ตอนที่ 17: การมาเยือนของจอมมาร

ในที่สุด กองทัพพันธมิตรที่นำโดยหลงเฟยและหลินเยว่ก็ได้เดินทางมาถึงที่มั่นสุดท้ายของพลังมืด มันคือปราสาทสีดำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขาที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัว บรรยากาศรอบๆ ปราสาทเต็มไปด้วยพลังงานชั่วร้ายที่เข้มข้นจนทำให้หายใจลำบาก

หลงเฟยได้สั่งให้กองทัพตั้งค่ายและเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีในวันรุ่งขึ้น ‌แต่ในคืนนั้นเอง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้น

จอมมาร ผู้นำสูงสุดของพลังมืด ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าค่ายของกองทัพพันธมิตรเพียงลำพัง เขามาในร่างของชายหนุ่มรูปงามที่มีผมสีดำขลับและดวงตาสีแดงฉาน เขาสวมชุดสีดำที่ดูหรูหราและมีรอยยิ้มที่เย่อหยิ่งอยู่บนใบหน้า

การปรากฏตัวของจอมมารทำให้ทหารทุกคนตกตะลึงและหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปใกล้เขา

หลงเฟยและหลินเยว่รีบออกมาเผชิญหน้ากับจอมมารทันที

“เจ้ามาที่นี่ทำไม” หลงเฟยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

“ข้ามาเพื่อเจรจา” ​จอมมารตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ยอมจำนนต่อข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”

“ไม่มีวัน” หลงเฟยตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “เราจะไม่มีวันยอมจำนนต่อความชั่วร้าย”

จอมมารหัวเราะออกมาเบาๆ “น่าเสียดายจริงๆ ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสแล้วนะ”

ทันใดนั้น ‍จอมมารก็ได้ปล่อยพลังงานมืดเข้าใส่หลงเฟยและหลินเยว่ พลังงานนั้นรุนแรงและรวดเร็วจนพวกเขาแทบจะตั้งตัวไม่ทัน

หลินเยว่รีบสร้างเกราะป้องกันขึ้นมา แต่พลังของจอมมารนั้นแข็งแกร่งเกินไป เกราะป้องกันของเธอแตกสลายในพริบตา

หลงเฟยรีบเข้ามาช่่วยหลินเยว่ เขาใช้ดาบวิเศษของเขาในการฟันพลังงานมืดนั้น แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทำให้มันเบี่ยงเบนไปเล็กน้อยเท่านั้น

ทั้งสองถูกพลังงานมืดซัดกระเด็นไปไกลและได้รับบาดเจ็บสาหัส

จอมมารเดินเข้ามาหาพวกเขาช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่พอใจ “เห็นรึยังว่าพวกเจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้”

“อย่าเพิ่งดีใจไป” ‌เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังจอมมาร

จอมมารหันไปมองและเห็นร่างของชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ ชายชราคนนั้นคือผู้พิทักษ์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์

“เจ้ายังไม่ตายอีกรึ” จอมมารถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้าไม่มีวันตายจนกว่าจะเห็นเจ้าถูกทำลาย” ผู้พิทักษ์ตอบ

ผู้พิทักษ์ได้เข้าต่อสู้กับจอมมารอย่างดุเดือด พลังของทั้งสองเท่าเทียมกันจนไม่สามารถตัดสินผลแพ้ชนะได้

หลินเยว่และหลงเฟยใช้โอกาสนี้ในการฟื้นฟูพลังและรักษาบาดแผล พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาจะต้องรีบเข้าไปช่วยผู้พิทักษ์

เมื่อพวกเขาพร้อมแล้ว พวกเขาก็ได้เข้าร่วมการต่อสู้อีกครั้ง การต่อสู้สามต่อหนึ่งจึงเริ่มต้นขึ้น

หลินเยว่ใช้พลังแห่งธาตุทั้งห้าในการโจมตีจอมมารจากระยะไกล ‍หลงเฟยใช้ดาบวิเศษในการเข้าประชิดตัว และผู้พิทักษ์ใช้เวทมนตร์โบราณในการสนับสนุน

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดและยาวนาน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่มีใครยอมแพ้

ในที่สุด หลินเยว่ก็ได้เห็นช่องโหว่ของจอมมาร เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีและสร้างลูกบอลพลังงานสีรุ้งขึ้นมา

“หลงเฟย ผู้พิทักษ์ หลบไป” ​หลินเยว่ตะโกน

หลงเฟยและผู้พิทักษ์รีบหลบออกไปทันที

หลินเยว่ได้ปล่อยลูกบอลพลังงานนั้นเข้าใส่จอมมารอย่างสุดแรง

ลูกบอลพลังงานนั้นทรงพลังมาก มันระเบิดออกและกลืนกินร่างของจอมมารเข้าไป

เมื่อแสงสว่างจางลง ร่างของจอมมารก็ได้หายไป เหลือเพียงฝุ่นผงสีดำที่ลอยอยู่ในอากาศ

จอมมารถูกทำลายลงแล้ว

แต่การต่อสู้ยังไม่จบสิ้น ปราสาทสีดำของจอมมารยังคงตั้งตระหง่านอยู่ และกองทัพของพลังมืดยังคงรอคอยอยู่ข้างใน

หลินเยว่ หลงเฟย และผู้พิทักษ์รู้ดีว่าพวกเขาจะต้องบุกเข้าไปในปราสาทและทำลายมันให้สิ้นซาก

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ​และครั้งนี้มันจะเป็นการตัดสินชะตากรรมของโลกอย่างแท้จริง