ตอนที่ 1 — ระเบิดราเม็งพลิกชีวิต

เสียง “ติ๊ด!” ดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นไหม้ฉุนกึกที่ตีเข้าจมูกของหลินหลิน ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือเปลวไฟสีเขียวอมฟ้าปะทุขึ้นจากหม้อสเตนเลสสตีลใบโปรดที่กำลังบรรจุ ‘ราเม็งฟิวชันรสกิมจิหม่าล่าชีส’ สูตรเด็ดที่เธอภาคภูมิใจว่ากำลังจะปฏิวัติวงการอาหารริมทาง เธอตั้งใจจะถ่ายวิดีโอขั้นตอนการทำแล้วอัปโหลดลงช่องของเธอ แต่วินาทีที่เธอกดปุ่มเปิดเตาแม่เหล็กไฟฟ้า ‌ตัวควบคุมความร้อนกลับพังอย่างกะทันหัน ส่งผลให้พลังงานไฟฟ้าพุ่งสูงเกินขีดจำกัด กระแสไฟลัดวงจร ปฏิกิริยาเคมีที่คาดไม่ถึงระหว่างส่วนผสมลับเฉพาะของเธอและอุณหภูมิที่พุ่งทะลุปรอท ก่อให้เกิดประกายไฟระเบิดขึ้นราวกับดอกไม้ไฟสีแปลกตา

“ไม่นะ! ราเม็งของฉัน!” หลินหลินกรีดร้องอย่างตกใจ พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าหม้อ ​แต่แรงระเบิดที่ตามมาอย่างรวดเร็วกลับทำให้ร่างของเธอกระเด็นเข้าปะทะกับกำแพงครัวเล็กๆ ที่เป็นที่รักของเธอ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ากลืนกินทุกสิ่งพร้อมกับกลิ่นอายประหลาดที่เหมือนหมอกจางๆ พาเธอเลือนหายไปจากโลกที่คุ้นเคย

ความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์อันมืดมิดและไร้ที่สิ้นสุด กินเวลาไปชั่วขณะหนึ่งที่เธอไม่สามารถระบุได้ สัมผัสที่คุ้นเคยของพื้นครัวแข็งๆ หายไป ‍ถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนิ่มของบางสิ่งที่เหมือนผ้าไหมหยาบๆ กลิ่นควันและอาหารไหม้จางหายไป เหลือเพียงกลิ่นสมุนไพรโบราณและกลิ่นหอมจางๆ ของธูปที่ทำให้รู้สึกสงบ แต่ก็ชวนให้ฉงน

เมื่อเปลือกตาอันหนักอึ้งของหลินหลินค่อยๆ เปิดออก แสงสลัวๆ จากโคมไฟที่ทำจากกระดาษสาบางๆ ‌ส่องกระทบดวงตา เธอพยายามปรับโฟกัส ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักอย่างประณีต แต่ดูเก่าแก่และซีดจาง ผ้าม่านเนื้อหนาสีเข้มทิ้งตัวลงมาบังหน้าต่างไม้สักบานใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ในห้องเป็นโต๊ะเตี้ยๆ และเก้าอี้ไม้ที่ดูโบราณผิดยุค หลินหลินยกมือขึ้นกุมขมับ ‍หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอไม่เคยเห็นห้องแบบนี้ในชีวิต และที่สำคัญกว่านั้น...นี่ไม่ใช่ครัวของเธอ

“ฉัน…ตายไปแล้วเหรอ? แล้วนี่มันสวรรค์หรือนรกกันแน่?” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูแปลกหู เล็กแหลมกว่าปกติ

พลันเสียง “ติ๊ง!” ​ดังขึ้นในหัวของเธอ ราวกับมีใครกดปุ่มเปิดเครื่องเล่นเกมเก่าๆ พร้อมกับภาพอินเทอร์เฟซโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับเป็นภาพโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อความตัวอักษรสีน้ำเงินเข้มปรากฏเด่นชัด:

