ตอนที่ 90 — บุปผาคู่บัลลังก์

หลังจากมรสุมแห่งราชบัลลังก์ผ่านพ้นไป ความเสียหายที่เกิดขึ้นในพระราชวังได้รับการบูรณะอย่างเร่งด่วน เหล่าผู้ก่อกบฏทั้งหมดถูกจับกุมและลงโทษตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด ‘พระยาอัสดง’ และ ‘แม่ทัพบูรพา’ ถูกประหารชีวิตฐานกบฏ ส่วน ‌‘คุณหญิงจันทร์เพ็ญ’ ที่เสียชีวิตจากพิษร้ายของมณีก็ถูกประณามว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในแผนการชั่วร้ายครั้งนี้ ราชสำนักกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง แต่ความสงบสุขในครานี้กลับแตกต่างไปจากเดิม เพราะมันถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของความเข้าใจและความรักที่มั่นคงยิ่งขึ้น

องค์จักรพรรดิอัคราธิราชทรงบาดเจ็บเล็กน้อยที่แขน ส่วน ‘มณี’ ก็มีบาดแผลจากการถูกกริชกรีดที่แขนเช่นกัน ​ทั้งสองได้รับการรักษาพยาบาลอย่างดีที่สุด และทรงฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ตลอดช่วงเวลาของการฟื้นฟู องค์จักรพรรดิมิได้ทรงห่างจากมณีเลยแม้แต่น้อย พระองค์ทรงคอยดูแลเอาใจใส่นางอย่างใกล้ชิด และนั่นยิ่งทำให้ความผูกพันระหว่างทั้งสองแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีก

วันหนึ่ง องค์จักรพรรดิทรงเสด็จไปยังห้องทำงานของมณี นางกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะวาดภาพ ‍ทอดมองภาพ 'จันทร์เคียงปราสาท' ที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ องค์จักรพรรดิทรงเดินเข้ามาประทับยืนอยู่ข้างๆ ทอดพระเนตรภาพวาดด้วยแววตาที่อ่อนโยน

“ภาพนี้...มันเป็นพยานแห่งความทรงจำของเราเลยนะมณี” องค์จักรพรรดิตรัสขึ้นด้วยพระสุรเสียงที่แผ่วเบา “มันได้เห็นการเริ่มต้นของความรักของเรา และได้เห็นทุกอุปสรรคที่เราฝ่าฟันมาด้วยกัน”

มณีเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ‌รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า “ใช่เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันจะไม่มีวันลืมคืนแรกที่เราได้พบกันเลยเพคะ”

“และข้าก็ไม่มีวันลืมความกล้าหาญของเจ้าในคืนนั้นมณี” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความชื่นชม “เจ้าได้ช่วยชีวิตข้าไว้”

“หม่อมฉันเพียงแค่ทำในสิ่งที่หม่อมฉันควรจะทำเพคะฝ่าบาท” มณีตอบ “หม่อมฉันจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายฝ่าบาทได้เพคะ”

องค์จักรพรรดิทรงวางพระหัตถ์ลงบนมือของมณีอย่างแผ่วเบา ‍“ข้าซาบซึ้งในความรักและความภักดีของเจ้ามากมณี” พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “เจ้าได้พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้วว่าความรักแท้นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด”

พระองค์ทรงหยุดพักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่พระองค์ทรงเก็บงำไว้ในพระหทัยมานานแสนนาน “มณี...ข้าต้องการให้เจ้ามาอยู่เคียงข้างข้าบนบัลลังก์”

คำพูดขององค์จักรพรรดิทำให้มณีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าพระองค์จะทรงเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา

“ฝ่าบาทเพคะ...หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ” มณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หม่อมฉันเป็นเพียงสามัญชนที่ต่ำต้อย ​มิอาจคู่ควรกับตำแหน่งที่สูงส่งถึงเพียงนั้นเพคะ”

“เจ้าคู่ควรที่สุดมณี” องค์จักรพรรดิตรัสอย่างหนักแน่น “ความกล้าหาญของเจ้า ความดีงามของเจ้า และความรักที่เจ้ามีต่อข้า ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเจ้าเหมาะสมกับตำแหน่งนี้เพียงใด”

พระองค์ทรงลุกขึ้นยืน เสด็จพระดำเนินไปที่หน้าต่าง ทอดพระเนตรไปยังสวนหลวงที่กำลังฟื้นคืนความงดงาม ​“การกบฏครั้งนี้ ได้ทำให้ข้าตระหนักถึงสิ่งสำคัญในชีวิต ข้าจะไม่ยอมให้กฎเกณฑ์อันคร่ำครึมาขวางกั้นความสุขของข้าอีกต่อไป”

องค์จักรพรรดิทรงหันกลับมามองมณี แววตาของพระองค์เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว “ข้าต้องการให้เจ้ามาเป็น ‘พระมเหสี’ ของข้า มณี”

คำประกาศขององค์จักรพรรดิทำให้มณีถึงกับน้ำตาไหลพราก ​นางไม่เคยคิดฝันถึงสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย ความฝันที่เป็นไปไม่ได้ บัดนี้กำลังจะกลายเป็นความจริง

“ฝ่าบาทเพคะ...” มณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น “หม่อมฉัน...หม่อมฉันจะทำหน้าที่ของหม่อมฉันให้ดีที่สุดเพคะ”

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะทำได้มณี” องค์จักรพรรดิทรงแย้มพระสรวลอย่างอบอุ่น “และข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

การประกาศพระราชประสงค์ขององค์จักรพรรดิที่จะแต่งตั้งมณีเป็นพระมเหสี สร้างความตกตะลึงไปทั่วราชสำนัก เหล่าขุนนางที่ยังคงยึดมั่นในขนบธรรมเนียมประเพณีต่างก็พากันคัดค้าน แต่คราวนี้ องค์จักรพรรดิทรงใช้อำนาจของพระองค์อย่างเด็ดขาด และทรงประกาศอย่างชัดเจนว่าพระองค์จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางพระราชประสงค์ของพระองค์ได้

นอกจากนี้ การที่มณีได้แสดงความกล้าหาญในการปกป้ององค์จักรพรรดิในคืนเกิดเหตุการณ์กบฏ ก็ทำให้ผู้คนจำนวนมากหันมามองนางด้วยความเคารพและชื่นชม เหล่าขุนนางบางส่วนที่เคยต่อต้าน ก็เริ่มยอมรับในตัวนางมากขึ้น

ในที่สุด วันแห่งพิธีอภิเษกสมรสก็มาถึง พระราชวังถูกประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพรรณ สีสันสดใส และธงทิวปลิวไสวไปทั่ว แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้ท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยเหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง และแขกผู้มีเกียรติจากแคว้นต่างๆ ที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีอภิเษกสมรสครั้งประวัติศาสตร์นี้

มณีในชุดเจ้าสาวสีทองอร่ามประดับด้วยเพชรนิลจินดา งดงามราวกับเทพธิดา นางเดินเข้ามาในท้องพระโรงด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นและปลาบปลื้มใจ องค์จักรพรรดิประทับยืนรออยู่บนพระแท่น ใบหน้าของพระองค์เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุข

เมื่อมณีเดินไปถึงเบื้องหน้า องค์จักรพรรดิทรงยื่นพระหัตถ์ออกมาให้นางจับ มณีวางมือลงบนพระหัตถ์ของพระองค์อย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่แผ่ออกมาจากพระองค์

“ข้าขอประกาศให้ทุกคนในที่นี้ได้รับรู้” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ก้องกังวานและทรงพลัง “ว่าข้า องค์จักรพรรดิอัคราธิราช ขอแต่งตั้ง ‘มณี’ ผู้เป็นที่รักยิ่งของข้า ให้ดำรงตำแหน่ง ‘พระมเหสี’ เคียงคู่บัลลังก์แห่งแผ่นดินนี้”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติต่างพากันถวายพระพรชัยมงคลแด่องค์จักรพรรดิและพระมเหสีองค์ใหม่

ในขณะที่องค์จักรพรรดิทรงสวมมงกุฎแห่งพระมเหสีให้แก่มณี แสงแดดก็สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาพอดี ทำให้มงกุฎที่ประดับด้วยอัญมณีเจิดจรัสเป็นประกายราวกับมีชีวิต มณีเงยหน้าขึ้นมององค์จักรพรรดิ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความสุข

“บุปผางามได้เบ่งบานเคียงคู่บัลลังก์แล้วมณี” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยพระสุรเสียงที่แผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความหมาย “เจ้าคือดวงใจของข้า และเจ้าคือแสงสว่างที่นำทางข้า”

มณีแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมา “และฝ่าบาทก็คือโลกทั้งใบของหม่อมฉันเพคะ”

พิธีอภิเษกสมรสในวันนั้น ได้กลายเป็นตำนานที่เล่าขานไปทั่วแผ่นดิน เป็นตำนานแห่งความรักที่งดงามและบริสุทธิ์ ที่สามารถฝ่าฟันอุปสรรคแห่งชนชั้นและกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของราชวงศ์ไปได้ องค์จักรพรรดิและพระมเหสีมณีทรงครองราชย์ร่วมกันด้วยความรัก ความเมตตา และปรีชาญาณ ทำให้แผ่นดินสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองตลอดรัชสมัยของพระองค์

ภายใต้ความหรูหราของพระราชวัง องค์จักรพรรดิผู้โดดเดี่ยวได้พบกับหญิงสาวสามัญชนผู้เปี่ยมพรสวรรค์ด้านศิลปะ ความรู้สึกอันบริสุทธิ์ได้ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดและสายตาจับจ้องของขุนนางผู้ใหญ่ พวกเขาทั้งสองได้ฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย เพื่อพิสูจน์ว่าความรักแท้สามารถงดงามได้แม้จะแตกต่างชนชั้น และในที่สุด บุปผางามก็ได้เบ่งบานเคียงคู่บัลลังก์อย่างสมบูรณ์ เป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งความรักที่ยั่งยืนนิรันดร์.