ตอนที่ 13 — บทเพลงจากใจ

แสงแรกของอรุณรุ่งจับขอบฟ้าสีทองระเรื่อ องค์จักรพรรดิคิมหันต์ทรงประทับบนเรือนแพส่วนพระองค์ที่ล่องไปตามลำน้ำอย่างเงียบเชียบ ทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดผ้าไหมสีเข้มเรียบง่าย ปราศจากเครื่องประดับใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงฐานันดรศักดิ์สูงส่ง พระพักตร์ที่เคยเคร่งขรึมยามประทับบนบัลลังก์ บัดนี้ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แววพระเนตรทอดมองทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำด้วยความสนพระทัย

ท่านขันทีเฉิงนั่งอยู่เบื้องหลัง ‌ถวายการรับใช้ด้วยความเงียบงัน เขาทราบดีว่าองค์จักรพรรดิทรงต้องการความเป็นส่วนตัวในยามนี้ เรือนแพลอยลำไปเรื่อยๆ ผ่านหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ผ่านทุ่งนาเขียวขจี และผ่านตลาดริมน้ำที่เริ่มคึกคักไปด้วยผู้คน

องค์จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรเห็นผู้คนใช้ชีวิตประจำวันด้วยความเรียบง่าย แต่กลับดูมีความสุขอย่างน่าอิจฉา พระองค์ทรงหวนนึกถึงชีวิตของพระองค์เอง ​ที่แม้จะรายล้อมไปด้วยความหรูหราและอำนาจ แต่กลับเต็มไปด้วยภาระหน้าที่ และความโดดเดี่ยวที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจ

“จอดเรือที่นี่” พระองค์รับสั่งเสียงเบา เมื่อเรือนแพลอยมาถึงใต้ต้นหลิวใหญ่ริมฝั่ง ที่ซึ่งขันทีเฉิงเคยรายงานว่าบุปผามักจะมานั่งวาดภาพ

เรือนแพเทียบท่าอย่างนุ่มนวล องค์จักรพรรดิเสด็จลงจากเรือ ทรงก้าวเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ‍ริมแม่น้ำ สายพระเนตรทรงกวาดมองหาบุคคลที่พระองค์ปรารถนาจะพบ ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของนก และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล

แล้วพระองค์ก็ทรงเห็นนาง บุปผากำลังนั่งอยู่บนโขดหินใต้ต้นหลิวใหญ่ ใบหน้าอ่อนหวานของนางก้มลงจดจ่ออยู่กับผืนผ้าใบที่วางอยู่บนตัก ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างง่ายๆ ‌ด้วยผ้าคาดศีรษะสีขาว แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของนาง ทำให้ดูราวกับนางเป็นส่วนหนึ่งของทิวทัศน์อันงดงามตรงหน้า

องค์จักรพรรดิคิมหันต์ทรงชะลอฝีพระบาท ทรงเลือกที่จะไม่เข้าไปหานางในทันที แต่ทรงยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ พระองค์ทรงรู้สึกได้ถึงความสงบที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ความสงบที่พระองค์ไม่เคยพบเจอจากผู้ใดในราชสำนัก

บุปผาเริ่มบรรเลงเพลงรักจากปลายพู่กันของนาง สีสันอ่อนโยนถูกแต้มลงบนผ้าใบอย่างช้าๆ ‍ละเอียดอ่อน ภาพที่กำลังก่อร่างขึ้นเป็นภาพทิวทัศน์ริมแม่น้ำยามเช้าเช่นเคย แต่คราวนี้มีนกนางนวลฝูงหนึ่งกำลังบินโฉบเฉี่ยวอยู่เหนือผิวน้ำ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ทำให้ภาพดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

องค์จักรพรรดิทรงยืนมองอยู่เป็นเวลานาน พระองค์ทรงรู้สึกราวกับว่ากำลังได้เห็นจิตวิญญาณของนางถูกถ่ายทอดออกมาเป็นรูปธรรมผ่านงานศิลปะ ​นางไม่ได้วาดเพียงแค่สิ่งที่ตาเห็น แต่วาดสิ่งที่ใจรู้สึก

