ตอนที่ 32 — พู่กันสื่อใจในวังหลวง

บุปผายืนรออยู่หน้าห้องโถงอันโอ่อ่าด้วยความรู้สึกประหม่าจนแทบจะทรุดลง ความเงียบภายในห้องนั้นช่างกดดันราวกับกำลังดูดกลืนอากาศรอบกายไปจนหมดสิ้น เธอพยายามสงบจิตใจ หายใจเข้าออกช้าๆ นึกถึงคำปลอบโยนของบิดามารดา และความมุ่งมั่นที่อยากจะแสดงพรสวรรค์ของตนให้องค์จักรพรรดิได้ทอดพระเนตร

ไม่นานนัก ขันทีหลี่ก็เดินออกมาจากห้องโถง ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเมตตาเล็กน้อย ‌"องค์จักรพรรดิประทับรออยู่ภายในแล้ว เชิญเจ้าเข้าไปได้"

บุปผาก้มหน้าลงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วก้าวเข้าไปในห้องโถงอย่างช้าๆ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อเข้ามาภายในห้อง ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ห้องโถงนั้นกว้างใหญ่และวิจิตรตระการตายิ่งกว่าที่เธอจินตนาการได้ กำแพงประดับด้วยภาพวาดทิวทัศน์อันงดงาม ​โคมไฟระย้าห้อยระยิบระยับลงมาจากเพดานสูง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนประดับด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า กลิ่นหอมของกำยานอบอวลไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม

ที่ด้านในสุดของห้อง บนบัลลังก์ที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง องค์จักรพรรดิภูมินทร์ประทับนั่งอยู่ พระองค์ทรงฉลองพระองค์ผ้าไหมสีเข้มปักลายมังกรทอง ทรงสวมพระมาลาที่ประดับด้วยหยกและไข่มุก ‍แม้จะทรงนั่งอยู่ห่างออกไป แต่รัศมีแห่งอำนาจและความสง่างามก็แผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน พระพักตร์ของพระองค์เรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวบางอย่างที่บุปผาไม่อาจเข้าใจ

บุปผารีบคุกเข่าลงกราบถวายบังคมอย่างนอบน้อมที่สุด ศีรษะก้มต่ำติดพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมององค์จักรพรรดิโดยตรง

"ลุกขึ้นเถิด" เสียงขององค์จักรพรรดิภูมินทร์ดังกังวานขึ้นในความเงียบ เสียงนั้นทุ้มลึกและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ‌แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่บุปผารู้สึกได้

บุปผาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของเธอปะทะเข้ากับพระเนตรคมกริบขององค์จักรพรรดิเป็นครั้งแรก ดวงตาของพระองค์นั้นลึกซึ้งราวกับห้วงมหาสมุทร ยากจะหยั่งถึง แต่ก็มีประกายบางอย่างที่ทำให้บุปผารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด ราวกับว่าพระองค์ไม่ใช่เพียงแค่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่เข้าใจความรู้สึกของเธอ

"เจ้าคือบุปผา ‍ผู้สร้างสรรค์ภาพ 'ดอกเหมยในเหมันต์' ใช่หรือไม่" องค์จักรพรรดิทรงตรัสถาม

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" บุปผาตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

"ภาพวาดของเจ้า... มันงดงามมาก" ​องค์จักรพรรดิทรงตรัสช้าๆ "มันสะท้อนถึงความแข็งแกร่งและความงามที่แท้จริง ข้าไม่เคยเห็นภาพวาดใดที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณเช่นนี้มาก่อน"

คำชมจากองค์จักรพรรดิทำให้หัวใจของบุปผาพองโตด้วยความปลาบปลื้ม เธอไม่เคยได้รับคำชมที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้มาก่อน

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" บุปผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

"ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีความสามารถในการวาดภาพด้วย 'พู่กันเงิน' ที่เจ้าประดิษฐ์ขึ้นเอง" ​องค์จักรพรรดิทรงตรัสต่อ "ข้าอยากจะทอดพระเนตรการรังสรรค์ภาพวาดของเจ้าด้วยตาของข้าเอง เจ้าพอจะแสดงให้ข้าเห็นได้หรือไม่"

บุปผาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เป็นเกียรติของหม่อมฉันยิ่งนัก"

ขันทีหลี่รีบจัดเตรียมโต๊ะวาดภาพ กระดาษสา และสีสันต่างๆ ​ไว้ให้บุปผา บุปผาวางพู่กันเงินคู่ใจของเธอลงบนโต๊ะ เธอหยิบพู่กันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ เธอหลับตาลงเล็กน้อย เพื่อรวบรวมสมาธิและนึกถึงภาพที่เธอต้องการจะวาด

