ตอนที่ 75 — บุปผาในพายุแห่งความแค้น

หลายปีผ่านไปนับตั้งแต่ ‘มณีจันทร์’ ได้ก้าวเข้าสู่ฐานะนางในตำหนัก บัดนี้นางมิใช่มณีจันทร์ ช่างเขียนฝึกหัดผู้ใสซื่ออีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็น ‘พระสนมมณีจันทร์’ ผู้สง่างามและเป็นที่โปรดปรานยิ่งขององค์จักรพรรดิอัคราเทพ ‌ความรักของทั้งสองได้พิสูจน์ให้เห็นถึงพลังที่แท้จริง สามารถฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย ทั้งคำนินทา เสียงต่อต้านจากราชสำนัก และแผนการร้ายจากเหล่าขุนนางผู้ริษยา บัดนี้นางได้มอบพระโอรสธิดาให้แก่องค์จักรพรรดิถึงสองพระองค์ ทำให้ฐานะของนางมั่นคงขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ทว่าความรักและความสุขของพระสนมมณีจันทร์ก็เป็นดั่งเปลวเทียนในสายลมท่ามกลางพายุแห่งความแค้นที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แม้ท่านสมุหนายกวิโรจน์และเสนาบดีกรมพิธีไกรสรจะถูกปลดออกจากตำแหน่งไปนานแล้ว ​แต่กลุ่มขุนนางที่ยังคงภักดีต่อแนวคิดเดิมๆ และไม่พอใจที่หญิงสามัญชนจะมามีอำนาจในราชสำนักก็ยังคงซ่องสุมกำลังและรอคอยโอกาสที่จะโค่นล้มพระสนมมณีจันทร์ลงจากตำแหน่ง

ในขณะเดียวกัน แคว้นอัคราก็ต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากภายนอก กบฏที่นำโดยอดีตขุนศึกผู้ถูกปลดนามว่า ‘ไพศาล’ ได้รวบรวมกำลังผู้คนก่อกบฏขึ้นทางชายแดนตะวันออก และกำลังเคลื่อนทัพเข้าสู่เมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ทำให้องค์จักรพรรดิอัคราเทพต้องทรงระดมกำลังทหารทั้งหมดออกไปปราบปรามกบฏด้วยพระองค์เอง

การที่องค์จักรพรรดิทรงต้องเสด็จออกศึกนั้นเป็นเรื่องที่มิเคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบหลายสิบปี ‍ทำให้ราชสำนักและประชาชนต่างพากันวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เหล่าขุนนางที่ยังคงจงรักภักดีต่อพระองค์ต่างพากันจัดเตรียมการป้องกันเมืองหลวงอย่างแน่นหนา ในขณะที่กลุ่มขุนนางที่ต่อต้านพระสนมมณีจันทร์ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างลับๆ โดยอาศัยสถานการณ์ความวุ่นวายนี้เป็นช่องทางในการกำจัดนาง

วันหนึ่ง ขณะที่องค์จักรพรรดิอัคราเทพทรงนำทัพออกไปปราบกบฏได้เพียงไม่กี่วัน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ไฟปริศนาลุกไหม้ขึ้นที่โรงเก็บเสบียงหลวง ซึ่งเป็นแหล่งรวมอาหารและยุทธปัจจัยที่สำคัญที่สุดของเมืองหลวง ‌ทำให้เสบียงจำนวนมากถูกทำลายลงในพริบตา

เหตุการณ์นี้สร้างความแตกตื่นและตื่นตระหนกให้แก่ประชาชนเป็นอย่างมาก และยิ่งทำให้สถานการณ์ของเมืองหลวงเลวร้ายลงไปอีก เพราะการขาดแคลนเสบียงจะส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารและประชาชนในเมืองหลวงอย่างหนัก

ในวันรุ่งขึ้น เสียงลือเสียงเล่าอ้างเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงว่าเหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้เป็นฝีมือของพระสนมมณีจันทร์ ที่ทรงใช้อำนาจและอิทธิพลของพระองค์วางแผนเผาโรงเก็บเสบียงเพื่อหวังที่จะบั่นทอนกำลังขององค์จักรพรรดิ และเปิดทางให้กบฏเข้ายึดครองเมืองหลวง ข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างแยบยล โดยมีพยานเท็จและหลักฐานปลอมแปลงที่ดูน่าเชื่อถือ ‍ทำให้ผู้คนจำนวนมากหลงเชื่อและเริ่มมองพระสนมมณีจันทร์ด้วยสายตาที่หวาดระแวงและเกลียดชัง

ในตำหนักของพระสนมมณีจันทร์ นางกำลังประทับอยู่กับพระโอรสและพระธิดาตัวน้อยด้วยใบหน้าอันซีดเผือด นางกำนัลคนสนิทนามว่า ‘บุปผา’ (ซึ่งเป็นนางกำนัลที่องค์จักรพรรดิทรงจัดหามาให้ตั้งแต่แรก) กำลังเล่าถึงข่าวลือร้ายแรงที่แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงและในหมู่ประชาชน นางบุปผานั้นเป็นคนซื่อสัตย์และภักดีต่อนางอย่างยิ่ง และมีความกังวลถึงความปลอดภัยของพระสนมเป็นอย่างมาก

“พระสนมเพคะ ​ข่าวลือมันเลวร้ายนักเพคะ ผู้คนเริ่มเชื่อว่าพระสนมเป็นผู้เผาโรงเก็บเสบียงจริงๆ” บุปผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

พระสนมมณีจันทร์ทรงกอดพระโอรสธิดาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ข้ารู้ดีบุปผา ข้ารู้ว่านี่เป็นแผนการของเหล่าขุนนางที่ต้องการกำจัดข้า”

“แล้วเราจะทำอย่างไรดีเพคะฝ่าบาทก็ไม่อยู่ในวัง พวกเขาต้องหาทางทำร้ายพระสนมแน่เพคะ” บุปผาเอ่ยด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้น ​เสียงฝีเท้าที่ดังกระหึ่มก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกตำหนัก ก่อนที่ประตูตำหนักจะถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกลุ่มทหารหลวงและขุนนางกลุ่มหนึ่งที่นำโดย ‘ขุนพลชัชวาล’ ซึ่งเป็นหนึ่งในขุนนางที่เคยต่อต้านพระสนมมณีจันทร์มาโดยตลอด

“พระสนมมณีจันทร์! ข้าขออัญเชิญพระสนมไปยังศาลาว่าการเพื่อสอบสวนในข้อหากบฏและวางเพลิง!” ขุนพลชัชวาลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจ

พระสนมมณีจันทร์ทรงลุกขึ้นยืนด้วยความสง่างาม ​แม้ในพระทัยจะหวาดหวั่นเพียงใด แต่พระองค์ก็พยายามรักษาความสงบไว้ “ข้ามิได้กระทำการใดที่เป็นกบฏ หรือวางเพลิง ข้าบริสุทธิ์”

“หลักฐานมีอยู่ทนโท่ ใครๆ ก็รู้ว่าพระสนมไม่พอใจฝ่าบาทที่ทรงออกศึก และต้องการให้กบฏชนะ” ขุนพลชัชวาลกล่าวใส่ร้าย “หากพระสนมบริสุทธิ์จริง ก็ต้องไปให้การต่อหน้าเหล่าขุนนาง”

พระสนมมณีจันทร์ทรงรู้ดีว่าการไปศาลาว่าการในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่กับดัก แต่เพื่อความบริสุทธิ์ของพระองค์และเพื่อไม่ให้องค์จักรพรรดิทรงต้องเสื่อมเสียพระเกียรติ พระองค์ก็จำต้องเผชิญหน้ากับความจริง

“ได้ ข้าจะไป” พระสนมมณีจันทร์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันไปมองพระโอรสธิดาตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย

“บุปผา เจ้าดูแลพระโอรสธิดาให้ดี อย่าให้ใครมาทำร้ายได้” พระสนมมณีจันทร์ตรัสสั่งนางกำนัลคนสนิท

“เพคะพระสนม หม่อมฉันจะปกป้องพระโอรสธิดาด้วยชีวิต” บุปผาตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

พระสนมมณีจันทร์ทรงถูกนำตัวไปยังศาลาว่าการ ซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าขุนนางจำนวนมากที่นั่งรออยู่ การสอบสวนดำเนินไปอย่างดุเดือด เหล่าขุนนางที่ตั้งตัวเป็นศัตรูของพระสนมมณีจันทร์ต่างพากันนำหลักฐานปลอมแปลงและพยานเท็จมากล่าวหานางอย่างต่อเนื่อง พระสนมมณีจันทร์ทรงพยายามแก้ต่างและอธิบายความจริง แต่มิมีผู้ใดเชื่อคำพูดของพระองค์เลย

ในที่สุด หลังจากการสอบสวนที่ยืดเยื้อ เหล่าขุนนางก็มีมติเป็นเอกฉันท์ว่าพระสนมมณีจันทร์มีความผิดจริงในข้อหากบฏและวางเพลิง และได้ตัดสินให้นางถูกประหารชีวิตในวันรุ่งขึ้น

ข่าวการตัดสินประหารชีวิตพระสนมมณีจันทร์แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ประชาชนบางส่วนที่หลงเชื่อข่าวลือต่างพากันสะใจ ในขณะที่บางส่วนที่ยังคงรักและศรัทธาในองค์จักรพรรดิและพระสนมมณีจันทร์ต่างพากันเศร้าโศกเสียใจและรู้สึกไม่เป็นธรรม

ในคุกใต้ดินอันมืดมิดและอับชื้น พระสนมมณีจันทร์ประทับอยู่เพียงลำพัง ร่างกายของพระองค์อ่อนล้าจากการสอบสวนที่ยาวนาน แต่จิตใจของพระองค์กลับยังคงแข็งแกร่ง พระองค์ไม่กลัวความตาย แต่กลับเป็นห่วงพระโอรสธิดาตัวน้อย และองค์จักรพรรดิผู้เป็นที่รัก

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันขอโทษที่มิอาจอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้อีกต่อไป” พระสนมมณีจันทร์พึมพำกับตนเอง น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม “ขอเพียงฝ่าบาททรงปลอดภัย และดูแลพระโอรสธิดาของเราให้ดี”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องขัง ก่อนที่ประตูเหล็กจะถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของจางซื่อ ขันทีคนสนิทที่ยังคงภักดีต่อพระองค์เสมอมา

“พระสนมเพคะ” จางซื่อเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก “หม่อมฉันนำข่าวสารมาแจ้งเพคะ”

“มีเรื่องอันใดหรือจางซื่อ” พระสนมมณีจันทร์ตรัสถามด้วยความหวังอันริบหรี่

“ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงทราบเรื่องทั้งหมดแล้วเพคะ” จางซื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “พระองค์ทรงนำทัพกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามายังศาลาว่าการเพื่อช่วยพระสนมเพคะ”

คำพูดของจางซื่อทำให้หัวใจของพระสนมมณีจันทร์เต้นระรัวด้วยความดีใจและความหวัง นางไม่คิดว่าองค์จักรพรรดิจะทรงกลับมาทันเวลา

“จริงหรือจางซื่อ” พระสนมมณีจันทร์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฝ่าบาททรงกลับมาแล้วจริงๆ หรือ”

“จริงพ่ะย่ะค่ะ พระสนม อดทนอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” จางซื่อกล่าวปลอบ

แต่ในขณะที่จางซื่อกำลังสนทนากับพระสนมมณีจันทร์อยู่นั้น เสียงฝีเท้าของทหารกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องขังอีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำสั่งที่ดุดัน

“ได้เวลาประหารแล้ว!”

จางซื่อและพระสนมมณีจันทร์ต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ ขุนพลชัชวาลและเหล่าขุนนางที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายนี้รู้ดีว่าองค์จักรพรรดิกำลังจะกลับมาถึง พวกเขาจึงเร่งดำเนินการประหารชีวิตพระสนมมณีจันทร์ให้เร็วที่สุด เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

“ไม่ได้นะ!” จางซื่อรีบตะโกน “ฝ่าบาทกำลังจะเสด็จมาแล้ว พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้!”

แต่ทหารเหล่านั้นก็มิได้สนใจคำพูดของจางซื่อ พวกเขาตรงเข้ามาลากตัวพระสนมมณีจันทร์ออกไปจากห้องขังอย่างรวดเร็ว

พระสนมมณีจันทร์ถูกนำตัวไปยังลานประหาร ซึ่งเต็มไปด้วยประชาชนที่มามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังร่างของพระองค์ ทำให้พระองค์ดูสง่างามและบริสุทธิ์ยิ่งนัก

“หม่อมฉันบริสุทธิ์” พระสนมมณีจันทร์ตะโกนเสียงดังก้อง “หม่อมฉันมิได้กระทำการใดที่เป็นกบฏ”

แต่เสียงของพระองค์ก็ถูกกลบด้วยเสียงโห่ร้องของประชาชนบางส่วนที่ถูกปลุกปั่นให้เกลียดชังนาง

เพชฌฆาตยืนอยู่เบื้องหน้านางพร้อมกับดาบคมกริบที่สะท้อนแสงอาทิตย์ พระสนมมณีจันทร์หลับตาลงอย่างช้าๆ อธิษฐานขอให้องค์จักรพรรดิและพระโอรสธิดาทรงปลอดภัย นางยอมรับชะตากรรมของตนเองด้วยความกล้าหาญ

ในขณะที่เพชฌฆาตกำลังจะเงื้อดาบขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นมาจากทางเข้าเมืองหลวง พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังก้อง

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

องค์จักรพรรดิอัคราเทพทรงนำทัพหลวงบุกเข้ามาในเมืองหลวงด้วยความรวดเร็ว พระพักตร์ของพระองค์เต็มไปด้วยความโกรธกริ้วและกังวล ดวงพระเนตรคมกริบทอดมองไปยังร่างของพระสนมมณีจันทร์ที่กำลังจะถูกประหารชีวิต

พายุแห่งความแค้นกำลังถาโถมเข้าใส่บุปผาผู้บริสุทธิ์ แต่ในวินาทีสุดท้าย แสงสว่างแห่งความรักก็ฉายประกายขึ้นอีกครั้ง เพื่อปกป้องนางจากความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกิน