก่อนในประวัติศาสตร์ของต้าหลง

หลังพิธีการอันเคร่งขรึมผ่านพ้นไป ​ความสัมพันธ์ระหว่างหลิวซูเฟยกับฮ่องเต้ก็เริ่มเบ่งบานอย่างช้าๆ แต่ลึกซึ้ง พระองค์มักจะเสด็จมายังตำหนักของนางบ่อยครั้ง ไม่ใช่เพื่อปรึกษาหารือราชการเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อหาความสงบสุขและแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องสำคัญของแผ่นดิน

ในวันหนึ่งยามเย็น ขณะที่ทั้งสองพระองค์ประทับอยู่ ณ ​ศาลาแปดเหลี่ยมกลางอุทยานหลวง แสงจันทร์ส่องต้องผืนน้ำในบ่อน้ำเบื้องหน้าเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ลมพัดเอื่อยพานกลิ่นหอมของดอกราตรีมาเยือน บรรยากาศเงียบสงบและงดงามราวกับภาพวาด

"ซูเฟย... เจ้ารู้หรือไม่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความหวาดระแวงได้เข้าครอบงำหัวใจของข้า จนเกือบทำให้ข้าต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป" ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พระหัตถ์ของพระองค์เอื้อมมาจับมือของหลิวซูเฟยที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้นางรู้สึกปลอดภัย

หลิวซูเฟยเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของพระองค์ "ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่เคยสงสัยในความยุติธรรมของพระองค์เลยเพคะ เพียงแต่หวังว่าวันหนึ่งพระองค์จะทรงมองเห็นความจริง"

"เจ้าได้ทำให้ข้าเห็นแล้ว... ไม่ใช่แค่ความจริง แต่ยังเห็นถึงความกล้าหาญ ความภักดี และหัวใจที่งดงามของเจ้า" ฮ่องเต้ทรงบีบพระหัตถ์ของนางเบาๆ แววพระเนตรเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจที่ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป "ข้า...รักเจ้าซูเฟย"

คำสารภาพรักที่แสนเรียบง่ายทว่าหนักแน่นดุจภูผา ทำให้หัวใจของหลิวซูเฟยเต้นระรัว นางไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำนี้จากโอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าหลง สองหัวใจที่ผ่านพ้นมรสุมแห่งความเข้าใจผิดและความวุ่นวาย บัดนี้ได้ผูกพันกันด้วยสายใยแห่งรักและความไว้วางใจ ราชสำนักกลับมาสงบสุข ประชาชนต่างชื่นชมยินดีกับพระปรีชาสามารถของฮ่องเต้และจอมทัพหงส์ผู้กล้าหาญ ทั้งสองพระองค์ต่างจับมือกันเพื่อสร้างความรุ่งเรืองให้กับต้าหลง

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราชอาณาจักรต้าหลงฟื้นตัวจากเหตุการณ์กบฏได้อย่างน่าอัศจรรย์ด้วยการนำของฮ่องเต้และหลิวซูเฟยผู้เป็นที่ปรึกษาคนสำคัญ นโยบายใหม่ๆ ถูกริเริ่มเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน การค้าขายเจริญรุ่งเรือง ความสงบสุขแผ่ซ่านไปทั่วทุกหัวระแหง องค์จอมทัพหงส์และองค์มังกรแห่งต้าหลงร่วมกันปกครองแผ่นดินอย่างผาสุกราวกับเทพนิยายที่กลายเป็นจริง

ทว่าในค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่หลิวซูเฟยกำลังอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ในตำหนักส่วนตัว สายลมวูบหนึ่งก็พัดกระโชกหน้าต่างเข้ามา ทำให้กระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกหนีบอยู่ในตำราปลิวหลุดออกมา แผ่นกระดาษนั้นเก่าและเหลืองซีด เมื่อนางก้มลงเก็บ แววตาของนางก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏอักขระโบราณที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน และมีสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์ทมิฬกำลังกลืนกินดวงอาทิตย์อย่างน่าสะพรึงกลัวอยู่ตรงกลาง ล่างลงมาเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดจางๆ...

"ต้าหลงยังไม่รอดพ้น... แสงอาทิตย์จะถูกกลืนกินโดยเงามืดอีกครั้ง..."