ตอนที่ 34 — ชัยชนะอันยิ่งใหญ่และหัวใจแห่งหงส์

แสงอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในตำหนักใหญ่ของเมืองหลวงต้าฉี อิงจันทร์ยืนอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ที่ประทับขององค์จักรพรรดิเทียนจง ในชุดเกราะเต็มยศที่เปล่งประกาย สองมือของนางถือกระบี่คู่กายที่เปื้อนเลือดของการศึกครั้งสุดท้าย

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในแคว้นชิงหยวนและแผนการขององค์ชายหลงเทียนถูกเปิดโปง อิงจันทร์ก็ไม่ได้กลับสู่เมืองหลวงในทันที นางได้นำทัพออกกวาดล้างกลุ่มโจรป่าและกบฏที่ยังคงสร้างความเดือดร้อนตามแนวชายแดน และยังใช้เวลาในการจัดระเบียบกองทัพใหม่ให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

การศึกครั้งสุดท้ายที่นางต้องเผชิญคือการปะทะกับกองกำลังที่เหลือรอดของแม่ทัพหลงเหยียนแห่งแคว้นเหลียง ซึ่งยังคงพยายามบุกรุกเข้ามาในแผ่นดินต้าฉี ‌แม้ว่าแคว้นเหลียงจะอ่อนแอลงอย่างมากจากการทรยศของเสนาบดีหลี่ แต่หลงเหยียนก็ยังคงเป็นแม่ทัพที่ดุดันและอันตราย

อิงจันทร์ได้นำทัพเข้าต่อสู้กับหลงเหยียนอย่างดุเดือดในสนามรบที่เต็มไปด้วยหิมะ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนานและยากลำบาก ทหารทั้งสองฝ่ายต่างเหน็ดเหนื่อยและบาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก แต่ด้วยกลยุทธ์ที่ชาญฉลาดและความกล้าหาญของอิงจันทร์ ในที่สุดกองทัพต้าฉีก็สามารถเอาชนะกองทัพของหลงเหยียนได้สำเร็จ แม่ทัพหลงเหยียนถูกจับกุมตัว และแคว้นเหลียงก็ยอมจำนนในที่สุด

วันนี้คือวันที่อิงจันทร์นำชัยชนะอันยิ่งใหญ่กลับคืนสู่แผ่นดินต้าฉี ​แผ่นดินที่เคยสั่นคลอนด้วยภัยคุกคามจากภายนอกและการทรยศหักหลังจากภายใน บัดนี้กลับมาสงบสุขและมั่นคงอีกครั้ง

“แม่ทัพอิงจันทร์ เจ้าได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแก่แผ่นดินต้าฉีอีกครั้ง” องค์จักรพรรดิเทียนจงตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เปี่ยมด้วยความปลื้มปีติ “เจ้าได้พิชิตศัตรูภายนอก และกอบกู้แผ่นดินของเราให้กลับคืนสู่ความสงบสุข ข้าขอประกาศให้เจ้าเป็น ‘อัครมหาจอมทัพหงส์’ ‍ผู้ซึ่งมีอำนาจสูงสุดในกองทัพ และจะได้รับการยกย่องเป็นวีรสตรีตลอดไป!”

เหล่าขุนนางและประชาชนที่มารวมตัวกันในท้องพระโรงต่างคุกเข่าลงแสดงความเคารพและเปล่งเสียงสรรเสริญอิงจันทร์อย่างกึกก้อง ชื่อของ “จอมทัพหงส์พิชิตมังกร” ได้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของแผ่นดินต้าฉีตลอดไป

อิงจันทร์คุกเข่าลง “ข้าน้อยน้อมรับพระราชโองการขอรับฝ่าบาท”

“จงลุกขึ้นเถิดแม่ทัพอิงจันทร์” องค์จักรพรรดิเทียนจงตรัส “เจ้าได้ทำหน้าที่ของเจ้าอย่างสมบูรณ์แล้ว”

เมื่อพิธีจบลง ‌อิงจันทร์เดินออกมาจากท้องพระโรงพร้อมกับหลินเฟิงและเงามืด สายตาของนางกวาดมองไปทั่วเมืองหลวงที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขของผู้คน ความรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุดถาโถมเข้ามาในใจ

“แม่ทัพขอรับ ตอนนี้ทุกอย่างสงบสุขแล้ว ท่านอยากจะทำสิ่งใดต่อไปขอรับ?” หลินเฟิงถาม

อิงจันทร์ยิ้มบางๆ “ข้าอยากจะพักผ่อนหลินเฟิง ข้าเหนื่อยมามากแล้ว”

“แต่ท่านแม่ทัพยังคงเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดของแผ่นดินนะขอรับ” ‍เงามืดกล่าว

“ข้ารู้เงามืด” อิงจันทร์พยักหน้า “แต่แผ่นดินต้าฉีของเรามีองค์จักรพรรดิที่เข้มแข็งและชาญฉลาดแล้ว พระองค์จะสามารถนำพาแผ่นดินไปสู่ความรุ่งเรืองได้”

นางเดินไปที่สวนหลวงที่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง อากาศในยามเช้าสดชื่นและบริสุทธิ์ นางถอดหมวกเกราะออก ปล่อยให้สายลมพัดต้องเส้นผมยาวสลวยของนาง

องค์จักรพรรดิเทียนจงเสด็จตามมาในสวนหลวง พระองค์ทรงฉลองพระองค์อย่างเรียบง่าย ​และเสด็จมาหยุดยืนอยู่ข้างนาง

“แม่ทัพอิงจันทร์ เจ้าเหนื่อยมากแล้วใช่หรือไม่?” องค์จักรพรรดิเทียนจงตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ข้าน้อยเหนื่อยมากขอรับฝ่าบาท” อิงจันทร์ตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่ก็คุ้มค่ากับสิ่งที่ได้ทำไป”

“ข้ารู้ดี” องค์จักรพรรดิเทียนจงทรงพยักหน้า “เจ้าได้เสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแผ่นดินของเรา ทั้งชีวิต ​ความสุขส่วนตัว และแม้กระทั่งหัวใจของเจ้า”

อิงจันทร์เงยหน้าขึ้นมององค์จักรพรรดิเทียนจง ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความเมตตาและความรักที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

“ฝ่าบาท...” อิงจันทร์รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของพระองค์

“ข้ารู้ว่าเจ้าเสียสละหัวใจของเจ้าเพื่อแผ่นดิน” องค์จักรพรรดิเทียนจงตรัสต่อ “แต่ตอนนี้แผ่นดินสงบสุขแล้ว ข้าอยากให้เจ้าได้พักผ่อน และได้ทำตามใจของเจ้าบ้าง”

พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์มาจับมือของอิงจันทร์เบาๆ ​“อิงจันทร์ ข้ารักเจ้า ข้ารักเจ้ามานานแล้ว”

อิงจันทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจและประหลาดใจ นางไม่คิดว่าองค์จักรพรรดิจะทรงมีพระทัยให้นางเช่นนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามีเพียงแค่ความภักดีของแม่ทัพที่มีต่อกษัตริย์เท่านั้น

“ฝ่าบาท...” อิงจันทร์พึมพำ น้ำเสียงของนางสั่นเครือ

“ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะประหลาดใจ” องค์จักรพรรดิเทียนจงตรัส “แต่ความรักของข้าที่มีต่อเจ้าเป็นเรื่องจริง ข้าเห็นความกล้าหาญ ความเสียสละ และความงดงามในจิตใจของเจ้ามาโดยตลอด”

อิงจันทร์รู้สึกราวกับหัวใจของนางกำลังจะระเบิด ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของหัวใจมานานแสนนาน บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมา นางเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับองค์จักรพรรดิเทียนจงมาโดยตลอดเช่นกัน แต่ด้วยสถานะและหน้าที่ของนาง ทำให้นางไม่กล้าที่จะแสดงออก

“ฝ่าบาท... ข้าน้อย...” อิงจันทร์พูดไม่ออก น้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ

องค์จักรพรรดิเทียนจงทรงโอบกอดอิงจันทร์อย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องพูดอะไรอิงจันทร์ ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร”

อิงจันทร์ซบหน้าลงกับอกขององค์จักรพรรดิเทียนจง ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาในใจ นี่คือช่วงเวลาที่นางรอคอยมาตลอดชีวิต ช่วงเวลาที่นางสามารถปลดปล่อยภาระหน้าที่และทำตามหัวใจของตนเองได้

หลังจากนั้นไม่นาน องค์จักรพรรดิเทียนจงได้มีพระราชโองการประกาศให้แม่ทัพอิงจันทร์เป็น “พระอัครมเหสี” ของแผ่นดินต้าฉี ข่าวนี้สร้างความตกใจและประหลาดใจให้แก่ประชาชนและเหล่าขุนนางจำนวนมาก แต่เมื่อพวกเขาเห็นถึงความรักและความผูกพันระหว่างองค์จักรพรรดิและอิงจันทร์ พวกเขาก็ต่างยินดีและถวายพระพรชัยแด่ทั้งสองพระองค์

อิงจันทร์ในชุดอาภรณ์ของพระอัครมเหสีที่งดงามตระการตา ยืนอยู่ข้างองค์จักรพรรดิเทียนจงบนบัลลังก์ นางมิได้เป็นเพียงแม่ทัพผู้กล้าหาญอีกต่อไป หากแต่เป็นพระอัครมเหสีผู้เป็นที่รักขององค์จักรพรรดิและประชาชน

“จอมทัพหงส์พิชิตมังกร” บัดนี้นางได้พิชิตทั้งศัตรูภายนอกและภายใน และยังได้พิชิตหัวใจของตนเอง รวมถึงหัวใจขององค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่

แผ่นดินต้าฉีกลับคืนสู่ความรุ่งเรืองภายใต้การปกครองขององค์จักรพรรดิเทียนจงและพระอัครมเหสีอิงจันทร์ ทั้งสองพระองค์ทรงร่วมกันบริหารราชการแผ่นดินด้วยความยุติธรรมและความเมตตา ทำให้ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข

เรื่องราวของจอมทัพหงส์ผู้นี้ได้ถูกเล่าขานต่อๆ กันไปจากรุ่นสู่รุ่น เป็นตำนานแห่งความกล้าหาญ ความเสียสละ และความรักอันยิ่งใหญ่ ที่จะไม่มีวันเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์ของแผ่นดินต้าฉี

อิงจันทร์มองไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง นี่คือชีวิตที่นางเลือก นี่คือความสุขที่นางคู่ควร และนี่คือหัวใจแห่งหงส์ที่ได้พบกับความสงบสุขที่แท้จริงเสียที.