ตอนที่ 12 — การพบพานใต้ร่มเงาจันทรา

ในยามรัตติกาลที่ดวงจันทร์ลอยเด่นเป็นพยาน พาดผ่านแสงสีนวลลงอาบไล้ทั่วพระราชวังอันโอ่อ่า ‘องค์จักรพรรดิอัคราธิราช’ ผู้ทรงแบกรับภาระแห่งแผ่นดินมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ มักจะทรงพบพานความสงบได้อย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อได้ทรงปลีกพระองค์ออกจากความอึกทึกครึกโครมในท้องพระโรง จากสายตาจับจ้องของขุนนางน้อยใหญ่ และจากพระโอษฐ์ที่เอ่ยแต่คำถวายพระพรที่ฟังดูจริงใจบ้าง ไม่จริงใจบ้าง ‌ไปสู่มุมเร้นลับที่เงียบสงบที่สุดของพระราชฐาน

คืนนี้ก็เช่นกัน หลังจากทรงตรากตรำกับราชกิจมาตลอดทั้งวัน องค์จักรพรรดิในฉลองพระองค์เรียบง่ายที่แลดูไม่ต่างจากสามัญชนชั้นสูงนัก ทรงก้าวพระบาทไปตามทางเดินหินที่ทอดผ่านสวนบุปผาอันงดงาม กลิ่นหอมระรื่นของดอกราตรีและมะลิโชยมาปะทะพระนาสิกแผ่วเบา ยิ่งเติมเต็มความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ประทับอยู่กลางพระหทัยให้เด่นชัดขึ้น ความหรูหราโอ่อ่าของพระราชวังนี้เป็นดั่งกรงทองที่กักขังอิสรภาพของพระองค์ไว้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ​พระองค์ทรงเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งอำนาจ เป็นผู้ที่ถูกกำหนดบทบาทให้เดินตามรอยทางที่บรรพบุรุษวางไว้ ไม่เคยมีสักคราที่จะได้ทรงเลือกเส้นทางของพระองค์เอง

พระองค์ทรงหยุดยืน ณ ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวที่เต็มไปด้วยดอกบัวหลวงสีชมพูขาวที่กำลังหลับใหลรอแสงตะวัน เสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานเป็นจังหวะเคล้ากับเสียงน้ำพุที่ไหลรินเบาๆ เป็นเพียงไม่กี่เสียงที่มิได้แฝงเร้นไปด้วยความหมายอื่นใดนอกจากความเป็นธรรมชาติ องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรไปยังเงาสะท้อนของพระองค์บนผืนน้ำที่พร่างพรายด้วยแสงจันทร์ ‍ทรงเห็นแววตาที่เหนื่อยล้าและแฝงไว้ด้วยความเหงาจับใจ พระองค์ทรงปรารถนาเพียงความเรียบง่าย ปรารถนาเพียงผู้ที่สามารถมองเห็นพระองค์ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง มิใช่สมมติเทพที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทอง

เมื่อทรงประทับอยู่ในความเงียบงันได้สักพัก สายพระเนตรก็พลันเหลือบไปเห็นแสงสลัวๆ จากโคมไฟดวงหนึ่งที่ส่องสว่างอยู่ไม่ไกลนัก ทรงจำได้ว่าบริเวณนั้นเป็นเรือนเก่าที่ใช้เป็นที่เก็บอุปกรณ์สำหรับบำรุงรักษาสวนหลวง ซึ่งไม่ค่อยมีผู้ใดผ่านไปมาในยามวิกาลเช่นนี้ ‌ด้วยความสงสัยระคนกับความเบื่อหน่ายต่อความซ้ำซากจำเจ องค์จักรพรรดิจึงตัดสินพระทัยเสด็จพระดำเนินเข้าไปใกล้ ทรงก้าวอย่างเงียบเชียบราวกับพยัคฆ์ย่องตามรอยเหยื่อ พระองค์มิได้ทรงคาดหวังสิ่งใดนอกจากการได้พบเห็นอะไรใหม่ๆ ที่จะมาช่วยให้ความรู้สึกอ้างว้างในพระหทัยบรรเทาลงบ้าง

เมื่อเสด็จพระดำเนินมาถึงใกล้เรือนไม้เก่า ทรงได้ยินเสียงบางอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงขีดเขียนอยู่ภายใน องค์จักรพรรดิเสด็จพระดำเนินไปหยุดอยู่หน้าหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ‍แสงโคมไฟสีส้มอ่อนๆ ส่องลอดออกมา เผยให้เห็นร่างบอบบางของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าๆ นางสวมอาภรณ์สีเรียบง่าย แต่สะอาดสะอ้าน ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นกรอบหน้ารูปไข่ที่งดงาม แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้า ​แต่พระองค์ก็ทรงสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์และละเอียดอ่อนในอิริยาบถของนาง

หญิงสาวผู้นั้นมิได้ตระหนักถึงการมาขององค์จักรพรรดิ นางยังคงตั้งอกตั้งใจอยู่กับงานตรงหน้า มือเรียวเล็กกำลังบรรจงใช้พู่กันแต้มสีลงบนกระดาษแผ่นใหญ่ที่กางอยู่ตรงหน้าอย่างประณีตและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา องค์จักรพรรดิอดไม่ได้ที่จะทอดพระเนตรผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปอย่างเงียบงัน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภาพทิวทัศน์ของสวนหลวงยามค่ำคืน ท้องฟ้าสีครามเข้มประดับประดาด้วยดวงดาวนับพันดวง และที่โดดเด่นที่สุดคือดวงจันทร์เต็มดวงที่ลอยเด่นอยู่เหนือยอดปราสาททองอร่าม ที่น่าอัศจรรย์คือภาพนั้นมิได้เป็นเพียงการจำลองทิวทัศน์ ​แต่เป็นภาพที่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกออกมาอย่างลึกซึ้ง ราวกับนางได้จับเอาความเงียบงัน ความเหงา และความงดงามของราตรีมาบรรจุไว้บนผืนผ้าอย่างน่าอัศจรรย์

องค์จักรพรรดิประทับยืนนิ่งอยู่นานเพียงใดมิอาจทราบได้ ทรงเฝ้ามองทุกท่วงท่าของนาง ไม่ว่าจะเป็นการจรดปลายพู่กันอย่างเบามือ การผสมสีอย่างพิถีพิถัน หรือแม้แต่การขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อไม่พึงพอใจในบางรายละเอียด ​ทุกสิ่งล้วนชวนให้พระองค์รู้สึกทึ่งและหลงใหล นางมีพรสวรรค์ที่โดดเด่นอย่างที่พระองค์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในหมู่ช่างหลวง หรือแม้แต่นักวาดภาพชื่อดังที่เคยถวายงานในราชสำนัก บัดนี้พระองค์ทรงเข้าใจแล้วว่าทำไมหัวใจของพระองค์จึงถูกดึงดูดมายังสถานที่แห่งนี้

ขณะที่หญิงสาวกำลังเอนหลังเล็กน้อยเพื่อทอดมองผลงานของตนเอง นางก็พลันสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่ทอดอยู่บนพื้นดินนอกหน้าต่าง หัวใจดวงน้อยพลันเต้นระรัวด้วยความตกใจ นางรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อสบเข้ากับดวงเนตรคมกริบของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ภายนอก นางมองเห็นเพียงโครงหน้าครึ่งหนึ่งที่ต้องแสงจันทร์ สันจมูกโด่งเป็นสง่า และริมฝีปากหยักลึกที่เผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยคำพูดใดออกมา

“ใครกันน่ะ!” นางเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเทา มือเรียวรีบคว้าพู่กันแน่นราวกับจะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัว

องค์จักรพรรดิทรงตระหนักได้ว่าพระองค์ทรงเผลอตัวจ้องมองนางนานเกินไป จนทำให้หญิงสาวตกใจ พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้หน้าต่างอีกเล็กน้อย เพื่อให้นางมองเห็นพระองค์ชัดเจนขึ้น “อย่าตกใจไปเลยแม่นาง ข้าเพียงผ่านมาเห็นแสงไฟจึงเดินเข้ามาดู” พระสุรเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน พยายามไม่ให้นางหวาดกลัวไปมากกว่านี้

หญิงสาวผู้นั้นยังคงจ้องมองพระองค์ด้วยความระแวง นางไม่เคยเห็นบุรุษผู้นี้มาก่อนในพระราชวังแห่งนี้ และท่าทางของเขาก็ดูสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงทหารยามหรือคนงานธรรมดา นางก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความรู้สึกสับสนในแววตา “ท่าน...ท่านเป็นใครเจ้าคะ เหตุใดจึงมาอยู่ในที่รโหฐานเช่นนี้” นางย้อนถาม แม้จะยังคงเกรงกลัวแต่ก็แฝงไว้ด้วยความกล้าหาญ

องค์จักรพรรดิแย้มพระสรวลเล็กน้อย พระองค์ทรงชื่นชมในความกล้าของนาง “ข้าเป็นเพียงนักเดินทางผู้หนึ่งที่พลัดหลงเข้ามาในเขตนอกวังหลวง แล้วได้พบกับความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ในยามราตรีเช่นนี้” พระองค์ทรงเลือกที่จะไม่เปิดเผยฐานะที่แท้จริงในทันที ด้วยทรงต้องการที่จะสนทนากับนางในฐานะสามัญชนคนหนึ่ง มิใช่ในฐานะองค์จักรพรรดิ

สายตาของพระองค์กวาดมองไปยังภาพวาดบนโต๊ะอีกครั้ง “ภาพวาดของแม่นางงดงามยิ่งนัก ราวกับมีชีวิต”

คำชมเชยจากบุรุษแปลกหน้าทำให้ใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย นางรีบยกมือขึ้นปิดบังภาพวาดราวกับกลัวว่าพระองค์จะมองเห็นความบกพร่อง “ไม่หรอกเจ้าค่ะท่าน ข้าเป็นเพียงจิตรกรสมัครเล่นเท่านั้น”

“สมัครเล่นกระนั้นหรือ?” องค์จักรพรรดิทรงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย “ฝีมือเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในแผ่นดินนี้ แม่นางมีนามว่ากระไร”

หญิงสาวผู้นั้นลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจบอกชื่อของตนเองออกไป “ข้าชื่อ ‘มณี’ เจ้าค่ะ เป็นเพียงบุตรีของช่างแกะสลักไม้ธรรมดา ที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาช่วยดูแลเครื่องมือในเรือนนี้”

“มณี... ชื่อที่งดงามยิ่งนัก เหมาะสมกับเจ้าของฝีมือที่ล้ำเลิศ” องค์จักรพรรดิทรงพึมพำกับพระองค์เอง ดวงเนตรคมกริบยังคงจับจ้องไปยังใบหน้าของนางอย่างไม่ลดละ พระองค์ทรงรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างในตัวนางที่ดึงดูดพระองค์อย่างไม่อาจต้านทานได้ ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่ฉายชัดในแววตา ความตั้งใจจริงที่ทุ่มเทให้กับงานศิลปะ และความกล้าหาญที่เอ่ยปากตอบโต้กับบุรุษแปลกหน้าอย่างพระองค์ ล้วนเป็นสิ่งที่องค์จักรพรรดิไม่เคยพบพานในหมู่สตรีสูงศักดิ์ที่รายล้อมพระองค์

มณียังคงรู้สึกประหม่าภายใต้สายตาอันเฉียบคมของบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ แต่ความรู้สึกประหลาดใจก็เข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว นางไม่เคยได้รับคำชมเชยใดๆ เกี่ยวกับงานศิลปะของตนเองมาก่อน มีเพียงบิดาที่คอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ นางวาดภาพมาตลอดชีวิตเพียงเพราะรักและหลงใหลในความงามที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง การที่บุรุษผู้นี้มองเห็นคุณค่าในผลงานของนาง มันทำให้หัวใจของมณีพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ท่านชมข้าเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบา “แต่ท่านเถิดเจ้าคะ ท่านมีธุระอันใดที่นี่ ข้าเกรงว่าหากมีผู้ใดมาพบเข้า ท่านอาจจะถูกเข้าใจผิดได้”

องค์จักรพรรดิทรงแย้มพระสรวลอีกครั้ง “ข้าเพียงอยากชมภาพวาดของเจ้าให้ใกล้กว่านี้ได้หรือไม่” พระองค์ทรงมิได้ตอบคำถามของมณีโดยตรง แต่กลับเอ่ยในสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาที่สุดในขณะนั้น

มณีรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย การปล่อยให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาในเรือนพักยามวิกาลเช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงเนตรที่เปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความจริงใจและแฝงไว้ด้วยความเหงาอย่างลึกซึ้ง หัวใจของนางก็อ่อนยวบลงอย่างประหลาด นางเห็นเพียงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะมีความทุกข์ซ่อนอยู่ภายใน ไม่ต่างจากภาพดวงจันทร์ที่งดงามแต่ก็ดูโดดเดี่ยวในยามราตรี

“เช่นนั้น...ท่านก็เข้ามาได้เจ้าค่ะ แต่ขอโปรดอย่าส่งเสียงดัง” มณีตัดสินใจเอ่ยอนุญาต ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูให้พระองค์เข้ามาในเรือน นางจุดเทียนเพิ่มอีกสองสามเล่ม เพื่อให้แสงสว่างเพียงพอต่อการมองเห็น

องค์จักรพรรดิก้าวเข้ามาในเรือนไม้เก่าอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในเรือนดูเรียบง่าย แต่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมจางๆ ของสีและกระดาษอบอวลอยู่ในอากาศ องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรไปรอบๆ ห้อง ทรงเห็นภาพวาดที่ยังไม่เสร็จอีกหลายภาพวางซ้อนกันอยู่ตามมุมห้อง และอุปกรณ์วาดภาพมากมายที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ สิ่งเหล่านี้ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงความหลงใหลในศิลปะของมณีได้เป็นอย่างดี

พระองค์เสด็จพระดำเนินเข้าไปใกล้โต๊ะที่มณีนั่งอยู่ ทอดพระเนตรภาพวาด 'จันทร์เคียงปราสาท' ที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์อย่างละเอียดลออ ทุกรายละเอียดถูกเก็บงำไว้อย่างประณีต ไม่ว่าจะเป็นเงาของต้นไม้ที่ทอดลงบนผืนน้ำ หรือประกายระยิบระยับของดวงดาวที่ถูกแต้มแต่งด้วยความตั้งใจ พระองค์ทรงรู้สึกราวกับว่าภาพนี้ได้จับเอาความรู้สึกของพระองค์ในยามนี้มาถ่ายทอดลงไปบนผืนกระดาษได้อย่างน่าอัศจรรย์

“งดงามจริงๆ” องค์จักรพรรดิทรงเอ่ยชมอีกครั้งด้วยพระสุรเสียงที่แผ่วเบาและเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง “เจ้าจับเอาความเหงาของดวงจันทร์และความสง่างามของปราสาทมาบรรจุไว้ในภาพได้อย่างไร”

มณีเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ดวงตาคู่งามสบเข้ากับพระเนตรคมกริบของบุรุษแปลกหน้าอีกครั้ง ครานี้ความประหม่าเริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด นางรู้สึกได้ถึงกระแสแห่งความเข้าใจที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับว่าพวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป

“ข้า...ข้าก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ” มณียิ้มบางๆ “ข้าเพียงแค่มองเห็นมัน และรู้สึกว่ามันงดงามจนอยากจะเก็บไว้”

องค์จักรพรรดิทรงแย้มพระสรวลอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่แตกต่างจากรอยยิ้มที่พระองค์มักจะแสดงต่อหน้าเหล่าขุนนาง เป็นรอยยิ้มที่มาจากส่วนลึกของพระหทัย ปราศจากซึ่งพิธีรีตองหรือความจำเป็นทางการเมืองใดๆ “เจ้ามีพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่งมณี” พระองค์ทรงเอ่ยอีกครั้ง ก่อนจะทรงเอนพระวรกายเล็กน้อยเพื่อทอดพระเนตรภาพวาดจากมุมที่แตกต่างออกไป “ภาพนี้...มันทำให้ข้านึกถึงตัวข้าเอง”

มณีมองพระองค์ด้วยความสงสัย “ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

องค์จักรพรรดิทรงถอนพระทัยแผ่วเบา “ดวงจันทร์ที่งดงาม แต่ก็โดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่กลางฟ้า ปราสาทที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็เต็มไปด้วยความเงียบงัน” พระองค์ทรงหันมาสบตากับมณีอีกครั้ง “บางครั้ง...ความยิ่งใหญ่ก็มาพร้อมกับความโดดเดี่ยวที่ไม่อาจบอกกล่าวกับผู้ใดได้”

คำพูดของพระองค์ทำให้มณีรู้สึกสะท้อนใจอย่างประหลาด นางเห็นความเจ็บปวดและความอ้างว้างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงเนตรคมคู่นั้น ความสง่างามและท่าทางสูงศักดิ์ของบุรุษผู้นี้ มิได้ทำให้เขารอดพ้นจากความรู้สึกโดดเดี่ยวได้เลย มณีสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา และนั่นทำให้กำแพงแห่งความหวาดระแวงในใจของนางค่อยๆ พังทลายลง

“ข้า...ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ” มณีเอ่ยเสียงเบา “บางที...ความงามที่แท้จริง อาจจะซ่อนอยู่ในความโดดเดี่ยวและเงียบงันเหล่านั้นก็ได้”

องค์จักรพรรดิทรงพยักพระพักตร์ช้าๆ ทรงรู้สึกประหลาดใจที่หญิงสาวสามัญชนผู้นี้สามารถเข้าใจความรู้สึกของพระองค์ได้อย่างลึกซึ้งเพียงนี้ มณีนับเป็นสตรีคนแรกที่สามารถมองเห็นเบื้องหลังฉลองพระองค์แห่งองค์จักรพรรดิ มองเห็นความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ตำแหน่งอันสูงส่ง

“ใช่...อาจจะเป็นเช่นนั้น” พระองค์ตรัสตอบ “ความงามที่แท้จริงมักจะซ่อนอยู่ภายใต้สิ่งที่คนส่วนใหญ่มองข้ามไป”

ค่ำคืนนั้น องค์จักรพรรดิและมณีได้สนทนากันอีกเป็นเวลานาน พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องศิลปะ ความงามของธรรมชาติ และแม้กระทั่งความรู้สึกส่วนตัวที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจ องค์จักรพรรดิรู้สึกราวกับได้พบกับโอเอซิสกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง มณีเป็นดั่งน้ำทิพย์ที่มาหล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของพระองค์ให้กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง พระองค์ทรงรู้สึกอิสระที่จะเป็นตัวของพระองค์เองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น แสงจันทร์เริ่มเลือนหายไปจากขอบฟ้า องค์จักรพรรดิทรงตระหนักว่าถึงเวลาที่พระองค์จะต้องเสด็จกลับแล้ว พระองค์ทรงลุกขึ้นยืน ดวงเนตรยังคงจับจ้องไปยังใบหน้าของมณีที่ยังคงฉายแววความบริสุทธิ์และสดใส

“ข้าต้องไปแล้วมณี” พระองค์ตรัสด้วยความรู้สึกอาลัยอย่างประหลาด “ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีก”

มณีลุกขึ้นยืนเช่นกัน ใบหน้าของนางฉายแววผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับคำ “เจ้าค่ะ...ข้าก็หวังเช่นนั้นเช่นกัน” นางไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้เป็นใครมาจากไหน แต่เพียงชั่วเวลาไม่กี่ชั่วยาม เขากลับสามารถสร้างความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจลืมเลือนได้ในใจของนาง

องค์จักรพรรดิทรงเดินออกจากเรือนไม้ไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงแสงโคมไฟสลัวๆ และกลิ่นหอมจางๆ ของสีที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ มณียืนมองแผ่นหลังของบุรุษผู้นั้นจนลับหายไปในความมืดมิด หัวใจของนางยังคงเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจระบุได้แน่ชัด แต่เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวังอย่างประหลาด

ในขณะที่องค์จักรพรรดิทรงเสด็จพระดำเนินกลับสู่พระตำหนัก พระหทัยของพระองค์ก็เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกใหม่ๆ ที่ไม่เคยทรงสัมผัสมาก่อน ความเหงาที่เคยเป็นเพื่อนร่วมทางมาตลอดชีวิต บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและหอมหวานราวกับกลิ่นบุปผาแรกแย้ม พระองค์ทรงรู้ดีว่าการพบพานในคืนนี้ มิใช่เพียงการพบกันโดยบังเอิญ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ ที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตอันโดดเดี่ยวของพระองค์ไปตลอดกาล บุปผางามแห่งสามัญชนได้เริ่มเบ่งบานในพระหทัยขององค์จักรพรรดิแล้ว แม้จะอยู่ท่ามกลางร่มเงาจันทราที่ยังคงฉายแสงแห่งความโดดเดี่ยว แต่แสงสว่างแห่งความหวังก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน.