ตอนที่ 73 — มรสุมในราชสำนัก

เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำที่ไหลไม่หยุดยั้ง จากวันที่องค์จักรพรรดิหลงจ้าวและมาลินีได้พบกัน ณ ศาลาเมฆา บัดนี้เรื่องราวของพวกเขาทั้งสองได้ถักทอเป็นเรื่องเล่าขานที่ทั้งงดงามและเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย แม้มาลินีจะมิได้มีฐานะเป็นพระสนมอย่างเป็นทางการ แต่ด้วยพระเมตตาและพระราชานุญาตจากองค์จักรพรรดิ นางได้เลื่อนฐานะเป็นหัวหน้าสำนักศิลปะหลวง ‌และได้รับพระราชทานตำหนักเล็กๆ ในเขตพระราชฐานชั้นในเพื่อใช้เป็นที่พำนักและสตูดิโอส่วนตัว นางได้ทุ่มเทแรงกายและแรงใจสร้างสรรค์ผลงานศิลปะอันเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาชนทั้งแผ่นดิน ทำให้ชื่อเสียงของนางมิได้เป็นเพียงจิตรกรสามัญชนธรรมดาอีกต่อไป

แต่ยิ่งมาลินีได้รับความโปรดปรานมากเท่าไร มรสุมในราชสำนักก็ยิ่งก่อตัวขึ้นหนักหน่วงเท่านั้น เหล่าขุนนางผู้ใหญ่โดยมีท่านเสนาบดีจ้าวเป็นแกนนำ และพระสนมองค์อื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ​พระสนมเอกหลี่ซู ผู้มาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่และมีอำนาจ ต่างพากันไม่พอใจและมองว่ามาลินีเป็นภัยคุกคามต่อเสถียรภาพของราชวงศ์ พวกเขาเชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างองค์จักรพรรดิกับสามัญชนผู้นี้จะนำมาซึ่งความอับอายและทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสีย

ในวันนี้ มรสุมได้โหมกระหน่ำถึงจุดสูงสุดแล้ว ท้องพระโรงหลวงเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด เหล่าขุนนางและพระสนมต่างพากันรวมตัวกันเพื่อถวายฎีกาต่อองค์จักรพรรดิหลงจ้าวอย่างพร้อมเพรียง องค์จักรพรรดิประทับอยู่บนบัลลังก์สูงส่ง ‍พระพักตร์คมคายเรียบเฉย แต่ดวงเนตรคมกริบนั้นฉายแววไม่พอใจที่ถูกท้าทาย

"ทูลฝ่าบาท" ท่านเสนาบดีจ้าวคุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์ เสียงของท่านก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง "กระหม่อมและเหล่าขุนนางผู้จงรักภักดี ขอกราบทูลวิงวอนให้ฝ่าบาททรงพิจารณาถึงสถานะของจิตรกรมาลินีอีกครั้งเพคะ การที่นางผู้ต่ำศักดิ์ได้รับความโปรดปรานถึงเพียงนี้ ย่อมนำมาซึ่งความเสื่อมเสียแก่ราชวงศ์ ‌และเป็นภัยต่อเสถียรภาพของแผ่นดินเพคะ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนพระสนมเอกหลี่ซูที่ประทับอยู่ด้านข้าง ก็ส่งสายตาเหยียดหยามมายังมาลินีที่ยืนอยู่ด้านหลังของเหล่าจิตรกรหลวง

มาลินีถูกเรียกตัวมายังท้องพระโรงในฐานะหัวหน้าสำนักศิลปะหลวง นางยืนนิ่งสงบ ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อยแต่ดวงตาของนางยังคงฉายแววแน่วแน่ นางรู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่นางต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายของวังหลวง

"เจ้ากล้ากล่าวหาว่าความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับมาลินีเป็นภัยต่อแผ่นดินอย่างนั้นหรือ ‍ท่านเสนาบดี" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นจนน่าขนลุก "มาลินีได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะอันเป็นที่เชิดหน้าชูตาของอาณาจักร นางมิได้เคยกระทำการอันใดที่จะเป็นภัยต่อราชวงศ์เลยแม้แต่น้อย"

"ทูลฝ่าบาท" พระสนมเอกหลี่ซูผู้ซึ่งมิเคยเกรงกลัวผู้ใด ตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้า "แม้มาลินีจะมิได้กระทำการอันใดโดยตรง แต่สถานะของนางเป็นสามัญชน ​ย่อมมิอาจเทียบได้กับพระสนมที่มาจากตระกูลสูงส่ง และการที่ฝ่าบาททรงให้ความโปรดปรานนางจนเกินงาม ย่อมทำให้ธรรมเนียมของราชวงศ์ต้องสั่นคลอน และเป็นเหตุให้เหล่าขุนนางและประชาชนเข้าใจผิดเพคะ"

