ตอนที่ 11 —

รุ่งอรุณที่สามหลังจากการจลาจลครั้งใหญ่ แสงทองอ่อนละมุนอาบไล้พระราชวังหลวงที่ค่อย ๆ ฟื้นคืนจากบาดแผลแห่งสงคราม แม้กลิ่นควันและคราบเลือดจะจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น ทว่ารอยแผลที่ฝังลึกในจิตใจของผู้คนที่นี่กลับยากนักที่จะเยียวยา หลิวซูเฟยเดินทอดน่องไปตามโถงทางเดินอันเงียบงันที่เคยคับคั่งไปด้วยเสียงฝีเท้าและคำสั่ง ชุดเกราะเงินของนางถูกปลดออกไปแล้ว ‌เหลือเพียงอาภรณ์สีเข้มเรียบง่ายที่ช่วยพรางความอ่อนล้าบนใบหน้า ดวงตาดุจเหยี่ยวที่เคยคมกริบยามอยู่ในสนามรบ บัดนี้ทอประกายแห่งความเหนื่อยอ่อน หากแต่ยังคงเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง

คืนก่อนหน้านี้ นางแทบไม่ได้ข่มตาลง บาดแผลภายนอกอาจได้รับการรักษา แต่บาดแผลภายในที่เกิดจากภาพทหารล้มตาย สุรเสียงแห่งความหวาดกลัว ​และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกกัดกินโดยความรุนแรง ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในความฝันที่กระจัดกระจาย หลิวซูเฟยพยายามรวบรวมสติ ปลุกปลอบตัวเองว่าสิ่งที่ทำไปนั้นเพื่อปกป้องแผ่นดินและองค์จักรพรรดิ ทว่าความหนักอึ้งในอกกลับไม่ลดเลือน

นางหยุดยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนหลวงที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว กลิ่นหอมของดอกเหมยแรกแย้มลอยมาตามสายลมเย็น ‍สภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าช่างตัดกับความวุ่นวายภายในที่ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าหลังฉาก หลิวซูเฟยรู้ดีว่าชัยชนะในสมรภูมิรบเป็นเพียงจุดเริ่มต้น สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้นในท้องพระโรงอันโอ่อ่า ที่ซึ่งคมดาบถูกแทนที่ด้วยคมลิ้น และเลือดเนื้อถูกแทนที่ด้วยการประหัตประหารทางปัญญาและอำนาจ

เมื่อช่วงยามซื่อมาถึง สุรเสียงเรียกประชุมขุนนางก็ดังกึกก้องไปทั่วพระราชวัง หลิวซูเฟยในชุดราชองครักษ์สีน้ำเงินเข้มปักลายหงส์สีทองอันเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ เดินเข้าสู่ท้องพระโรงหลวงที่บัดนี้ถูกจัดเตรียมอย่างสง่างามราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์นองเลือดเกิดขึ้นมาก่อน ‌เสาหินอ่อนสูงตระหง่านเปล่งประกาย แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างสูง ประดับประดาพื้นหินขัดเงาให้ระยิบระยับ หลิวซูเฟยกวาดสายตาไปรอบ ๆ พบว่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนประจำที่ด้วยสีหน้าหลากหลาย บ้างก็ตื่นตระหนก บ้างก็โล่งใจ ‍บ้างก็แฝงความกระหายในอำนาจไว้ในแววตา

องค์จักรพรรดิจ้าวหลง ผู้ซึ่งยังคงประทับบนบัลลังก์ทองคำ แม้จะดูอ่อนล้าลงไปบ้าง แต่พระพักตร์ยังคงฉายแววเข้มแข็งและอำนาจ สุรเสียงของพระองค์กังวานไปทั่วท้องพระโรง “ขุนนางผู้ภักดีทุกท่าน... การจลาจลครั้งนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกแยกภายในราชสำนักของเรา ทว่าก็ทำให้เราได้เห็นถึงความกล้าหาญและความภักดีที่ไม่เสื่อมคลายของเหล่าขุนนางและทหารหาญ”

พระองค์หยุดไปครู่หนึ่ง ​ก่อนจะทอดพระเนตรมาที่หลิวซูเฟยที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แม่ทัพหลิวซูเฟย ผู้ซึ่งนำทัพเข้าปะทะกับกบฏอย่างห้าวหาญ ปกป้องราชบัลลังก์และชีวิตของเหล่าขุนนางไว้ได้อย่างไม่หวั่นเกรงต่ออันตราย”

เสียงฮือฮาเล็กน้อยดังขึ้นในหมู่ขุนนาง บ้างก็แสดงความชื่นชมอย่างจริงใจ บ้างก็ส่งสายตาอิจฉาริษยามาที่นาง หลิวซูเฟยโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ​พระองค์ไม่ได้ระบุถึง "กบฏ" อย่างเจาะจง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสังเกต

“สำหรับความดีความชอบครั้งนี้ เราขอแต่งตั้งแม่ทัพหลิวซูเฟยให้ดำรงตำแหน่ง ‘มหาแม่ทัพพิทักษ์แคว้น’ และมอบตราหยกแกะสลักรูปหงส์คู่มังกรอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดในการบัญชาการทัพทั้งปวงในยามสงคราม” จักรพรรดิประกาศ ​สุรเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่น

ข่าวการแต่งตั้งครั้งนี้เปรียบเสมือนพายุที่พัดเข้าสู่ท้องพระโรง เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทันที ตำแหน่งมหาแม่ทัพพิทักษ์แคว้นไม่เคยมีสตรีเคยได้รับมาก่อนในประวัติศาสตร์ และการได้รับมอบตราหยกหงส์คู่มังกรนั้น หมายถึงอำนาจทางการทหารที่เกือบเทียบเท่าองค์จักรพรรดิเอง หลิวซูเฟยรู้สึกถึงสายตาหลายร้อยคู่ที่จับจ้องมาที่นาง ทั้งชื่นชม นับถือ อิจฉา และหวาดระแวง นางโค้งคำนับอีกครั้ง รับตราหยกจากขันทีหลวงด้วยความเคารพ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ตำแหน่งที่สูงส่งนี้มาพร้อมกับภาระอันใหญ่หลวง และอันตรายที่มองไม่เห็น

หลังจากนั้น การดำเนินการลงโทษผู้ที่ถูกจับกุมในข้อหากบฏก็เริ่มขึ้น ชื่อของขุนนางชั้นสูงหลายคนถูกประกาศออกมา พร้อมกับโทษทัณฑ์ที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่การริบทรัพย์ เนรเทศ ไปจนถึงการประหารชีวิต บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เมื่อรายชื่อที่คุ้นเคยถูกเอ่ยถึง หลายคนถึงกับหน้าซีดเผือด

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อขันทีหลวงประกาศรายชื่อถัดไป เขาอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “และสุดท้าย... เสนาบดีฝ่ายซ้าย ซ่งหมิง ผู้ซึ่งถูกพบว่ามีความสัมพันธ์ลับกับแม่ทัพใหญ่ผู้ทรยศ และมีส่วนในการวางแผนก่อการกบฏ...”

คำประกาศนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่วท้องพระโรง ซ่งหมิง เป็นขุนนางอาวุโสที่ดำรงตำแหน่งสำคัญมายาวนาน เป็นผู้ที่ได้รับความเชื่อใจจากองค์จักรพรรดิ และเป็นที่รู้กันดีว่าเขาเป็นปรปักษ์กับแม่ทัพใหญ่ผู้ทรยศมาโดยตลอด การที่เขาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการกบฏนั้นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสำหรับหลายคน

แต่สิ่งที่ทำให้หลิวซูเฟยถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่ข้อกล่าวหาต่อซ่งหมิง แต่เป็นถ้อยคำถัดมาของขันทีหลวง “...หลักฐานทั้งหมดได้ถูกรวบรวมไว้แล้ว รวมถึงจดหมายลับที่ระบุว่าเสนาบดีซ่งหมิงได้ติดต่อกับแม่ทัพใหญ่ผู้ทรยศ และได้มอบข้อมูลสำคัญทางการทหารให้แก่เขา... และจากคำให้การของผู้ร่วมขบวนการบางคน ได้ยืนยันว่าเบื้องหลังของแผนการทั้งหมดนั้น ได้รับการสนับสนุนจาก... ตระกูลหลิว”

ประโยคสุดท้ายดังขึ้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของหลิวซูเฟย เลือดในกายของนางเย็นยะเยือกในพริบตา แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงปนไม่เชื่อหู ตระกูลหลิว... หมายถึงตระกูลของนางเองอย่างนั้นหรือ? บิดาของนาง? หรือญาติพี่น้องคนใดคนหนึ่ง? มันเป็นไปไม่ได้! ตระกูลของนางจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์มาหลายชั่วอายุคน ไม่เคยมีใครคิดทรยศหักหลัง

เสียงกระซิบกระซาบดังสนั่นไปทั่วท้องพระโรง คราวนี้ไม่ใช่แค่ความฮือฮา แต่เป็นความเคลือบแคลงสงสัยที่พุ่งตรงมาที่นาง องค์จักรพรรดิจ้าวหลงทอดพระเนตรมาที่หลิวซูเฟยด้วยพระพักตร์ที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความผิดหวัง ความไม่แน่ใจ และความหนักใจปรากฏอยู่เบื้องลึกในดวงเนตร

“แม่ทัพหลิวซูเฟย... เจ้ามีอะไรจะกล่าวหรือไม่?” จักรพรรดิตรัสถาม สุรเสียงเจือความเย็นชาที่ทำให้นางรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

หลิวซูเฟยยังคงยืนนิ่ง คล้ายถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของนางเต้นระรัวราวจะทะลุออกมาจากอก ใบหน้าของบิดาและพี่น้องฉายชัดขึ้นในห้วงความคิด ความภักดีที่นางยึดมั่นมาตลอดชีวิต กำลังถูกท้าทายด้วยข้อกล่าวหาอันร้ายกาจที่พุ่งเป้าไปที่รากเหง้าของตนเอง

นางหอบหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปกับความตกตะลึง แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใดออกไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากท้ายท้องพระโรง

“ฝ่าบาท! กระหม่อมมีพยานสำคัญที่จะยืนยันความจริงเรื่องนี้!” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและเร่งรีบ เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็พบกับร่างของขุนนางวัยกลางคนผู้หนึ่ง สภาพคล้ายเพิ่งวิ่งมาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าซีดเผือด และในมือของเขา ถือม้วนผ้าไหมเก่าแก่ที่ดูเหมือนจดหมายลับ

สายตาของขุนนางทั้งหมด รวมถึงหลิวซูเฟย พุ่งตรงไปยังม้วนผ้าไหมนั้นอย่างพร้อมเพรียง ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของหลิวซูเฟยที่ยังคงก้องอยู่ในหู

จดหมายฉบับนั้นจะเปิดเผยความจริงอันใด? และตระกูลหลิว... จะเป็นผู้ทรยศต่อแผ่นดินจริงหรือ? หรือนี่คือแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่นางคาดคิดไว้?