ความหนาวเหน็บกัดกินทุกอณูของร่างกาย ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ไหล่ซ้ายยังคงแล่นริ้วราวกับไฟเผาผลาญ เสียงโห่ร้องของศัตรูยังคงดังก้องอยู่ในหู เฟิ่งหลินพยายามจะลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเหล็กกล้า นางรู้สึกราวกับว่ากำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันมืดมิด ไร้ทิศทางและไร้จุดหมาย
“ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพ...” เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ฟังดูคุ้นเคยดังอยู่ข้างหู ราวกับเสียงจากความฝัน
เฟิ่งหลินรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด พยายามจะเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แสงสลัวๆ ลอดผ่านเข้ามา เผยให้เห็นเพดานไม้ที่ดูแปลกตา กลิ่นสมุนไพรและกลิ่นดินคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
“ท่านฟื้นแล้วหรือขอรับ!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เฟิ่งหลินหันไปมอง เห็นใบหน้าของชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ข้างกาย นางไม่คุ้นเคยกับชายผู้นี้เลย แต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาของเขาทำให้เฟิ่งหลินรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
“ข้า... ข้าอยู่ที่ไหน?” เฟิ่งหลินถามเสียงแหบพร่า พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลก็ทำให้ร่างของนางทรุดลงไปอีกครั้ง
“อย่าเพิ่งขยับขอรับท่านแม่ทัพ บาดแผลของท่านยังไม่หายดี” ชายชรากล่าวพลางประคองนางให้นอนลงอย่างอ่อนโยน “ท่านอยู่ที่กระท่อมของข้า กลางหุบเขาเหมันต์”
เฟิ่งหลินพยายามทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางจำได้ว่าถูกลูกธนูยิง และถูกทหารแคว้นเยี่ยนล้อมกรอบไว้ ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไป
“ทหารของข้าล่ะ? การรบที่หุบเขาเหมันต์เป็นอย่างไรบ้าง?” เฟิ่งหลินถามด้วยความกังวล
ชายชราถอนหายใจ “ข้าเสียใจที่ต้องบอกท่านว่า... กองทัพของท่านพ่ายแพ้ขอรับ ทหารของท่านถูกสังหารและจับเป็นเชลยจำนวนมาก ส่วนท่าน... ข้าพบท่านนอนสลบอยู่ท่ามกลางศพทหาร ที่ห่างจากสนามรบไม่มากนัก”
หัวใจของเฟิ่งหลินบีบรัดแน่น คำพูดของชายชราทำให้ความจริงอันโหดร้ายปรากฏชัดเจนต่อหน้า นางพ่ายแพ้แล้วจริงๆ ทหารผู้กล้าของนางต้องล้มตายไปมากมายเพราะความผิดพลาดของนาง และเพราะการทรยศหักหลังจากภายใน
“แล้วแคว้นเยี่ยน... พวกมันบุกถึงเมืองหลวงแล้วหรือยัง?” เฟิ่งหลินถามเสียงสั่น
“ยังไม่ถึงขอรับ” ชายชราตอบ “พวกมันใช้เวลาในการจัดระเบียบกองทัพและกวาดต้อนเชลย หลังจากนั้นพวกมันก็เริ่มเคลื่อนพลต่อไปทางทิศใต้ แต่ดูเหมือนว่าเส้นทางที่พวกมันเลือกใช้จะถูกกีดขวางด้วยพายุหิมะที่รุนแรง ทำให้การเดินทางของพวกมันล่าช้าลงไปมาก”
เฟิ่งหลินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเมืองหลวงก็ยังไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าภัยอันตรายจะหมดไป
“ท่านเป็นใคร? ทำไมถึงช่วยข้า?” เฟิ่งหลินถามชายชรา
“ข้าเป็นเพียงหมอเฒ่าที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ขอรับ” ชายชราตอบ “ข้าเห็นท่านบาดเจ็บสาหัส จึงนำท่านมารักษาพยาบาล”
“ขอบพระคุณท่านมาก” เฟิ่งหลินกล่าวด้วยความรู้สึกสำนึกบุญคุณ “หากไม่มีท่าน ข้าคงตายไปแล้ว”
ชายชราเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย “ท่านเป็นแม่ทัพผู้กล้าหาญ ข้าไม่สามารถปล่อยให้ท่านตายไปเฉยๆ ได้”
วันเวลาผ่านไป เฟิ่งหลินใช้เวลาในการรักษาบาดแผลและฟื้นฟูกำลังกายภายใต้การดูแลของหมอเฒ่าผู้ใจดี หมอเฒ่าเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหุบเขาเหมันต์ให้เฟิ่งหลินฟัง และสอนวิชาการแพทย์แผนโบราณให้แก่นาง ทำให้เฟิ่งหลินได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และได้เข้าใจถึงความเรียบง่ายของชีวิต
ในระหว่างที่พักฟื้น เฟิ่งหลินยังคงครุ่นคิดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นางพยายามรวบรวมข้อมูลเท่าที่ทำได้จากหมอเฒ่า ซึ่งมักจะได้รับข่าวสารจากพวกพรานป่าที่เข้าไปหาของป่าในหุบเขา
ข่าวสารที่ได้มาทำให้เฟิ่งหลินต้องตกใจ องค์จักรพรรดิทรงมีพระอาการประชวรหนักขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าเสนาบดีหวางเทียนได้เข้ากุมอำนาจในราชสำนักไว้อย่างเบ็ดเสร็จแล้ว มีข่าวลือว่าพวกมันได้ตั้งข้อหากบฏให้แก่องค์ชายเหวินหลง และกำลังพยายามที่จะปลดพระองค์ออกจากตำแหน่งรัชทายาท ส่วนเฟิ่งหลินนั้นถูกประกาศว่าเป็นแม่ทัพผู้ทรยศ ที่นำทัพไปพ่ายแพ้ และถูกสังหารในสนามรบ
“พวกมันช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก!” เฟิ่งหลินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น “พวกมันไม่เพียงต้องการกำจัดข้า แต่ยังต้องการทำลายชื่อเสียงของข้าให้ย่อยยับ”
“ท่านแม่ทัพ ตอนนี้ท่านไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก” หมอเฒ่ากล่าวเตือน “บาดแผลของท่านยังไม่หายดี และท่านก็ยังไม่มีกำลังพลที่จะไปต่อสู้กับพวกมัน”
“ข้ารู้ดี” เฟิ่งหลินตอบ “แต่ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะเปิดโปงโฉมหน้าของพวกทรยศให้ได้ และจะปกป้องแผ่นดินนี้ให้ถึงที่สุด”
ในระหว่างที่เฟิ่งหลินพักฟื้นอยู่ในหุบเขาเหมันต์ นางก็ยังคงฝึกฝนวิชาการต่อสู้และกำลังภายในอย่างต่อเนื่อง แม้จะบาดเจ็บ แต่จิตใจของนางก็ยังคงแข็งแกร่งและมุ่งมั่น นางใช้เวลาในการทบทวนยุทธวิธีและวางแผนการต่อสู้ในอนาคต
วันหนึ่ง ขณะที่เฟิ่งหลินกำลังฝึกกระบี่อยู่ในลานหน้ากระท่อมของหมอเฒ่า นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เมื่อหันไปมองก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหา ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
“ท่านแม่ทัพ!” ชายหนุ่มผู้นั้นตะโกนด้วยความดีใจ
เฟิ่งหลินเพ่งมองเข้าไปใกล้ๆ ก่อนที่ดวงตาของนางจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ “หลี่หยาง!”
หลี่หยางรีบวิ่งเข้ามากอดเฟิ่งหลินด้วยความดีใจและโล่งอก “ท่านแม่ทัพ! ข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านยังมีชีวิตอยู่! ข้าตามหาท่านมานานหลายวันแล้ว!”
เฟิ่งหลินรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก การได้พบกับหลี่หยางในสถานการณ์เช่นนี้ราวกับแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในความมืดมิด
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แล้วกองทัพของเจ้าล่ะ?” เฟิ่งหลินถาม
หลี่หยางเล่าเรื่องราวให้ฟัง หลังจากที่เขาถูกส่งไปประจำการที่อีกหน่วย เขาพยายามจะส่งเสบียงมาให้เฟิ่งหลิน แต่ก็ถูกดักปล้นกลางทาง และกองทัพของเขาก็ถูกโจมตีจากกองทัพแคว้นเยี่ยนที่เหลืออยู่ ทำให้เขาต้องพ่ายแพ้และล่าถอย เขาพยายามจะกลับมารวมพลกับเฟิ่งหลิน แต่ก็ไม่ทัน
“ข้าเสียใจขอรับท่านแม่ทัพ ข้าไม่อาจปกป้องท่านไว้ได้” หลี่หยางกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า หลี่หยาง” เฟิ่งหลินกล่าวปลอบใจ “นี่คือแผนการของพวกทรยศในราชสำนัก พวกมันต้องการกำจัดเราทั้งคู่”
หลี่หยางพยักหน้า “ข้าได้รับข่าวสารจากขันทีหลงว่าองค์ชายเหวินหลงถูกตั้งข้อหากบฏ และท่านแม่ทัพถูกประกาศว่าเสียชีวิตในสนามรบ”
“ข้ารู้ดี” เฟิ่งหลินกล่าว “แต่เราจะไม่มีวันยอมให้พวกมันสมหวัง”
การได้พบกับหลี่หยางทำให้เฟิ่งหลินมีกำลังใจที่จะต่อสู้มากขึ้น อย่างน้อยนางก็ไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
“หมอเฒ่าผู้นี้เป็นผู้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้” เฟิ่งหลินแนะนำหมอเฒ่าให้หลี่หยางรู้จัก
หลี่หยางถวายความเคารพหมอเฒ่าด้วยความรู้สึกสำนึกบุญคุณ
“ท่านแม่ทัพ พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปขอรับ?” หลี่หยางถามด้วยความมุ่งมั่น
เฟิ่งหลินมองไปยังหิมะที่ปกคลุมหุบเขาเหมันต์ สายตาของนางเต็มไปด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว “เราจะรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่ และจะกลับไปทวงคืนความยุติธรรม!”
“แต่พวกเรามีกำลังพลน้อยเกินไปขอรับท่านแม่ทัพ” หลี่หยางกล่าวด้วยความกังวล
“จำนวนไม่ใช่ทุกสิ่ง หลี่หยาง” เฟิ่งหลินกล่าว “สิ่งที่สำคัญคือหัวใจที่มุ่งมั่นและความยุติธรรมที่เรายึดมั่น”
นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงยากลำบากและเต็มไปด้วยอันตราย แต่เฟิ่งหลินก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน แม่ทัพหงส์ผู้บาดเจ็บกำลังจะฟื้นคืนชีพ และจะกลับมาทวงคืนบัลลังก์จากเงื้อมมือของมังกรดำให้ได้
การพักฟื้นในหุบเขาเหมันต์ได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าให้แก่เฟิ่งหลิน นางได้เรียนรู้ที่จะอดทน เข้มแข็ง และเชื่อมั่นในตัวเองมากยิ่งขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือนางได้พบกับพันธมิตรผู้ซื่อสัตย์ที่จะร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับนาง
จอมทัพหงส์พิชิตมังกร
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก