ตอนที่ 2 — เงาอดีตในดวงตา

สายลมยามเช้าพัดเอื่อยพัดพาไอเย็นจากลำน้ำโอบล้อมเรือนไทยโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคลองดุจภาพวาดจากอดีตกาล ดารินทร์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ภาพความฝันเมื่อคืนยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ชายหนุ่มผู้มีแววตาเศร้าสร้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม และรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายที่ปรากฏขึ้นในความฝันนั้น ช่างเหมือนกับรอยแผลเป็นที่เธอเห็นบนข้อมือของพฤกษ์เมื่อคราวก่อนอย่างน่าประหลาดใจ

เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง ‌เดินไปยังหน้าต่างบานไม้สักที่เปิดรับแสงอรุณรำไร ทอดสายตาออกไปมองสวนดอกไม้ที่มารดาบรรจงปลูกไว้แต่เก่าก่อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกแก้วและดอกพุดซ้อนลอยมาตามลม ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ว้าวุ่นให้สงบลงได้บ้าง ดารินทร์รู้ดีว่าสัมผัสพิเศษที่เธอมี ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือความบังเอิญใดๆ ทุกครั้งที่เธอเห็นภาพอดีต ​ไม่ว่าจะผ่านความฝันหรือการสัมผัสสิ่งของ มันมักจะเป็นเรื่องราวที่เชื่อมโยงกับผู้คนรอบข้างเสมอ และครั้งนี้...มันคือพฤกษ์ ชายหนุ่มผู้ลึกลับที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ

“หรือว่าเขาคือคนคนนั้นจริงๆ” ดารินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอก้องอยู่ในความเงียบของห้องนอน ภาพในความฝันที่พฤกษ์กำลังถูกจองจำอยู่ในห้องมืดมิด ใบหน้าซีดเซียว ‍ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และเสียงโซ่ตรวนที่กระทบกันกังวานในโสตประสาทของเธอ มันไม่ใช่เพียงความฝันธรรมดา แต่มันคือคำเตือน คำบอกเล่าจากอดีตที่กำลังส่งสัญญาณมาถึงเธอ

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันเสร็จสิ้น ดารินทร์ลงมายังห้องอาหาร มารดาของเธอนั่งรออยู่แล้วพร้อมกับอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน “ตื่นแล้วหรือลูก ‌วันนี้ดูหน้าตาไม่สดชื่นเลย มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” คุณหญิงรัศมีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง สัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากสีหน้าของบุตรสาว

ดารินทร์ยิ้มบางๆ “เปล่าค่ะคุณแม่ แค่นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่” เธอเลือกที่จะไม่เล่าเรื่องความฝันให้มารดาฟัง เพราะรู้ดีว่าคุณหญิงรัศมีมักจะกังวลใจทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องสัมผัสพิเศษนี้ ‍“วันนี้ดารินทร์ว่าจะไปที่บ้านคุณลุงวิวัฒน์ค่ะ พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาท่าน”

คุณหญิงรัศมีพยักหน้า “ดีแล้วลูก คุณลุงวิวัฒน์ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพ มีความรู้เรื่องโบราณคดีและประวัติศาสตร์มาก หากมีอะไรติดขัด ท่านคงช่วยชี้แนะได้”

หลังอาหารเช้า ดารินทร์ก็เตรียมตัวเดินทางไปยังบ้านของคุณลุงวิวัฒน์ ​ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคุณตาของเธอ และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีและประวัติศาสตร์ที่เธอให้ความเคารพเป็นอย่างสูง คุณลุงวิวัฒน์อาศัยอยู่ในเรือนไทยอีกหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอมากนัก การเดินทางด้วยเรือหางยาวไปตามลำคลองจึงเป็นวิธีที่สะดวกและรวดเร็วที่สุด

ขณะที่เรือแล่นไปตามลำน้ำ สายลมพัดโชยมาปะทะใบหน้า ดารินทร์หลับตาลง ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายน้ำ ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับพฤกษ์และภาพในความฝัน ​เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่เชื่อมโยงเธอกับเขา แรงดึงดูดที่บอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องของโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

เมื่อเรือเทียบท่าที่ท่าน้ำหน้าบ้านคุณลุงวิวัฒน์ ดารินทร์ก้าวขึ้นจากเรืออย่างสง่างาม คุณลุงวิวัฒน์ในชุดเสื้อคอกระเช้าลายดอกไม้กับกางเกงแพรสีขาวกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนแคร่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ ท่านเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า “อ้าว หนูรินทร์ ​มาแต่เช้าเลย มีธุระอะไรหรือเปล่า” ท่านเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ดารินทร์ยกมือไหว้ท่านอย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะคุณลุง พอดีรินทร์มีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณลุงค่ะ”