"ใช่แล้วเพคะ ฝ่าบาท" ขุนนางอีกคนเสริม "มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าฝ่าบาททรงหลงใหลในตัวมาลินีจนลืมเลือนหน้าที่ขององค์จักรพรรดิ และละเลยเหล่าสนมที่รอคอยการปรนนิบัติจากพระองค์เพคะ"

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนลูกธนูที่พุ่งตรงมาปักกลางใจของมาลินี ​นางรู้สึกเจ็บปวดและอับอายอย่างที่สุด นางรู้ดีว่านี่คือแผนการที่จะโค่นล้มนางออกจากวังหลวง และทำลายความสัมพันธ์ที่นางมีต่อองค์จักรพรรดิ

องค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงกำพระหัตถ์แน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด พระองค์ทรงทราบดีว่าเหล่าขุนนางกำลังใช้โอกาสนี้ในการท้าทายอำนาจของพระองค์ และพยายามแยกพระองค์ออกจากมาลินี แต่พระองค์ก็มิอาจยอมให้เป็นเช่นนั้นได้

"ข่าวลือเหล่านั้นเป็นเพียงคำกล่าวหาที่ไร้สาระ" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "ข้าในฐานะองค์จักรพรรดิ ​ย่อมรู้ดีว่าสิ่งใดควรและสิ่งใดมิควร และข้ามิได้หลงใหลในสิ่งใดจนละเลยหน้าที่ของตนเองเลยแม้แต่น้อย"

"แต่การที่มาลินีเป็นสามัญชน ย่อมมิอาจคู่ควรกับองค์จักรพรรดิได้เพคะ ฝ่าบาท" ท่านเสนาบดีจ้าวกล่าวอย่างไม่ลดละ "กระหม่อมขอให้ฝ่าบาททรงขับไล่นางออกจากวังหลวง เพื่อรักษาไว้ซึ่งพระเกียรติของราชวงศ์เพคะ"

คำพูดของท่านเสนาบดีจ้าวเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของมาลินี นางรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า

"เจ้ากล้าดีอย่างไรที่จะสั่งให้ข้าขับไล่ผู้ที่ข้าโปรดปราน" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด "มาลินีคือจิตรกรผู้มากพรสวรรค์ นางได้สร้างคุณูปการให้แก่ราชสำนักมากมาย มิได้มีสิ่งใดที่จะต้องถูกขับไล่ออกไป"

"ทูลฝ่าบาท" พระสนมเอกหลี่ซูแทรกขึ้นมาอีกครั้ง "หากฝ่าบาททรงยังคงดึงดันที่จะเก็บนางไว้เช่นนี้ ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นว่าฝ่าบาททรงหลงใหลในความงามของนางจนลืมเลือนกฎเกณฑ์ของราชวงศ์ และมิเห็นแก่พระเกียรติของพระองค์เองเพคะ"

คำพูดของพระสนมเอกหลี่ซูเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้องค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงพิโรธถึงขีดสุด

"พอได้แล้ว!" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ พระสุรเสียงดังก้องไปทั่วท้องพระโรง "พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรที่จะกล่าวหาข้าเช่นนี้!"

เหล่าขุนนางและพระสนมต่างพากันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัวต่อพระพิโรธขององค์จักรพรรดิ

"ข้าจะขอบอกพวกเจ้าให้รู้ไว้" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและทรงพลัง "มาลินีคือผู้ที่ข้าให้ความไว้วางใจที่สุด นางคือผู้ที่นำแสงสว่างเข้ามาในชีวิตของข้า และนางคือผู้ที่ทำให้ข้าได้สัมผัสถึงความสุขที่แท้จริง"

พระองค์ทรงหันไปทอดพระเนตรมาลินีที่ยืนอยู่ ดวงเนตรคมกริบอ่อนโยนลงเล็กน้อย "มาลินี เจ้าจงเข้ามาใกล้ๆ ข้า"

มาลินีรู้สึกประหลาดใจ นางก้าวเข้าไปใกล้บัลลังก์อย่างช้าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล

"ต่อหน้าพวกเจ้าทุกคน ข้าขอประกาศว่า มาลินีมิใช่เพียงจิตรกรสามัญชนธรรมดาอีกต่อไป แต่นางคือ... พระสนมมาลินี" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสประกาศอย่างชัดถ้อยชัดคำ "และนางจะอยู่เคียงข้างข้าบนบัลลังก์แห่งนี้เสมอ"

คำประกาศขององค์จักรพรรดิเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางท้องพระโรง เหล่าขุนนางและพระสนมต่างพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกเขาไม่เคยคิดว่าองค์จักรพรรดิจะกล้าตัดสินใจครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้

มาลินีเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน นางไม่เคยคาดคิดว่าองค์จักรพรรดิจะทรงประกาศแต่งตั้งนางเป็นพระสนม นางรู้สึกถึงความตื้นตันใจอย่างที่สุด แต่นางก็รู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำมาซึ่งความท้าทายที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิม

พระสนมเอกหลี่ซูมีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น นางไม่สามารถยอมรับได้ว่าสามัญชนอย่างมาลินีจะได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนม และได้รับเกียรติเท่าเทียมกับนาง

"ทูลฝ่าบาท! กระหม่อมมิอาจยอมรับการตัดสินใจนี้ได้เพคะ" ท่านเสนาบดีจ้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "การแต่งตั้งสามัญชนเป็นพระสนม ถือเป็นการทำลายธรรมเนียมของราชวงศ์อย่างร้ายแรงเพคะ"

"ธรรมเนียมนั้นมีไว้เพื่อรับใช้มนุษย์ มิใช่มนุษย์มีไว้เพื่อรับใช้ธรรมเนียม" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "หากธรรมเนียมนั้นขัดขวางความสุขและความปรารถนาอันบริสุทธิ์ของมนุษย์ ธรรมเนียมนั้นก็สมควรที่จะถูกเปลี่ยนแปลง"

"แต่..." ท่านเสนาบดีจ้าวพยายามจะโต้แย้ง

"ไม่มีแต่!" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสเสียงดัง "คำตัดสินของข้าคือที่สุดแล้ว ผู้ใดกล้าคัดค้าน ก็เท่ากับคัดค้านราชโองการขององค์จักรพรรดิ!"

เหล่าขุนนางและพระสนมต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวต่อพระพิโรธขององค์จักรพรรดิ พวกเขารู้ดีว่าหากขัดขืนราชโองการขององค์จักรพรรดิ ก็เท่ากับเป็นการนำความตายมาสู่ตนเอง

องค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงทอดพระเนตรไปยังมาลินีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ด้วยความตกตะลึง พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกมาให้นาง

มาลินีเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงเนตรคมกริบขององค์จักรพรรดิอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความรัก ความมั่นคง และความปรารถนาที่จะปกป้องนาง

นางค่อยๆ ยื่นมือออกไปจับพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดิอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากพระหัตถ์ของพระองค์ทำให้หัวใจของนางรู้สึกมั่นคงขึ้น นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยขวากหนามและอุปสรรคมากมาย แต่นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันทุกอย่าง ตราบใดที่องค์จักรพรรดิยังคงอยู่เคียงข้างนาง

องค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงดึงมาลินีให้มายืนประทับอยู่ข้างบัลลังก์ พระองค์ทรงโอบเอวของนางอย่างแผ่วเบา และทรงทอดพระเนตรไปยังเหล่าขุนนางและพระสนมที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง

"พวกเจ้าทุกคนจงจำไว้" องค์จักรพรรดิหลงจ้าวตรัสด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและทรงพลัง "มาลินีคือพระสนมของข้า และผู้ใดที่กล้าดูหมิ่นหรือกระทำการอันใดที่จะเป็นภัยต่อนาง ผู้นั้นจะต้องได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม!"

เสียงขององค์จักรพรรดิก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง ทำให้ทุกคนต่างพากันหวาดกลัวและก้มหน้าลงต่ำ พวกเขารู้ดีว่าองค์จักรพรรดิหลงจ้าวทรงเอาจริงเอาจังกับการตัดสินใจครั้งนี้ และไม่มีผู้ใดที่จะกล้าท้าทายพระองค์ได้อีก

มรสุมในราชสำนักได้ผ่านพ้นไปแล้วอย่างน้อยก็ในวันนี้ แต่ทั้งองค์จักรพรรดิหลงจ้าวและพระสนมมาลินีต่างก็รู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่ ที่พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมๆ กัน

มาลินีเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจ นางเอามือทาบทับลงบนพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดิที่โอบเอวนางไว้ ราวกับจะบอกว่า "หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างฝ่าบาทเสมอเพคะ"

---