ตอนที่ 21: การต่อสู้กับความว่างเปล่า

หลังจากที่ได้รู้ว่าลูกสาวของพวกเขาถูกนำตัวไปยังอีกมิติหนึ่ง หลินเยว่และหลงเฟยก็ไม่รอช้า พวกเขารีบเดินทางตามแผนที่ดาวที่ได้รับมาจากหญิงชราทันที พวกเขาขี่มังกรบินข้ามทวีปและมหาสมุทรเป็นเวลาหลายวันหลายคืน จนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่ระบุไว้ในแผนที่

ที่นั่นคือเกาะเล็กๆ ‌ที่โดดเดี่ยวกลางมหาสมุทร บนเกาะนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่เลย มีเพียงแค่โขดหินและทรายเท่านั้น แต่ที่กลางเกาะนั้นมีประตูมิติที่กำลังหมุนวนอยู่ มันเป็นประตูที่ทำจากแสงสีรุ้งที่ส่องสว่างและน่าเกรงขาม

หลินเยว่และหลงเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรที่รอพวกเขาอยู่อีกฟากหนึ่งของประตูมิติ แต่ความรักที่มีต่อลูกสาวของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่กว่าความกลัว ​พวกเขาตัดสินใจที่จะข้ามประตูมิติไป

เมื่อพวกเขาก้าวผ่านประตูมิติไป พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่แปลกประหลาดและน่าพิศวง ที่นี่ไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีดวงอาทิตย์ มีเพียงแค่ความว่างเปล่าที่มืดมิดและไม่มีที่สิ้นสุด และในความว่างเปล่านั้นก็มีดวงดาวและกาแล็กซีต่างๆ ลอยอยู่ราวกับภาพวาด

“ที่นี่คือที่ไหนกัน” ‍หลงเฟยถามด้วยความประหลาดใจ

“ที่นี่คือช่องว่างระหว่างมิติ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากในความว่างเปล่า

ทั้งสองหันไปมองและเห็นร่างของสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดลอยอยู่ตรงหน้าพวกเขา มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มันสามารถเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองไปได้เรื่อยๆ บางครั้งก็เป็นเหมือนกลุ่มก๊าซ บางครั้งก็เป็นเหมือนกลุ่มดาว และบางครั้งก็เป็นเหมือนหลุมดำ

“เจ้าคือใคร” หลินเยว่ถาม

“ข้าคือผู้สร้างและผู้ทำลาย ‌ข้าคือจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด ข้าคือทุกสิ่งทุกอย่างและไม่มีอะไรเลย” สิ่งมีชีวิตนั้นตอบ

“แล้วเจ้าเอาลูกสาวของข้าไปไว้ที่ไหน” หลงเฟยถามด้วยความโกรธ

“ลูกสาวของพวกเจ้าปลอดภัยดี” สิ่งมีชีวิตนั้นตอบ “ข้าเพียงแค่ยืมตัวเธอมาเพื่อทดสอบพวกเจ้าเท่านั้น”

สิ่งมีชีวิตนั้นได้อธิบายว่ามันคือผู้ที่คอยดูแลความสมดุลของทุกมิติในจักรวาล และมันได้สัมผัสถึงพลังที่ยิ่งใหญ่ที่อยู่ในตัวของหลินเยว่และหลงเฟย มันจึงต้องการที่จะทดสอบว่าพวกเขามีค่าพอที่จะได้รับพลังนั้นหรือไม่

“การทดสอบอะไร” ‍หลินเยว่ถาม

“การทดสอบความรัก ความกล้าหาญ และความเสียสละ” สิ่งมีชีวิตนั้นตอบ “พวกเจ้าจะต้องพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าพร้อมที่จะแบกรับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล”

สิ่งมีชีวิตนั้นได้สร้างภาพลวงตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ภาพลวงตาแห่งความกลัว แต่เป็นภาพลวงตาแห่งความปรารถนา

หลินเยว่เห็นตัวเองได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับเผ่าพันธุ์ของเธอ เธอเห็นพ่อแม่และเพื่อนๆ ​ของเธอยังมีชีวิตอยู่ และเธอไม่ต้องต่อสู้กับใครอีกต่อไป

หลงเฟยเห็นตัวเองได้เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกครองดินแดนทั้งหมด เขาเห็นอาณาจักรของเขาเจริญรุ่งเรืองและไม่มีศัตรูใดๆ กล้าที่จะท้าทาย

ทั้งสองรู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา แต่พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโหยหาชีวิตเช่นนั้น

“พวกเจ้าสามารถมีชีวิตเช่นนั้นได้” สิ่งมีชีวิตนั้นกล่าว “เพียงแค่พวกเจ้ายอมสละความรักที่มีให้กันและกัน และยอมมอบพลังของพวกเจ้าให้กับข้า”

หลินเยว่และหลงเฟยสบตากัน ​พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีวันที่จะยอมทำตามข้อเสนอนั้นได้

“ความรักของเราไม่ใช่สิ่งที่จะแลกเปลี่ยนได้” หลงเฟยกล่าว

“และพลังของเรามีไว้เพื่อปกป้องผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง” หลินเยว่กล่าวเสริม

สิ่งมีชีวิตนั้นพอใจกับคำตอบของพวกเขา “ดีมาก พวกเจ้าผ่านการทดสอบแล้ว”

ภาพลวงตาทั้งหมดหายไป และเจ้าหญิงน้อยก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา เธอปลอดภัยดีและไม่มีร่องรอยของการบาดเจ็บใดๆ

“ข้าขอมอบพลังแห่งผู้พิทักษ์จักรวาลให้กับพวกเจ้า” ​สิ่งมีชีวิตนั้นกล่าว “ขอให้พวกเจ้าใช้พลังนี้ในการรักษาสมดุลของทุกมิติและปกป้องผู้ที่อ่อนแอ”

สิ่งมีชีวิตนั้นได้มอบพลังที่ยิ่งใหญ่ให้กับหลินเยว่และหลงเฟย พลังนั้นไหลเข้าสู่ร่างกายของพวกเขาราวกับสายน้ำและทำให้พวกเขารู้สึกถึงพลังที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อการมอบพลังเสร็จสิ้นลง สิ่งมีชีวิตนั้นก็ได้ส่งพวกเขากลับมายังมิติของตัวเองพร้อมกับลูกสาวของพวกเขา

หลินเยว่และหลงเฟยได้กลับมายังเกาะเล็กๆ ที่โดดเดี่ยวกลางมหาสมุทรอีกครั้ง ประตูมิติได้ปิดลงแล้ว และทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

พวกเขาได้ลูกสาวของพวกเขากลับคืนมาแล้ว และพวกเขาก็ได้รับพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลมาด้วย

แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าพลังที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน

และนี่คือจุดเริ่มต้นของบทบาทใหม่ของพวกเขา บทบาทของผู้พิทักษ์จักรวาล