ในที่สุด เมื่อบุปผาเงยหน้าขึ้นพักสายตา สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับสายตาขององค์จักรพรรดิคิมหันต์เข้าอย่างจัง

บุปผาตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายแปลกหน้ายืนอยู่ไม่ไกล แต่เมื่อเห็นว่าเขาแต่งกายสุภาพเรียบร้อย และมีแววตาที่ดูเป็นมิตร นางก็คลายความกังวลลงไปบ้าง

องค์จักรพรรดิทรงก้าวเดินเข้าไปหานางอย่างช้าๆ ทรงเลือกที่จะเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและอบอุ่น ​“แม่นางกำลังวาดภาพดอกไม้งามอยู่หรือ” พระองค์เอ่ยถาม โดยเปลี่ยนหัวข้อจากที่นางกำลังวาดภาพทิวทัศน์ เพื่อสร้างความรู้สึกที่ผ่อนคลาย

บุปผายิ้มเล็กน้อย “ไม่ใช่ดอกไม้เจ้าค่ะ ท่านชาย ข้ากำลังวาดภาพแม่น้ำยามเช้าต่างหาก” นางตอบอย่างตรงไปตรงมา ​โดยไม่ทันสังเกตว่าชายผู้นี้ใช้คำเรียกที่ผิดไปจากสิ่งที่นางกำลังวาด

องค์จักรพรรดิทรงแย้มสรวล “ขออภัยที่ตาไม่ดีนัก แต่ภาพของแม่นางนั้นงดงามจับใจยิ่งนัก ดูมีชีวิตชีวาจนข้าเกือบจะคิดว่าได้ยินเสียงนกและสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่าน”

บุปผารู้สึกประหลาดใจกับคำชมเชยที่ลึกซึ้งเช่นนี้ ผู้คนส่วนใหญ่มักจะชมเพียงแค่ความสวยงามของภาพ แต่ชายผู้นี้กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่นางต้องการจะสื่อ

“ท่านชายกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่วาดสิ่งที่ใจข้าสัมผัสได้เท่านั้น” นางตอบด้วยความถ่อมตน

“แล้วใจของแม่นางสัมผัสได้ถึงสิ่งใดเล่า” องค์จักรพรรดิทรงถามด้วยความสนใจ

บุปผาทอดสายตาไปยังแม่น้ำเบื้องหน้า “ความสงบเจ้าค่ะ ความหวังที่มาพร้อมกับแสงแรกของวันใหม่ ความงดงามที่ซ่อนอยู่ในทุกสิ่งรอบตัวเรา แม้แต่ในความธรรมดาที่สุด”

องค์จักรพรรดิทรงฟังคำตอบของนางด้วยความชื่นชม พระองค์ทรงรู้สึกราวกับว่าได้พบกับจิตวิญญาณที่คล้ายคลึงกับพระองค์ เพียงแต่จิตวิญญาณของนางนั้นบริสุทธิ์และไร้เดียงสากว่ามากนัก

“ข้าเป็นเพียงพ่อค้าเร่ผู้หนึ่งที่เดินทางผ่านมา ชื่อ ‘คิม’ แม่นางเล่ามีชื่อว่ากระไร” องค์จักรพรรดิทรงแนะนำพระองค์เองด้วยพระนามที่ย่อมาจากพระนามจริงของพระองค์ โดยทรงตั้งใจที่จะปกปิดฐานะที่แท้จริง

“ข้าชื่อบุปผาเจ้าค่ะ ท่านคิม” นางตอบพร้อมรอยยิ้มที่สดใส “ท่านคิมมีความสนใจในงานศิลปะด้วยหรือเจ้าคะ”

“เพียงเล็กน้อย แต่เมื่อได้เห็นฝีมือของแม่นางบุปผาแล้ว ข้าก็รู้สึกราวกับว่าโลกใบนี้มีสิ่งสวยงามที่ข้ายังไม่เคยได้สัมผัสอีกมากมาย” องค์จักรพรรดิทรงกล่าวด้วยความจริงใจ

ทั้งสองเริ่มสนทนากันอย่างออกรส องค์จักรพรรดิทรงถามบุปผาเกี่ยวกับเทคนิคการวาดภาพ แรงบันดาลใจ และความฝันของนาง บุปผาเองก็ตอบคำถามด้วยความซื่อตรงและเปิดเผย นางเล่าถึงชีวิตอันเรียบง่าย ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้จากการวาดภาพ และความปรารถนาที่จะทำให้ผู้คนได้เห็นความงามที่ซ่อนอยู่ในสิ่งรอบตัว

องค์จักรพรรดิทรงรู้สึกประทับใจในความบริสุทธิ์ของนาง นางมิได้มีเล่ห์เหลี่ยมหรือความทะเยอทะยานใดๆ อย่างที่พระองค์เคยพบเจอในราชสำนัก นางเป็นเพียงหญิงสาวผู้รักศิลปะและมีความสุขกับชีวิตของตนเอง

“ข้าอยากจะขอให้แม่นางวาดภาพให้ข้าสักภาพได้หรือไม่” องค์จักรพรรดิทรงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ภาพของดอกบัวที่กำลังผลิบานในสระน้ำยามเช้า ข้าอยากได้ภาพที่ดูบริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยความสงบ”

บุปผาพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ ท่านคิม ข้าจะวาดให้ท่านด้วยความตั้งใจที่สุด”

“ดี... ข้าจะกลับมารับภาพในอีกสามวันข้างหน้าได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะรอท่านคิมอยู่ที่นี่”

องค์จักรพรรดิทรงลุกขึ้นยืน “ข้าต้องขอตัวก่อน แต่ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีก”

“ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านคิม” บุปผากล่าวพร้อมส่งยิ้มให้

องค์จักรพรรดิคิมหันต์ทรงเดินกลับไปยังเรือนแพด้วยพระทัยที่เปี่ยมสุข พระองค์ทรงรู้สึกราวกับว่าได้ปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างที่รัดรึงพระองค์มาอย่างยาวนาน บทสนทนากับบุปผาเพียงไม่กี่นาที กลับทำให้พระองค์รู้สึกสดชื่นและมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ขณะที่เรือนแพลอยลำกลับไปยังราชวัง องค์จักรพรรดิทรงหันไปมองต้นหลิวใหญ่ริมฝั่งอีกครั้ง ภาพของบุปผาที่นั่งอยู่ใต้ต้นหลิวนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงพระคิด พระองค์ทรงตระหนักว่าความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในพระทัยนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความชื่นชมในฝีมือศิลปะ แต่มันคือความผูกพันบางอย่างที่เริ่มถักทอขึ้นอย่างช้าๆ

สำหรับบุปผา การพบกับท่านคิมนั้นเป็นเหมือนสายลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิตอันเรียบง่ายของนาง ชายผู้นี้มีความรู้ในงานศิลปะอย่างลึกซึ้ง และยังเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน นางรู้สึกสบายใจที่ได้พูดคุยกับเขา และรู้สึกถึงแรงบันดาลใจใหม่ๆ ที่จะถ่ายทอดลงบนผืนผ้าใบ

นางรีบกลับไปที่บ้าน เริ่มจัดเตรียมสีและพู่กันเพื่อวาดภาพดอกบัวตามที่ท่านคิมขอ ภาพของดอกบัวที่กำลังผลิบานในสระน้ำยามเช้า เป็นภาพที่นางคุ้นเคยดี แต่คราวนี้ นางต้องการที่จะใส่ความรู้สึกทั้งหมดของนางลงไปในภาพนั้น เพื่อให้ท่านคิมได้รับรู้ถึงความงดงามและความสงบที่นางได้สัมผัส

บุปผานั่งลงหน้าผืนผ้าใบที่ยังคงว่างเปล่า นางหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงดอกบัวที่บริสุทธิ์ผุดขึ้นจากโคลนตม และผลิบานอย่างงดงามท่ามกลางแสงอรุณ นางหยิบพู่กันขึ้นมา เริ่มต้นลงฝีแปรงอย่างมั่นคงและอ่อนโยน บทเพลงจากใจของบุปผากำลังจะถูกถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาด ที่จะเชื่อมโยงหัวใจของสองดวงเข้าหากัน โดยที่ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่า โชคชะตากำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางที่ยากลำบาก และเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย