ตอนที่ 30 — พลิกฟื้นชีพวังหลวงด้วยโอสถทิพย์แห่งครัว

สายลมระเรื่อยพัดพาความเย็นฉ่ำของยามอรุณรุ่ง โอบอุ้มกลิ่นดอกไม้ยามเช้าจากอุทยานหลวงเข้ามาในครัวชั้นในที่หลินหลินกำลังสาละวนอยู่กับการเตรียมสำรับสำหรับฮ่องเต้ เสียงฉับๆ ของมีดที่กระทบเขียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงสมาธิอันแน่วแน่ของนาง

"หลินหลิน ข้าวต้มปลาวันนี้ดูน่าทานยิ่งนัก กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วเรือนครัวเชียว" ซูเหรินเอ่ยชมพลางยื่นหน้าเข้ามาดูหม้อข้าวต้มที่กำลังเดือดปุดๆ ‌"ฮ่องเต้คงจะทรงโปรด"

หลินหลินยิ้มบางๆ "วันนี้ข้าใช้ปลาสดจากบ่อหลวงที่เพิ่งจับมาเมื่อรุ่งสาง แถมยังใส่เครื่องเทศบำรุงกำลังเข้าไปเล็กน้อย หวังว่าพระองค์จะทรงเจริญพระกระยาหาร"

แม้ภายนอกจะดูเหมือนวันธรรมดาวันหนึ่งในวังหลวง แต่ในห้วงความคิดของหลินหลินนั้นกลับมีภารกิจใหม่จากระบบปรับปรุงวังหลวงผุดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อน ภารกิจนี้มีชื่อว่า "สุขภาพกาย สุขภาพใจ ​แด่ชาววัง" ซึ่งมีรายละเอียดให้หลินหลินต้องคิดหนัก นั่นคือการยกระดับสุขภาพของคนในวัง ไม่ว่าจะเป็นข้าราชบริพาร ทหารยาม ไปจนถึงเหล่าขันทีและนางกำนัล โดยมีเป้าหมายคือการลดอัตราการเจ็บป่วย เพิ่มพลังกายและความกระปรี้กระเปร่าในการทำงาน ‍และสร้างความสุขทางใจให้แก่ทุกชีวิตในวังหลวง ระบบระบุเงื่อนไขเพิ่มเติมว่าหากทำสำเร็จ จะได้รับรางวัลเป็นตำราอาหารบำรุงสุขภาพโบราณหายาก และคะแนนระบบจำนวนมหาศาล แต่หากล้มเหลว... บทลงโทษก็ไม่ใช่เล่นๆ คือระบบจะเข้าสู่โหมดพักฟื้นเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ซึ่งนั่นหมายถึงการหยุดชะงักของการพัฒนาวังหลวงทั้งหมด!

"สุขภาพกาย ‌สุขภาพใจ..." หลินหลินทบทวนภารกิจในใจ "คนในวังนี่ส่วนใหญ่ก็กินอาหารมันๆ เค็มๆ แถมยังไม่ค่อยได้ออกกำลังกายกันเท่าไหร่ จะเริ่มจากตรงไหนดีนะ"

ปัญหาที่หลินหลินสังเกตเห็นมานานคือ ข้าราชบริพารส่วนใหญ่ในวังหลวงดูซูบซีด อ่อนเพลีย ‍บางคนมีอาการไอเรื้อรัง หรือปวดเมื่อยตามตัว ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการทำงานหนักภายใต้ความกดดัน และอีกส่วนหนึ่งมาจากการบริโภคอาหารที่ขาดความสมดุล รวมถึงการขาดการออกกำลังกายที่เหมาะสม

"ฮ่องเต้เองก็ทรงเอาแต่ประทับอยู่แต่ในตำหนัก ทรงงานบ้าง ทรงสำราญบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้เคลื่อนไหวพระวรกายเท่าที่ควร" ​หลินหลินรำพึง "นี่แหละคือโอกาสอันดีที่จะช่วยให้พระองค์มีพระพลานามัยที่แข็งแรงขึ้น และจะส่งผลดีต่อการบริหารราชการแผ่นดินด้วย"

หลังจากปรนนิบัติฮ่องเต้เสร็จสิ้นในยามเช้า หลินหลินก็ปลีกตัวกลับมายังครัวส่วนกลาง นางเรียกประชุมหัวหน้าห้องเครื่องทั้งหมด รวมถึงเหล่าซูเหรินและผู้ช่วยคนสนิท เพื่อเสนอแนวคิดเรื่อง "โครงการอาหารและกายบริหารเพื่อสุขภาพ"

"ข้าสังเกตเห็นว่าช่วงนี้ชาววังหลายคนดูอ่อนเพลีย ​เจ็บป่วยกันบ่อยขึ้น" หลินหลินเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ดังนั้น ข้าจึงคิดว่าเราควรจะปรับเปลี่ยนวิธีการดูแลสุขภาพของทุกคนในวังหลวงเสียใหม่ โดยเริ่มจากการปรับปรุงสำรับอาหารให้มีประโยชน์ต่อร่างกายมากขึ้น และเพิ่มการออกกำลังกายเบาๆ ในแต่ละวัน"

หัวหน้าห้องเครื่องอาวุโสหลายคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย "คุณหนูหลินหลิน ​การปรับเปลี่ยนสำรับหลวงนั้นเป็นเรื่องใหญ่ และการออกกำลังกาย... เกรงว่าจะไม่เหมาะสมกับฐานะของชาววังหลายๆ คนนะขอรับ" หัวหน้าห้องเครื่องผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล

หลินหลินยิ้มอย่างใจเย็น "ข้าเข้าใจดีว่านี่เป็นเรื่องใหม่ แต่เราจะเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ก่อน สำหรับสำรับอาหาร เราจะเน้นไปที่การลดความมัน ลดความเค็ม และเพิ่มผักผลไม้สด รวมถึงธัญพืชที่มีประโยชน์ต่อร่างกายให้มากขึ้น โดยที่รสชาติยังคงอร่อยถูกปาก ส่วนเรื่องการออกกำลังกาย ข้าไม่ได้หมายถึงการฝึกวิชาบู๊แต่อย่างใด แต่เป็นการเคลื่อนไหวร่างกายเบาๆ เช่น การยืดเส้นยืดสาย หรือการรำไทเก๊กแบบง่ายๆ ที่ไม่ว่าใครก็สามารถทำได้ เพื่อกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและทำให้จิตใจผ่อนคลาย"

นางหยิบกระดาษที่เตรียมไว้ขึ้นมา "ข้าได้ร่างรายการอาหารเพื่อสุขภาพสำหรับแต่ละมื้อ รวมถึงท่ากายบริหารเบื้องต้นไว้แล้ว เราจะเริ่มจากการทดลองกับกลุ่มเล็กๆ ก่อน หากได้ผลดี ค่อยขยายไปยังส่วนอื่นๆ ของวังหลวง"

ซูเหรินเป็นคนแรกที่รับปากสนับสนุน "ข้าเห็นด้วยกับคุณหนูหลินหลิน การดูแลสุขภาพเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง หากชาววังมีสุขภาพดี ก็จะสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเต็มกำลัง"

แต่ก็ยังมีเสียงคัดค้านจากหัวหน้าห้องเครื่องบางคน "การเตรียมสำรับแบบใหม่นี้จะทำให้การทำงานของเรายุ่งยากขึ้นหรือไม่ขอรับ? อีกทั้งวัตถุดิบก็อาจจะหายากและมีราคาแพงกว่าเดิม"

หลินหลินตอบด้วยความมั่นใจ "เรื่องวัตถุดิบ ข้าได้สำรวจมาแล้วว่าพืชผักสวนครัวส่วนใหญ่สามารถปลูกได้ในสวนหลังวังที่เราเพิ่งปรับปรุงไป ส่วนเรื่องความยุ่งยาก ข้าจะช่วยคิดค้นสูตรอาหารที่ทั้งมีประโยชน์และทำได้ไม่ซับซ้อน เพื่อลดภาระของพวกท่าน"

นางใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายเพื่ออธิบายและสาธิตวิธีการปรุงอาหารเพื่อสุขภาพให้แก่เหล่าหัวหน้าห้องเครื่อง พร้อมทั้งอธิบายถึงประโยชน์ของผักผลไม้แต่ละชนิด รวมถึงวิธีการจัดสำรับให้ดูน่ารับประทาน แม้จะยังมีแววลังเลปรากฏอยู่ในดวงตาของบางคน แต่ด้วยความมุ่งมั่นและองค์ความรู้ที่ดูแปลกใหม่ของหลินหลิน ก็ทำให้ทุกคนอดที่จะลองทำตามไม่ได้

"สำหรับเรื่องกายบริหาร" หลินหลินกล่าวต่อเมื่อทุกคนพอจะเข้าใจแนวคิดเรื่องอาหารแล้ว "ข้าจะขออาศัยลานกว้างข้างครัวเป็นที่ฝึกในยามเช้าตรู่ก่อนเริ่มงานประจำวัน ใครที่สนใจสามารถมาเข้าร่วมได้โดยไม่บังคับ"

วันรุ่งขึ้น หลินหลินเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการนำทีมครัวออกมายังลานกว้างที่เธอเตรียมไว้ นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวเรียบง่ายที่คล่องตัว และเริ่มสาธิตท่ากายบริหารง่ายๆ ที่ผสมผสานระหว่างการยืดเหยียดร่างกายแบบสมัยใหม่และการรำมวยจีนโบราณที่เธอเคยเรียนรู้มา

"หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ พร้อมกับการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างนุ่มนวล" หลินหลินนำ ทุกคนทำตามอย่างเก้ๆ กังๆ ในช่วงแรก แต่เมื่อผ่านไปสักพัก ร่างกายก็เริ่มปรับตัวได้ ความรู้สึกโล่งโปร่งสบายเข้ามาแทนที่ความเมื่อยล้า

ไม่เพียงแต่เหล่าคนครัวเท่านั้นที่เข้าร่วม เมื่อข่าวลือเรื่อง "การกายบริหารแปลกใหม่" ของหลินหลินแพร่สะพัดออกไป บรรดานางกำนัลและขันทีบางส่วนที่รู้สึกอ่อนเพลียจากการทำงานก็เริ่มทยอยกันมาร่วมวงด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้จะยังไม่กล้าเข้าร่วมวงอย่างเปิดเผย แต่ก็แอบยืนดูอยู่ห่างๆ

ในช่วงสัปดาห์แรกของการดำเนินโครงการ หลินหลินต้องลงมือทำและดูแลด้วยตัวเองเกือบทุกขั้นตอน ตั้งแต่การเลือกวัตถุดิบ การปรุงอาหาร ไปจนถึงการนำกายบริหารในยามเช้า และทุกวัน นางจะนำสำรับอาหารเพื่อสุขภาพไปถวายฮ่องเต้เป็นพิเศษ เพื่อให้พระองค์ได้ลองลิ้มชิมรส และหวังว่าพระองค์จะทรงเห็นประโยชน์ของมัน

ฮ่องเต้หนุ่มผู้เอาแต่ใจในตอนแรกก็ทรงแสดงสีหน้าไม่พอพระทัยเล็กน้อยเมื่อทอดพระเนตรเห็นสำรับที่ดู "จืดชืด" กว่าปกติ

"หลินหลิน นี่เจ้าคิดจะให้朕กินแต่ผักเหรอ" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "อาหารตำหนักข้าต้องมีเนื้อสัตว์ มีรสชาติจัดจ้านสิ"

หลินหลินยิ้มอ่อนโยน "ทูลฝ่าบาท อาหารเหล่านี้ปรุงขึ้นจากวัตถุดิบชั้นดีที่คัดสรรมาเป็นพิเศษ เพื่อบำรุงพระวรกายให้แข็งแรง มีพละกำลังในการบริหารราชการแผ่นดินเพคะ รสชาติอาจจะไม่จัดจ้านเหมือนเดิม แต่ก็มีรสชาติที่กลมกล่อมและเปี่ยมด้วยคุณประโยชน์ หม่อมฉันอยากให้ฝ่าบาทลองเสวยดูสักครั้งนะเพคะ"

ด้วยความที่ทรงไว้ใจและติดใจในฝีมือการทำอาหารของหลินหลินมาตลอด ฮ่องเต้จึงยอมลองเสวย แม้จะยังคงมีท่าทีบ่นอุบอิบอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติที่ปรุงอย่างพิถีพิถันของหลินหลิน พระองค์ก็ทรงพบว่าอาหารเหล่านั้นไม่ได้จืดชืดอย่างที่คิด แถมยังมีรสชาติที่ละเมียดละไม และเมื่อเสวยเสร็จกลับรู้สึกเบาสบายพระวรกาย ไม่หนักท้องเหมือนที่เคย

"แปลกจริง... อาหารพวกนี้กินแล้วรู้สึกไม่หนักท้องอย่างที่เคย" ฮ่องเต้ตรัสพลางลูบท้อง "แต่ก็รู้สึกอิ่มและมีแรงดี"

หลินหลินฉวยโอกาสนี้ทูล "เป็นเพราะอาหารเหล่านี้ช่วยปรับสมดุลในพระวรกายเพคะ หากฝ่าบาททรงเสวยเป็นประจำ ควบคู่ไปกับการออกกำลังกายเบาๆ หม่อมฉันเชื่อว่าพระพลานามัยของฝ่าบาทจะแข็งแรงยิ่งขึ้น และจะทรงมีพละกำลังในการทรงงานตลอดทั้งวันเพคะ"

ฮ่องเต้เลิกพระขนง "ออกกำลังกาย? เจ้าหมายถึงการรำท่าแปลกๆ ที่เจ้าสอนพวกคนครัวน่ะหรือ?"

หลินหลินพยักหน้า "ใช่เพคะ การเคลื่อนไหวเบาๆ เหล่านั้นช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดี บรรเทาอาการปวดเมื่อย และทำให้จิตใจสงบผ่อนคลายเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง พระองค์ทรงครุ่นคิดถึงอาการอ่อนเพลียและปวดเมื่อยพระวรกายที่ทรงรู้สึกบ่อยครั้งจากการประทับอยู่แต่ในตำหนัก ทรงงานหนัก และขาดการเคลื่อนไหวที่เหมาะสม เมื่อหลินหลินเสนอทางออกที่ดูสมเหตุสมผลเช่นนี้ พระองค์ก็เริ่มที่จะคล้อยตาม

"เอาเถอะ... เจ้าก็ลองจัดอาหารพวกนี้มาถวาย朕อีกสักพักก็แล้วกัน" ฮ่องเต้ตรัส "ส่วนเรื่องกายบริหาร... อืม... ข้าจะลองพิจารณาดู"

แม้จะยังไม่ทรงตอบรับเรื่องการออกกำลังกายอย่างเต็มที่ แต่การที่ฮ่องเต้ทรงยอมเสวยอาหารเพื่อสุขภาพอย่างต่อเนื่องก็ถือเป็นก้าวแรกที่สำคัญสำหรับหลินหลิน และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากผ่านไปเพียงสองสัปดาห์ ผลลัพธ์ของโครงการก็เริ่มปรากฏชัดเจน

เหล่าคนครัวและนางกำนัลที่เข้าร่วมโครงการต่างรู้สึกว่าตัวเองมีเรี่ยวแรงมากขึ้น หายใจสะดวกขึ้น อาการปวดเมื่อยตามตัวลดลง และที่สำคัญคือทุกคนดูมีชีวิตชีวา สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บางคนถึงกับบอกว่าอาการนอนไม่หลับที่เคยเป็นก็ดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

"คุณหนูหลินหลิน ข้ารู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมากเลยขอรับ" ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งซึ่งเข้าร่วมโครงการตั้งแต่แรกเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "เมื่อก่อนข้าเดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อยแล้ว แต่วันนี้ข้ารู้สึกมีแรงเดินไปทั่วทั้งวังเลยขอรับ"

"ใช่ค่ะคุณหนูหลินหลิน ผิวพรรณของพวกเราก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นด้วยค่ะ!" นางกำนัลสาวคนหนึ่งเสริมด้วยรอยยิ้ม

เสียงชื่นชมเหล่านี้ไม่ได้เล็ดลอดไปถึงหูของหลินหลินเท่านั้น แต่ยังแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง และแน่นอนว่าข่าวคราวเหล่านี้ย่อมไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ด้วยเช่นกัน พระองค์เองก็ทรงรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในพระวรกายของพระองค์เองเช่นกัน อาการอ่อนเพลียลดลง ทรงมีสมาธิในการทรงงานมากขึ้น และที่สำคัญคือทรงรู้สึกกระปรี้กระเปร่ากว่าที่เคย

"หลินหลิน... อาหารของเจ้าช่างวิเศษจริง" ฮ่องเต้ตรัสในวันหนึ่งขณะที่ทรงเสวยสำรับเช้า "ข้ารู้สึกว่าร่างกายมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก อีกทั้งจิตใจก็ปลอดโปร่งขึ้นด้วย"

หลินหลินยิ้มอย่างอ่อนน้อม "เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะที่ฝ่าบาททรงโปรด"

"เช่นนั้น... เรื่องกายบริหารที่เจ้าเคยพูดถึง" ฮ่องเต้ตรัสพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ "มันจะช่วยให้ข้าแข็งแรงขึ้นได้อีกใช่หรือไม่?"

หลินหลินพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "แน่นอนเพคะ การเคลื่อนไหวร่างกายอย่างสม่ำเสมอจะช่วยให้พระโลหิตไหลเวียนดีขึ้น กล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น และยังช่วยขับของเสียออกจากร่างกาย ทำให้พระองค์ทรงมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์แข็งแรงยิ่งขึ้นเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทรงทอดพระเนตรไปยังอุทยานหลวงที่เขียวขจีเบื้องนอกตำหนัก ทรงเห็นเหล่าคนครัวและนางกำนัลบางส่วนกำลังรวมกลุ่มกันทำท่ากายบริหารแปลกๆ ที่หลินหลินเคยสาธิตให้ดู พระองค์เห็นประกายแห่งความกระตือรือร้นและความสดใสในดวงตาของพวกเขา ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งในวังหลวงที่เคยเงียบเหงาและอึมครึม

"ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้เช้า" ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น "เจ้ามาสอน朕กายบริหารที่ลานตำหนักด้วยตนเอง"

คำตรัสของฮ่องเต้ดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจหลินหลิน นางรู้สึกตื้นตันใจจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นี่คือความก้าวหน้าครั้งสำคัญ! การที่ฮ่องเต้ทรงยอมเปิดพระทัยและเข้าร่วมโครงการนี้ด้วยพระองค์เอง จะเป็นแรงขับเคลื่อนที่ยิ่งใหญ่ในการพลิกฟื้นสุขภาพของชาววังหลวงทั้งหมด

"เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันจะถวายการสอนด้วยความเต็มใจและสุดความสามารถเพคะ" หลินหลินก้มกราบด้วยความเคารพและปิติยินดี

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหลินมารอฮ่องเต้ที่ลานตำหนักแต่เช้าตรู่ พระองค์เสด็จออกมาในฉลองพระองค์ผ้าไหมสีอ่อนที่ดูคล่องตัว ทอดพระเนตรมายังหลินหลินด้วยแววพระเนตรที่จริงจังกว่าที่เคย

"เอาล่ะหลินหลิน เริ่มได้เลย" พระองค์ตรัส

หลินหลินเริ่มต้นด้วยท่ากายบริหารง่ายๆ ที่เน้นการหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ และการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่อง ฮ่องเต้ทรงทำตามอย่างตั้งใจ แม้ในตอนแรกจะดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่ด้วยพระวิริยะอุตสาหะ และการชี้แนะอย่างอ่อนโยนของหลินหลิน พระองค์ก็ทรงค่อยๆ ปรับตัวได้

แสงอรุณสาดส่องลงมาต้ององค์ฮ่องเต้ที่กำลังเคลื่อนไหวพระวรกายอย่างสง่างาม บนลานตำหนักที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบงัน บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาด้วยพลังแห่งการเปลี่ยนแปลงที่หลินหลินนำมาสู่ การพลิกฟื้นชีพวังหลวงด้วย "โอสถทิพย์แห่งครัว" และการกายบริหารนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และหลินหลินก็มั่นใจว่ามันจะนำพาความผาสุกมาสู่ทุกชีวิตในวังหลวงแห่งนี้ได้อย่างแน่นอน