องค์จักรพรรดิภูมินทร์ทรงทอดพระเนตรการเตรียมตัวของบุปผาอย่างเงียบๆ พระองค์ทรงเห็นถึงความมุ่งมั่นและความสงบนิ่งในแววตาของเด็กสาว แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าประหม่าถึงเพียงนี้

บุปผาเปิดตาขึ้น แล้วเริ่มจรดพู่กันลงบนกระดาษสาอย่างแผ่วเบา เธอเริ่มต้นด้วยเส้นสายที่ละเอียดอ่อน บรรจงวาดรูปกิ่งไม้ไผ่ที่พลิ้วไหวในสายลม เธอไม่ได้วาดเพียงแค่กิ่งไผ่ที่เห็นด้วยตา แต่เธอกำลังวาดจิตวิญญาณของไผ่ที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่ว่าลมจะพัดแรงเพียงใด ก็ยังคงโค้งงอตามแรงลมแต่ไม่หัก

องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรบุปผาอย่างไม่วางพระเนตร พระองค์ทรงเห็นถึงความตั้งใจทุกขณะจิตของเด็กสาว มือเรียวเล็กที่จับพู่กันดูคล่องแคล่วและมั่นคง ราวกับว่าพู่กันนั้นเป็นส่วนขยายของจิตใจเธอ สีสันที่เธอใช้ก็ไม่ได้ฉูดฉาด แต่กลับให้ความรู้สึกสงบและงดงามอย่างเป็นธรรมชาติ

ขณะที่บุปผากำลังวาดภาพนั้น เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่มีเพียงเธอ พู่กัน และผืนกระดาษ เธอหลงลืมไปชั่วขณะว่ากำลังวาดภาพอยู่เบื้องพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ เธอเพียงแค่ปล่อยให้หัวใจของเธอนำพาพู่กันไปตามครรลองของศิลปะ

องค์จักรพรรดิเองก็ทรงรู้สึกเช่นเดียวกัน พระองค์ทรงรู้สึกว่าพระองค์กำลังถูกดึงดูดเข้าไปในโลกของภาพวาดนั้น โลกที่เต็มไปด้วยความสงบ ความงาม และความบริสุทธิ์ พระองค์ทรงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่แฝงอยู่ในกิ่งไผ่ที่ยืนต้นเดียวดาย และความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในความอ่อนช้อยนั้น

ความเงียบในห้องโถงนั้นช่างงดงาม มีเพียงเสียงพู่กันที่จรดลงบนกระดาษอย่างแผ่วเบา และเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของบุปผา องค์จักรพรรดิไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายและสงบพระทัยเช่นนี้มาก่อน นับตั้งแต่ทรงขึ้นครองราชย์ พระองค์ถูกโอบล้อมไปด้วยพิธีรีตอง กฎเกณฑ์ และความคาดหวังจากทุกฝ่าย แต่ในขณะนี้ ณ เบื้องหน้าเด็กสาวสามัญชนผู้กำลังรังสรรค์งานศิลปะ พระองค์ทรงรู้สึกเป็นอิสระจากสิ่งเหล่านั้นชั่วขณะ

เมื่อบุปผาวาดภาพเสร็จ เธอก็วางพู่กันลงอย่างเบามือ แล้วถอยห่างจากโต๊ะวาดภาพเล็กน้อย ภาพวาดกิ่งไผ่ที่สะท้อนเงาบนผืนน้ำใสสะอาด ดูราวกับมีชีวิตชีวา เคลื่อนไหวได้ในสายลม

บุปผาคุกเข่าลงกราบถวายบังคมอีกครั้ง "เสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

องค์จักรพรรดิภูมินทร์ทรงลุกจากบัลลังก์อย่างช้าๆ แล้วเสด็จมาที่โต๊ะวาดภาพ พระองค์ทรงทอดพระเนตรภาพวาดด้วยความสนพระทัยอย่างลึกซึ้ง พระพักตร์ที่เคยเรียบเฉย บัดนี้มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมพระโอษฐ์

"งดงามมาก... งดงามเกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้" องค์จักรพรรดิทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ภาพนี้... มันบอกเล่าถึงความสงบ ความยืดหยุ่น และความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่งใดๆ"

พระองค์ทรงหันไปมองบุปผา ดวงตาของพระองค์ฉายแววชื่นชมอย่างเปิดเผย "เจ้ามีความสามารถที่พิเศษยิ่งนัก บุปผา ไม่ใช่แค่ฝีมือการวาดภาพ แต่คือจิตใจที่บริสุทธิ์ที่ถ่ายทอดออกมาผ่านพู่กันของเจ้า"

คำพูดขององค์จักรพรรดิทำให้บุปผารู้สึกปลื้มปิติอย่างสุดซึ้ง เธอก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข

"ข้าอยากให้เจ้าอยู่ในวังหลวง" องค์จักรพรรดิทรงตรัสต่อ "เพื่อรังสรรค์ภาพวาดให้กับข้า เพื่อสอนศิลปะให้กับเหล่าเจ้าหญิงเจ้าชาย และเพื่อเป็นผู้ดูแลศิลปะในราชสำนัก เจ้าจะยอมรับตำแหน่งนี้หรือไม่"

คำตรัสขององค์จักรพรรดิทำให้บุปผาถึงกับเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่คาดฝัน การได้อยู่ในวังหลวง ได้เป็นผู้ดูแลศิลปะในราชสำนัก นั่นคือเกียรติยศที่สูงส่งเกินกว่าที่สามัญชนอย่างเธอจะฝันถึง แต่มันก็หมายถึงการต้องจากบ้าน จากครอบครัว และก้าวเข้าสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย โลกที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตราย

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันเป็นเพียงสามัญชน ไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอนในราชสำนัก เกรงว่าหม่อมฉันจะไม่เหมาะสมกับตำแหน่งอันสูงส่งนี้พ่ะย่ะค่ะ" บุปผาเอ่ยทูลด้วยความเกรงใจ

"ไม่จำเป็นต้องได้รับการอบรมสั่งสอนใดๆ ในราชสำนัก" องค์จักรพรรดิทรงตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พรสวรรค์และความบริสุทธิ์ของเจ้าคือสิ่งที่ข้าต้องการ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถทำหน้าที่นี้ได้เป็นอย่างดี และข้าเชื่อว่าศิลปะของเจ้าจะนำพาความสงบและความงามมาสู่ราชสำนักแห่งนี้"

องค์จักรพรรดิทรงเห็นแววตาลังเลของบุปผา พระองค์ทรงเข้าใจดีถึงความกังวลของเด็กสาวผู้ไม่คุ้นเคยกับโลกภายในกำแพงวัง แต่พระองค์ก็ทรงรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในพระทัยตั้งแต่ได้เห็นภาพวาดของเธอ พระองค์รู้สึกว่าเด็กสาวผู้นี้สามารถเติมเต็มช่องว่างในพระทัยของพระองค์ได้

"เจ้าไม่ต้องรีบตัดสินใจ" องค์จักรพรรดิทรงตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น "จงกลับไปคิดให้ดีเสียก่อน แล้วค่อยมาให้คำตอบกับข้า"

บุปผาเงยหน้าขึ้นมององค์จักรพรรดิอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นแววตาที่อ่อนโยนและเมตตาในพระเนตรของพระองค์ เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในคำตรัสของพระองค์

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท หม่อมฉันจะนำพระประสงค์ของฝ่าบาทไปพิจารณาเจ้าค่ะ" บุปผาเอ่ยทูลด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง

ขันทีหลี่พยักหน้าให้บุปผา บุปผาจึงโค้งคำนับองค์จักรพรรดิอีกครั้ง แล้วเดินถอยออกจากห้องโถงอย่างช้าๆ เมื่อเธอออกมาจากห้อง ความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าก็กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันปะปนอยู่กับความรู้สึกอบอุ่นและปลาบปลื้มใจอย่างประหลาด

เธอเดินออกมาจากพระราชวังด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปกันไปหมด โลกของเธอเพิ่งจะพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิงจากคำตรัสขององค์จักรพรรดิผู้โดดเดี่ยว เธอจะเลือกเส้นทางใด จะก้าวเข้าสู่โลกแห่งความหรูหราและอันตรายของวังหลวง หรือจะใช้ชีวิตสามัญชนต่อไปอย่างเรียบง่าย? คำตอบนั้นยังคงเป็นปริศนา แต่ในใจลึกๆ บุปผารู้สึกว่าชะตากรรมได้กำหนดเส้นทางของเธอไว้แล้ว และเธอกำลังจะก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่ ที่จะนำพาเธอเข้าใกล้กับองค์จักรพรรดิผู้โดดเดี่ยวและราชบัลลังก์แห่งนี้อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้.