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบพลิกโฉมวัง: จากสามัญชนสู่ผู้อยู่เบื้องหลังฮ่องเต้!] [ผู้ใช้งาน: หลินหลิน] [สถานะปัจจุบัน: ร่างกายที่ถูกสวมทับ, ​อายุ 16 ปี, สถานะ: นางกำนัลขั้นต่ำ] [พลังงานวังหลวง: 0/1000] [ภารกิจหลักแรก: ปรับปรุงประสิทธิภาพของห้องเครื่องหลวงให้ได้ 10%] [รางวัล: ​พลังงานวังหลวง 50 หน่วย, คะแนนประสบการณ์ 100, ปลดล็อกฟังก์ชัน 'คลังเก็บของ'] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ...โปรดพยายามอย่างเต็มที่!]

หลินหลินตาค้าง จ้องมองหน้าจอระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึง เธอขยี้ตาหลายครั้ง แต่มันก็ยังคงอยู่ ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพหลอน นี่มันอะไรกัน! ระบบ? นางกำนัล? วังหลวง? ราวกับว่าสมองของเธอกำลังถูกยัดด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาลจากร่างกายใหม่นี้ ห้วงความคิดและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามา ราวกับกระแสน้ำเชี่ยว หลินหลินในร่างของ 'เสี่ยวหลิน' นางกำนัลผู้ซื่อสัตย์แต่ค่อนข้างจืดชืดในห้องเครื่องหลวงของวังต้าหรง วังที่งดงามราวภาพวาด แต่กลับเต็มไปด้วยระเบียบปฏิบัติที่เคร่งครัดและล้าสมัย

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงเก่าๆ ข้าวของเครื่องใช้ในห้องเรียบง่ายจนน่าใจหาย ไม่มีเทคโนโลยีทันสมัยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ, อินเทอร์เน็ต, หรือแม้แต่เตาอบไมโครเวฟที่เธอคุ้นเคย สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเธอคือภาพของยุคจีนโบราณที่เธอเคยอ่านเจอแต่ในนิยายย้อนยุคเท่านั้น

“เฮือก! ฉันข้ามโลกมาจริงๆ เหรอเนี่ย? แถมยังได้ระบบแปลกๆ มาอีก?” หลินหลินยิ้มเจื่อนๆ พยายามรวบรวมสติ แม้จะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่สัญชาตญาณของการเป็นนักสู้ผู้มองโลกในแง่ดีของเธอกลับทำงาน ระบบจะมาได้อย่างไรหากไม่ใช่ว่าเธอมาอยู่ในโลกนี้จริงๆ ถ้าอย่างนั้น... อย่างน้อยก็ไม่ได้ตาย? แล้วยังมีภารกิจให้ทำอีกด้วย!

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ร่างท้วม ใบหน้าบูดบึ้ง คิ้วขมวดมุ่น มองมาที่เธอด้วยแววตาตำหนิ

“เสี่ยวหลิน! ตื่นได้แล้ว! นี่มันสายมากแล้วนะ จะมัวอืดอาดยืดยาดอยู่ทำไม? ห้องเครื่องหลวงไม่เคยรอใคร เข้าใจไหม!” เสียงแหลมสูงของหญิงผู้นั้นดังขึ้น ราวกับฟ้าผ่าในยามเช้าตรู่ หลินหลินเดาได้ทันทีว่านี่คือหัวหน้าประจำแผนกของเธอ

“ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านหัวหน้าหลิว!” หลินหลินตอบรับอย่างรวดเร็ว พยายามเลียนแบบน้ำเสียงและท่าทางของเจ้าของร่างเดิม แม้ในใจจะยังงงเป็นไก่ตาแตก หญิงผู้นี้คือ ‘หลิวมามา’ หัวหน้าใหญ่ในห้องเครื่องหลวง ผู้เป็นดั่งตัวแทนของกฎระเบียบที่เคร่งครัดและไม่ยอมประนีประนอมใดๆ ในวังแห่งนี้

หลินหลินเร่งจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนางกำนัลสีเทาเข้มเนื้อหยาบ และผูกผมเป็นมวยอย่างง่ายๆ ตามธรรมเนียม การเคลื่อนไหวของร่างกายที่ยังไม่คุ้นชินทำให้เธอดูงุ่มง่ามเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเดินตามหลิวมามาไปยังห้องเครื่องหลวงขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนนอนของพวกนางกำนัล

เมื่อมาถึงห้องเครื่องหลวง กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและกลิ่นควันไฟฟืนก็พุ่งเข้าจมูก บรรยากาศภายในคึกคักไปด้วยเหล่าหญิงสาวมากมายที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบและปรุงอาหาร เสียงฉับๆ ของมีดที่กระทบกับเขียงไม้ เสียงน้ำเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผา และเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่านางกำนัลที่คุยกันเบาๆ สร้างความวุ่นวายอย่างเป็นระเบียบ

“เสี่ยวหลิน! ไปช่วยเตรียมผักสำหรับมื้อกลางวันเดี๋ยวนี้! ห้ามชักช้า! วันนี้ท่านอัครเสนาบดีซ่งจะเสวยที่นี่ ข้าไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย!” หลิวมามาสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินหายไปอีกด้าน หลินหลินพยักหน้ารับ พลางมองหาตำแหน่งของตัวเอง

เธอได้รับมอบหมายให้หั่นผัก และทันทีที่เธอกำลังจะเริ่มลงมือทำ เสียง “ติ๊ง!” ก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้งพร้อมข้อความระบบ:

[ภารกิจย่อย: เตรียมผักให้สะอาดและได้มาตรฐานภายใน 10 นาที (ความสะอาด 95%, ความสม่ำเสมอในการหั่น 90%)] [รางวัล: พลังงานวังหลวง 5 หน่วย, คะแนนประสบการณ์ 10] [บทลงโทษ: ถูกหักพลังงานวังหลวง 10 หน่วย, ถูกตำหนิจากหลิวมามา]

หลินหลินถอนหายใจ แม้จะมองว่าการหั่นผักเป็นงานง่ายๆ แต่เมื่อมีระบบมาคอยจับตาดู เธอก็รู้สึกกดดันขึ้นมาเล็กน้อย เธอหยิบมีดหั่นผักอันเก่าคร่ำคร่าขึ้นมา มั่นใจในฝีมือการหั่นผักของเธอที่สั่งสมมาจากการเป็นเชฟร้านอาหารเล็กๆ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เธอเริ่มลงมือ “ฉับ! ฉับ! ฉับ!” เธอพบว่ามีดมันทื่อกว่าที่คิด และผักที่หั่นออกมาก็ไม่ได้ขนาดสม่ำเสมออย่างที่เธอต้องการ

“นี่มัน…มีดทื่อแบบนี้จะหั่นอะไรได้ดีกัน!” เธอพึมพำอย่างหงุดหงิดพลางเหลือบมองนางกำนัลคนอื่นๆ ที่ดูเหมือนจะชินกับการใช้มีดแบบนี้

ขณะที่เธอกำลังต่อสู้กับมีดทื่อๆ และผักจำนวนมากที่กองอยู่ตรงหน้า ไอเดียหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว เธอเคยอ่านเจอเกี่ยวกับวิธีการลับมีดแบบโบราณที่ใช้หินลับมีด แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาขนาดนั้น และดูเหมือนจะไม่มีหินลับมีดคุณภาพดีอยู่ในบริเวณนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ด้วยความรู้พื้นฐานเรื่องเทคโนโลยีและวิศวกรรมง่ายๆ ที่ติดตัวมา หลินหลินกวาดสายตามองไปรอบๆ เผื่อจะเจออะไรที่พอจะประยุกต์ใช้ได้

ดวงตาของเธอหยุดลงที่มุมหนึ่งของห้องเครื่องหลวง มีเตาฟืนขนาดใหญ่ที่กำลังลุกโชน เศษถ่านที่ยังร้อนระอุ และกองทรายหยาบๆ ที่ใช้สำหรับล้างทำความสะอาดภาชนะ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ของธรรมดาในสายตาของเธอ แต่เป็น “ทรัพยากร” ที่สามารถนำมาใช้ได้

“ได้เวลาประยุกต์แล้ว!” หลินหลินคิดในใจอย่างกระตือรือร้น เธอเดินไปหยิบถาดไม้แบนๆ มาหนึ่งใบ พลางหยิบเศษทรายหยาบๆ มาโรยลงบนถาด จากนั้นก็หยิบมีดทื่อๆ มาถูไปมาบนทรายอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง ใช้แรงกดที่พอเหมาะ เทคนิคนี้คือการใช้ทรายแทนหินลับมีดชั่วคราว เพื่อขจัดคราบและสร้างคมมีดขึ้นมาใหม่ แม้จะไม่คมกริบเท่ามีดสมัยใหม่ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

นางกำนัลคนอื่นๆ มองเธอด้วยความประหลาดใจกับการกระทำที่แปลกประหลาดนี้ แต่หลินหลินไม่สนใจ เธอตั้งหน้าตั้งตาหั่นผักอย่างรวดเร็ว เมื่อมีดคมขึ้น งานของเธอก็เดินหน้าไปอย่างราบรื่น ผักทุกชิ้นถูกหั่นอย่างเป็นระเบียบและสม่ำเสมอ ก่อนที่เวลา 10 นาทีจะหมดลง

[ภารกิจย่อยสำเร็จ! ความสะอาด: 98%, ความสม่ำเสมอ: 92%] [รางวัล: พลังงานวังหลวง 5 หน่วย, คะแนนประสบการณ์ 10 ได้รับแล้ว!]

“เยี่ยม!” หลินหลินยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เธอกำลังจะนำผักที่หั่นเสร็จแล้วไปส่งมอบ แต่ระหว่างทาง เธอเห็นหม้อซุปที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่บนเตาไฟขนาดใหญ่ ซุปเนื้อสัตว์และผักใบเขียวที่ปรุงด้วยเครื่องเทศแบบจีนโบราณ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่ดูจืดชืดและไม่มีชีวิตชีวาสำหรับรสนิยมของเธอ

“ระบบ! มีภารกิจเกี่ยวกับซุปนี่ไหม?” เธอคิดในใจ

[ภารกิจย่อยฉุกเฉิน: ปรับปรุงรสชาติและคุณภาพของ ‘ซุปไก่ตุ๋นยาจีน’ ให้ดียิ่งขึ้น (เพิ่มความพึงพอใจ 30%)] [รางวัล: พลังงานวังหลวง 15 หน่วย, คะแนนประสบการณ์ 50] [บทลงโทษ: ถูกหักพลังงานวังหลวง 30 หน่วย, อาจถูกลงโทษจากหัวหน้าครัว]

หลินหลินตาเป็นประกาย นี่แหละสิ่งที่เธอถนัด! เธอไม่ลังเลที่จะตอบรับภารกิจนี้ เธอเดินเข้าไปใกล้หม้อซุปขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้เพื่อรอเวลา เธอชิมซุปเล็กน้อย รสชาติกลมกล่อมแต่ขาดมิติ และสมุนไพรบางชนิดก็ดูเหมือนจะถูกใส่มากเกินไปจนกลบรสชาติธรรมชาติของไก่

เธอเริ่มกวาดสายตามองหาส่วนผสม เธอเห็นขิงสดที่วางอยู่บนเขียง ถ่านไม้ที่ยังคงมีไฟระอุ และเครื่องเทศพื้นฐานบางอย่าง เธอตัดสินใจที่จะเพิ่มความสดชื่นและกลิ่นหอมให้กับซุปด้วยการนำขิงสดไปเผาไฟอ่อนๆ เพื่อดึงกลิ่นหอมเฉพาะตัวของขิงออกมา จากนั้นก็นำไปฝานบางๆ ใส่ลงไปในซุปเล็กน้อย พร้อมกับเพิ่มเกลืออีกหยิบมือและปรุงรสด้วย ‘เหล้าจีน’ เล็กน้อยที่เธอไปแอบค้นเจอในขวดเครื่องปรุงเก่าๆ ที่ถูกซุกซ่อนไว้ เหล้าจีนจะช่วยขับกลิ่นหอมและเพิ่มความลึกของรสชาติ ทำให้ซุปไม่จืดชืดเกินไป

เธอคนซุปเบาๆ ปล่อยให้มันเคี่ยวอีกสักพัก กลิ่นหอมของขิงเผาและเหล้าจีนค่อยๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของซุปไก่ สร้างกลิ่นอายใหม่ที่น่าดึงดูดใจ หอมกลมกล่อมและดูมีชีวิตชีวามากขึ้น สีของซุปก็ดูน่ารับประทานขึ้นเช่นกัน

“เอาล่ะ! แบบนี้ต้องอร่อยแน่นอน!” หลินหลินยิ้มอย่างมั่นใจ เธอกำลังจะตักซุปที่ปรุงเสร็จแล้วไปเก็บให้เรียบร้อย ทันใดนั้น!

“นังหนู! เจ้าทำอะไรกับซุปนี่!”

เสียงห้าวทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หลินหลินสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับชายร่างผอมสูงในชุดผ้าไหมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง ดวงตาเล็กเรียวทอประกายคมกริบ คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่กลับเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างที่สุด เขาสวมหมวกผ้าไหมสีดำที่ประดับด้วยหยกเขียว ใบหน้าของเขาดูซีดเซียว และไม่มีหนวดเครา – นี่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘ขันทีใหญ่หลี่อัน’ หัวหน้าขันทีผู้ควบคุมดูแลราชกิจทั้งปวง และเป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นคนที่มีอิทธิพลสูงและเข้าถึงองค์ฮ่องเต้ได้โดยตรง

ขันทีใหญ่หลี่อันยืนนิ่งอยู่หน้าหม้อซุป ใบหน้าของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ หลินหลินเห็นเขากำลังก้มลงดมกลิ่นซุปที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จ กลิ่นหอมที่เธอคิดว่ายอดเยี่ยม กลับดูเหมือนจะสร้างความไม่พอใจอย่างรุนแรงให้กับเขา เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง ก่อนที่เขาจะตักซุปขึ้นมาชิมด้วยท่าทางเคร่งขรึม…

หลินหลินกลืนน้ำลายเอื๊อก หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอได้ยินเสียง “ติ๊ง!” ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง พร้อมข้อความระบบ:

[คำเตือน! คุณกำลังเผชิญหน้ากับบุคคลสำคัญ!] [สถานการณ์: อันตรายถึงชีวิตเล็กน้อย – ถึง ปานกลาง!] [ภารกิจย่อย: ทำให้ขันทีใหญ่หลี่อันพึงพอใจกับซุปที่ปรุงใหม่!] [รางวัล: พลังงานวังหลวง 100 หน่วย, คะแนนประสบการณ์ 500, ปลดล็อกฟังก์ชัน ‘การประเมินบุคคล’] [บทลงโทษ: ถูกหักพลังงานวังหลวง 200 หน่วย, อาจถูกลงโทษอย่างรุนแรงถึงขั้นเนรเทศออกจากวัง!]

หลินหลินแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น นี่มันไม่ใช่แค่หัวหน้าครัวธรรมดาแล้วนะ! ขันทีใหญ่หลี่อันเป็นบุคคลระดับสูงที่สุดคนหนึ่งในวัง แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่ห้องเครื่องหลวงในตอนนี้? และทำไมเขาถึงต้องมาชิมซุปที่เธอเพิ่งปรุงด้วย! เธอพยายามอ่านสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สามารถเดาได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่

ขันทีใหญ่หลี่อันวางช้อนลงช้าๆ เขาหันมาจ้องหน้าหลินหลินด้วยดวงตาที่คมกริบ ราวกับกำลังจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์ แต่แววตาของเขากลับมีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป

“ซุปนี้… นังหนู… เจ้าเป็นคนปรุงมันเองหรือ?” เสียงของขันทีใหญ่หลี่อันดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ได้ห้าวทุ้มอย่างที่คาด แต่กลับแฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่อ่านยากเย็นนัก… เขาจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับกำลังตัดสินชะตาชีวิตของเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า