คุณลุงวิวัฒน์ผายมือเชิญให้นั่งลงบนแคร่ข้างๆ ท่าน “มาๆ นั่งก่อน มีอะไรก็เล่าให้ฟังได้เลย”

ดารินทร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องความฝันและสัมผัสพิเศษของเธอให้คุณลุงฟังอย่างละเอียด เธอเล่าถึงภาพชายหนุ่มในความฝันที่ถูกจองจำ รอยแผลเป็นที่ข้อมือ และความรู้สึกที่เชื่อมโยงกับพฤกษ์

คุณลุงวิวัฒน์ฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เมื่อดารินทร์เล่าจบ ท่านถอนหายใจยาว “เรื่องอย่างนี้...ไม่ใช่เรื่องที่วิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ง่ายๆ หรอกหนูรินทร์” ท่านลูบเคราสีขาวของท่านช้าๆ “แต่จากที่หนูเล่ามา ลุงพอจะนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ที่เคยได้ยินมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ของลุง”

“เรื่องอะไรคะคุณลุง” ดารินทร์ถามด้วยความกระตือรือร้น

“เรื่องของ ‘คำสาปแห่งบุญกรรม’ ที่เล่าขานกันมาในตระกูลเก่าแก่บางตระกูล” คุณลุงวิวัฒน์เริ่มเล่า “ในสมัยโบราณ มีบางตระกูลที่เคยสั่งสมบุญบารมีไว้มาก แต่ก็มีบางตระกูลที่เคยสร้างกรรมหนักไว้เช่นกัน กรรมเหล่านั้นบางครั้งก็ส่งผลข้ามภพข้ามชาติ ไม่ใช่แค่กับผู้กระทำ แต่ยังส่งผลถึงลูกหลานด้วย”

ท่านหยุดพักจิบน้ำชา ก่อนจะเล่าต่อ “ลุงเคยได้ยินเรื่องราวของตระกูล ‘พิทักษ์ธำรง’ ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่เคยรุ่งเรืองมากในสมัยอยุธยา แต่แล้วก็มีเหตุให้ต้องล่มสลายลงอย่างปริศนา มีเรื่องเล่าว่าต้นตระกูลของพวกเขาเคยไปกระทำสิ่งที่ไม่ดีกับผู้บริสุทธิ์ ทำให้ได้รับคำสาปแช่งว่าลูกหลานจะต้องประสบเคราะห์กรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะผู้ชายในตระกูล มักจะมีอันเป็นไปก่อนวัยอันควร หรือไม่ก็ต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”

ดารินทร์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ชื่อตระกูลพิทักษ์ธำรงนั้นคุ้นหูเธออย่างประหลาด ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน “แล้วมันเกี่ยวกับรอยแผลเป็นที่ข้อมือหรือเปล่าคะคุณลุง”

คุณลุงวิวัฒน์พยักหน้า “ใช่แล้วหนูรินทร์ มีเรื่องเล่าว่าผู้ชายในตระกูลนี้ที่ต้องรับกรรมหนัก มักจะมีรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายปรากฏขึ้นมาเองตั้งแต่เกิด บ้างก็ว่าเกิดจากโซ่ตรวนที่พันธนาการพวกเขาในอดีตชาติ บ้างก็ว่าเกิดจากพันธะสัญญาที่ไม่ดีที่พวกเขาเคยทำไว้”

ดารินทร์นิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวในความฝันของเธอจะเชื่อมโยงกับตำนานเก่าแก่ขนาดนี้ และพฤกษ์...เขาคือผู้ชายในตระกูลพิทักษ์ธำรงอย่างนั้นหรือ?

“แต่เรื่องราวเหล่านี้ก็เป็นเพียงคำบอกเล่าที่เลือนรางไปตามกาลเวลาแล้วนะหนูรินทร์” คุณลุงวิวัฒน์กล่าวเสริม “คนรุ่นหลังไม่ค่อยมีใครเชื่อถือเท่าไหร่แล้ว”

“แต่รินทร์เชื่อค่ะคุณลุง” ดารินทร์ตอบอย่างหนักแน่น “รินทร์สัมผัสได้ว่ามันคือเรื่องจริง และรินทร์รู้สึกว่าต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยเขา”

คุณลุงวิวัฒน์มองดวงตาที่มุ่งมั่นของดารินทร์ด้วยความเข้าใจ “ถ้าหนูเชื่ออย่างนั้น ลุงก็คงไม่ห้าม แต่หนูต้องระมัดระวังให้มาก เรื่องของบุญกรรมเป็นเรื่องละเอียดอ่อน การเข้าไปยุ่งเกี่ยวอาจนำพาเรื่องราวที่ไม่คาดฝันมาให้ได้” ท่านถอนหายใจ “แต่ถ้าหนูต้องการจะช่วยเขาจริงๆ สิ่งที่หนูต้องทำคือการตามหาความจริงเกี่ยวกับอดีตชาติของเขา และของหนูเองด้วย”

“ของรินทร์ด้วยหรือคะ” ดารินทร์ถามด้วยความประหลาดใจ

“แน่นอนสิหนูรินทร์” คุณลุงวิวัฒน์ยิ้ม “การที่หนูมองเห็นอดีตของเขาได้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันหมายความว่าหนูเองก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตนั้นด้วยเช่นกัน อาจจะเป็นคู่บุญคู่กรรมของเขา หรืออาจจะเป็นผู้ที่เคยมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นั้น”

คำพูดของคุณลุงวิวัฒน์ทำให้ดารินทร์รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในความมืดมิด เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้เห็นภาพเหล่านั้น ทำไมเธอถึงได้รู้สึกผูกพันกับพฤกษ์ตั้งแต่แรกเห็น

“แล้วรินทร์จะเริ่มต้นจากตรงไหนดีคะ” ดารินทร์ถามด้วยความมุ่งมั่น

“ลุงคิดว่าหนูควรจะลองสืบค้นประวัติของตระกูลพิทักษ์ธำรงให้ละเอียดขึ้น” คุณลุงวิวัฒน์แนะนำ “ลุงพอจะมีเอกสารเก่าๆ ที่เกี่ยวกับตระกูลนี้อยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น ถ้าหนูอยากรู้ความจริงทั้งหมด หนูอาจจะต้องไปที่วัดเก่าแก่บางแห่งที่เคยเป็นที่พำนักของพระสงฆ์ผู้ทรงคุณธรรมในสมัยนั้น หรือไม่ก็ลองไปที่สถานที่ที่เคยเป็นบ้านเรือนของตระกูลนี้”

ดารินทร์รับฟังทุกคำแนะนำด้วยความตั้งใจ เธอรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าแม้จะดูมืดมนและเต็มไปด้วยปริศนา แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อช่วยพฤกษ์ให้พ้นจากบ่วงกรรมที่พันธนาการเขาไว้ และเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเธอเอง

หลังจากพูดคุยกับคุณลุงวิวัฒน์เสร็จสิ้น ดารินทร์ก็ขอตัวกลับบ้าน ระหว่างทางกลับ ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องราวที่ได้ยินมา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลพิทักษ์ธำรงทันที แต่ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมานั้นช่างน้อยนิดและกระจัดกระจาย มีเพียงการกล่าวถึงว่าเป็นตระกูลเก่าแก่ที่เคยรุ่งเรืองในสมัยอยุธยา ก่อนที่จะหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างลึกลับ

เมื่อกลับถึงบ้าน ดารินทร์ตรงไปยังห้องสมุดส่วนตัวของเธอ ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่และเอกสารโบราณที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ เธอเริ่มค้นหาหนังสือที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์อยุธยาและตำนานพื้นบ้านต่างๆ ด้วยความหวังว่าจะพบเบาะแสเพิ่มเติม

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง แสงสีส้มอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องสมุด ดารินทร์ยังคงจมอยู่กับการค้นคว้า เธอเปิดหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่า จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับหนังสือปกหนังเก่าๆ เล่มหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นที่สูงที่สุด หนังสือเล่มนั้นไม่มีชื่อเรื่องปรากฏอยู่ มีเพียงลวดลายโบราณที่สลักอยู่บนปก

เธอเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเปิดออก กลิ่นอายของความเก่าแก่ก็ลอยออกมาปะทะจมูก หน้ากระดาษแต่ละแผ่นเป็นสีเหลืองซีดจาง ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือโบราณนั้นอ่านยาก แต่สิ่งที่ทำให้ดารินทร์ต้องหยุดชะงักคือภาพวาดลายเส้นที่ปรากฏอยู่บนหน้าแรก

มันคือภาพวาดของชายหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าของเขา...ช่างเหมือนกับพฤกษ์อย่างน่าประหลาดใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย รอยยิ้มที่เจือด้วยความเจ็บปวด และที่สำคัญ...มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือซ้ายของเขา

ดารินทร์หัวใจเต้นระรัว เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ พบว่าหนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกส่วนตัวของใครบางคนในสมัยอยุธยา ที่เล่าเรื่องราวชีวิตของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมอันหนักหน่วง และการถูกจองจำอย่างไม่เป็นธรรม

“นี่มัน...เรื่องราวของเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ” ดารินทร์พึมพำกับตัวเอง มือของเธอสั่นเทาขณะที่พลิกหน้ากระดาษต่อไป เธออ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังย้อนเวลากลับไปสู่ยุคสมัยนั้น

บันทึกเล่าถึงชายหนุ่มนามว่า ‘พฤกษ์’ เช่นเดียวกับชื่อของพฤกษ์ในปัจจุบัน เขาเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลพิทักษ์ธำรง ตระกูลที่เคยรุ่งเรืองและเป็นที่นับหน้าถือตา แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมเมื่อถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นกบฏ ทำให้ทั้งตระกูลถูกประหารชีวิตและยึดทรัพย์สินทั้งหมด พฤกษ์ถูกจับกุมและจองจำในคุกมืดมิด ต้องทนทุกข์ทรมานกับความหนาวเหน็บ ความหิวโหย และความสิ้นหวัง

สิ่งที่ทำให้ดารินทร์ตกใจมากที่สุดคือบันทึกนั้นกล่าวถึงหญิงสาวคนหนึ่งนามว่า ‘ดาริกา’ ผู้ซึ่งเป็นคนรักของพฤกษ์ในอดีตชาติ ดาริกาพยายามทุกวิถีทางที่จะช่วยพฤกษ์ให้พ้นจากความผิด แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอถูกขัดขวางและถูกคุกคามจนไม่สามารถทำอะไรได้ สุดท้ายเธอก็ต้องทนเห็นคนรักของเธอต้องตายอย่างอนาถในคุกมืด และเธอก็ตรอมใจตายตามไปในเวลาต่อมา

“ดาริกา...ดารินทร์” ชื่อทั้งสองคล้ายกันอย่างน่าประหลาดใจ ดารินทร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเชื่อมโยงเธอเข้ากับดาริกาในอดีตชาติ เธอคือดาริกาในอดีตชาติอย่างนั้นหรือ?

บันทึกยังกล่าวถึงสิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ ‘คำสาป’ ที่ไม่ได้เกิดจากการกระทำของตระกูลพิทักษ์ธำรงโดยตรง แต่เกิดจากการที่พวกเขาไปขัดขวางการทำบุญใหญ่ของตระกูลอื่น ทำให้ตระกูลนั้นโกรธแค้นและสาปแช่งให้ตระกูลพิทักษ์ธำรงต้องประสบเคราะห์กรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะผู้ชายในตระกูลจะต้องตายอย่างทรมาน และจะไม่มีวันได้พบกับความสุขที่แท้จริง ตราบใดที่ยังไม่มีผู้ใดมาช่วยปลดปล่อยพวกเขาจากบ่วงกรรมนี้

ดารินทร์อ่านบันทึกจนจบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ เศร้าใจ และรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่กำลังจะตกอยู่บนบ่าของเธอ เธอรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้เห็นภาพเหล่านั้น ทำไมเธอถึงได้รู้สึกผูกพันกับพฤกษ์ เพราะเธอคือดาริกา ผู้ที่เคยรักเขาและเคยพยายามช่วยเขาในอดีตชาติ แต่ไม่สำเร็จ

บัดนี้ โชคชะตาได้นำพาให้เธอกลับมาพบเขาอีกครั้ง เพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต เพื่อปลดปมกรรมที่พันธนาการพวกเขาไว้ และเพื่อนำพาความสุขที่แท้จริงมาสู่เขาและตัวเธอเอง

แต่การจะทำเช่นนั้นได้ เธอจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้างก็ไม่อาจรู้ได้เลย เธอจะต้องทำอย่างไรเพื่อช่วยพฤกษ์จากคำสาปแห่งบุญกรรมนี้ และเธอจะสามารถปลดปล่อยเขาจากความทุกข์ทรมานที่ตามหลอกหลอนเขามาหลายภพหลายชาติได้จริงหรือ

ดารินทร์ปิดหนังสือลงอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้แล้วว่าภารกิจของเธอคืออะไร และเธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยพฤกษ์ให้พ้นจากบ่วงกรรมนี้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เธอจะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกเป็นอันขาด

คืนนั้น ดารินทร์นอนไม่หลับ เธอคิดถึงเรื่องราวในบันทึก ภาพของพฤกษ์ในอดีตชาติที่ถูกจองจำยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ และความมุ่งมั่นที่จะช่วยเขาให้พ้นจากสิ่งเหล่านั้น

เธอตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้ เธอจะต้องไปพบพฤกษ์อีกครั้ง เธอจะต้องบอกเขาถึงสิ่งที่เธอรู้ และเธอจะต้องร่วมเดินทางไปกับเขาเพื่อปลดปมกรรมนี้ ไม่ว่าจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม เพราะนี่คือบุญลิขิตรักข้ามภพที่ได้นำพาพวกเขาให้กลับมาพบกันอีกครั้ง และเธอจะไม่ยอมให้มันจบลงด้วยความโศกเศร้าเหมือนในอดีตอีกแล้ว.