ตอนที่ 3 — นิมิตแห่งอดีตกาล

แสงแรกอรุณรุ่งสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องนอนของอรอินทร์ ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ทว่าความรู้สึกเหนื่อยล้ายังคงเกาะกุมจิตใจราวกับว่าไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน ภาพความฝันเมื่อคืนยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ชายหนุ่มรูปงามในชุดไทยโบราณ ใบหน้าคมเข้มแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย ดวงตาคู่นั้นที่เคยจ้องมองเธอด้วยความรักใคร่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ‌เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวในชุดไทยอีกคนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ

อรอินทร์ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจเบาๆ มือเรียวยกขึ้นกุมขมับ พยายามจัดเรียงเรื่องราวที่ประดังเข้ามาในหัวใจ เธอไม่ได้ฝันถึงเรื่องราวในอดีตชาติบ่อยนัก แต่เมื่อใดที่ฝัน มันมักจะชัดเจนราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และมักจะทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจเสมอ ​ครั้งนี้คือความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีภาระบางอย่างรออยู่

“คุณอรคะ ตื่นหรือยังคะ” เสียงแม่บ้านวัยกลางคนดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอน อรอินทร์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะตอบกลับไป “ตื่นแล้วค่ะป้าสม”

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันเสร็จสิ้น อรอินทร์ลงมาที่ห้องอาหาร คุณหญิงรัศมีผู้เป็นมารดาซึ่งนั่งจิบชาอยู่ก่อนแล้วเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวด้วยแววตาอ่อนโยน “เป็นอะไรไปลูกอร ดูซึมๆ นะคะ” อรอินทร์ยิ้มบางๆ ‍“เปล่าค่ะคุณแม่ แค่เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ” คุณหญิงรัศมีวางถ้วยชาลง “ฝันถึงเรื่องเดิมอีกแล้วใช่ไหมคะ” อรอินทร์พยักหน้าช้าๆ “ค่ะคุณแม่ ครั้งนี้มันชัดเจนมาก เหมือนไม่ใช่แค่ฝัน แต่มันคือความจริงที่เคยเกิดขึ้น” คุณหญิงรัศมีถอนหายใจ “แม่รู้ว่าลูกลำบากใจ ‌แต่สัมผัสพิเศษที่ลูกมี มันคือพรที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ลูกต้องทำความเข้าใจและยอมรับมันนะ” “หนูพยายามค่ะคุณแม่ แต่บางทีมันก็หนักเกินไป” อรอินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หนูเห็นชายคนหนึ่ง เขาดูคุ้นเคยมาก เหมือนหนูรู้จักเขามานานแสนนาน ‍แต่ในฝันเขากำลังเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส” คุณหญิงรัศมีลุกขึ้นมานั่งข้างบุตรสาว ลูบหลังเบาๆ “บางทีนี่อาจจะเป็นสัญญาณก็ได้นะลูก สัญญาณที่บอกว่าถึงเวลาแล้วที่ลูกจะต้องทำอะไรบางอย่าง” “ทำอะไรคะคุณแม่” “แม่ก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่แม่เชื่อในบุญกรรมที่ผูกพันกันมา ถ้าลูกเห็นเขาชัดเจนขนาดนั้น อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาคือคนที่ลูกต้องไปช่วยปลดปมกรรม”

คำพูดของคุณหญิงรัศมีทำให้หัวใจของอรอินทร์เต้นระรัว เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังมาก่อน ​สัมผัสพิเศษที่เธอมีทำให้เธอมองเห็นอดีตชาติของผู้คนรอบข้างได้ แต่เธอไม่เคยคิดที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชะตาชีวิตของใคร เพราะกลัวว่าจะทำให้เรื่องราวเลวร้ายลง ทว่าครั้งนี้มันต่างออกไป ชายหนุ่มในความฝันนั้นดูเหมือนจะผูกพันกับเธออย่างลึกซึ้ง และความทุกข์ทรมานของเขาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง

หลังจากรับประทานอาหารเช้า อรอินทร์ตัดสินใจไปที่ห้องสมุดส่วนตัวของเธอ ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ​โบราณคดี และปรัชญาทางศาสนา เธอเชื่อว่าคำตอบบางอย่างอาจจะซ่อนอยู่ในนั้น เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา เป็นตำราโบราณที่กล่าวถึงเรื่องราวของบุญกรรมและการเวียนว่ายตายเกิด เธอเปิดอ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับบทหนึ่งที่กล่าวถึง "คู่บุญ"

“...อันว่าคู่บุญนั้น ​ใช่เพียงคู่ครองในปัจจุบันชาติ แต่คือผู้ที่เคยร่วมสร้างบุญกุศลมาด้วยกันในอดีตกาล ผูกพันด้วยแรงอธิษฐานและแรงกรรม เมื่อถึงคราวที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งประสบเคราะห์กรรม หากคู่บุญอีกฝ่ายมีกำลังบุญพอ ย่อมสามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ปลดเปลื้องทุกข์ภัยให้คลี่คลายได้ ด้วยแรงแห่งเมตตาและอานิสงส์แห่งบุญที่เคยสร้างร่วมกันมา...”

อรอินทร์อ่านทวนซ้ำไปมาหลายครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ หรือว่าชายผู้นั้นคือคู่บุญของเธอ? และเธอจะต้องเป็นผู้ที่เข้าไปช่วยเขาจริงๆ หรือ? ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

ตลอดทั้งวัน อรอินทร์พยายามค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องราวในความฝัน เธอพยายามนึกถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ปรากฏในนิมิต ไม่ว่าจะเป็นฉากหลังที่เป็นบ้านเรือนไทยโบราณ เครื่องแต่งกายของผู้คน หรือแม้กระทั่งสำเนียงการพูดที่แว่วมาในฝัน เธอจดบันทึกทุกอย่างลงในสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เธอใช้เก็บเรื่องราวจากนิมิตของเธอเสมอ

ในความฝันนั้น เธอเห็นชายหนุ่มผู้นั้นอยู่ในชุดขุนนางสมัยอยุธยาตอนปลาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม เขากำลังถูกกล่าวหาในคดีบางอย่างที่ร้ายแรง และมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งเธอรู้สึกคุ้นเคยเช่นกัน กำลังร่ำไห้อยู่ข้างกายเขา หญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเศร้าสร้อย และมีแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มด้วยความรักอันลึกซึ้ง

“คุณอรคะ มีพัสดุมาส่งค่ะ” เสียงป้าสมดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ อรอินทร์ลงไปรับพัสดุ เป็นกล่องขนาดกลางที่ส่งมาจากสำนักพิมพ์ที่เธอส่งต้นฉบับนิยายไปให้พิจารณา เธอเป็นนักเขียนอิสระที่มักจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมไทย ซึ่งส่วนหนึ่งก็มาจากแรงบันดาลใจที่ได้จากนิมิตในอดีตชาติของเธอเอง

เธอเปิดกล่องออก พบกับหนังสือเล่มใหม่ของเธอที่เพิ่งตีพิมพ์ “รอยอดีตแห่งสายน้ำ” เป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่เธอใช้เวลาเขียนมานานหลายปี เธอหยิบหนังสือขึ้นมาพลิกดูหน้าปกที่ออกแบบอย่างสวยงาม ก่อนจะเปิดอ่านบทนำอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง เมื่อเธออ่านประโยคหนึ่งที่บรรยายถึงฉากในสมัยอยุธยาตอนปลาย ภาพในความฝันเมื่อคืนก็ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ภาพนิ่ง มันคือภาพเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบ ราวกับเธอกำลังย้อนเวลากลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

เธอเห็นชายหนุ่มในชุดขุนนางกำลังยืนอยู่หน้าบัลลังก์ เบื้องหน้าคือพระเจ้าแผ่นดินผู้ทรงอำนาจ และเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่นั่งเรียงรายอยู่สองข้างทาง บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความตึงเครียด หญิงสาวในชุดไทยที่เธอเห็นในฝันกำลังคุกเข่าอยู่ด้านข้างของชายหนุ่ม ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้

“ข้ามิได้กระทำผิดพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด “ข้าขอสาบานด้วยชีวิตว่าข้าภักดีต่อใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทเสมอมา” “เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือไอ้ขุนไกร!” เสียงของขุนนางผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “มีพยานหลักฐานชัดเจนว่าเจ้าสมคบคิดกับอริราชศัตรู แอบส่งข่าวกรองให้พวกมัน!” “ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ!” หญิงสาวที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มร้องขึ้น “ท่านขุนไกรไม่เคยคิดทรยศต่อแผ่นดินเพคะ!” “หุบปากอีหญิงแพศยา!” ขุนนางผู้นั้นตวาด “เจ้าก็สมควรตายไปพร้อมกับมันนั่นแหละ!”

ภาพเหตุการณ์นั้นชัดเจนราวกับเธอกำลังยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ อรอินทร์รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจอย่างรุนแรง เธอเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของขุนไกร และความรักอันบริสุทธิ์ของหญิงสาวที่ชื่อแพศยา (หรือแพรวา? เธอไม่แน่ใจนัก) ที่มีต่อเขา เธอรู้สึกราวกับว่าเธอรู้จักคนทั้งสองนี้ดีเหลือเกิน

ทันใดนั้น ภาพก็ตัดฉับไปอีกฉากหนึ่ง ขุนไกรถูกนำตัวไปที่ลานประหาร เขาถูกมัดมือไพล่หลัง ใบหน้าของเขาซีดเซียว แต่ดวงตายังคงฉายแววแห่งความภาคภูมิใจและไม่ยอมแพ้ หญิงสาวคนเดิมวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะเข้าถึงตัวเขา แต่ก็ถูกทหารจับตัวไว้ “ท่านขุนไกร! อย่าเพิ่งไป! ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านเสมอ!” เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวดังระงม ขุนไกรหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มอันแสนเศร้า “แพรวา...เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไปเถิด อย่าได้จมปลักกับความทุกข์นี้เลย” “ไม่! ข้าจะตายไปพร้อมกับท่าน!” แพรวาร้องไห้สะอึกสะอื้น

อรอินทร์รู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังถูกบีบอัดจนแหลกละเอียด เธอเห็นเพชฌฆาตเงื้อดาบขึ้นสูง และภาพก็ดับวูบไปในทันที

อรอินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องสมุด มือยังคงกำหนังสือเล่มนั้นแน่น เธอหอบหายใจอย่างแรง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ภาพนิมิตที่ชัดเจนเกินจริงทำให้เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านเหตุการณ์นั้นมาด้วยตัวเอง ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง ความรัก และความตาย มันประดังเข้ามาในจิตใจของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

“ขุนไกร...แพรวา...” เธอพึมพำชื่อทั้งสองออกมาเบาๆ ราวกับพยายามจะจดจำพวกเขาไว้ในใจให้ได้มากที่สุด เธอรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงรู้สึกผูกพันกับชายผู้นั้นมากขนาดนี้ และทำไมความทุกข์ทรมานของเขาจึงส่งผลกระทบต่อเธอมากขนาดนี้ เขาคือขุนไกร และหญิงสาวผู้นั้นคือแพรวา หรือเธออาจจะเป็นแพรวาในชาติภพนั้นก็ได้? ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกสับสนและตื่นตระหนก

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ชายหนุ่มในความฝันของเธอ ชายหนุ่มที่เธอเห็นในนิมิต เขากำลังเผชิญกับกรรมเก่าที่ตามมาในปัจจุบันชาติ และเธอคือผู้ที่จะต้องเข้าไปช่วยเขา

อรอินทร์ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง เธอต้องหาเบาะแส ต้องหาทางที่จะพบกับชายผู้นั้นในโลกปัจจุบันนี้ให้ได้ เธอต้องช่วยเขาปลดปมกรรมที่ผูกพันเขาไว้กับอดีตอันเจ็บปวด

เธอเริ่มทบทวนรายละเอียดทั้งหมดที่เธอจำได้จากนิมิต จากความฝัน เธอต้องค้นหาชายหนุ่มคนนั้นให้พบ เธอต้องรู้ว่าเขาคือใครในชาติปัจจุบัน และเขาจะเผชิญกับเคราะห์กรรมอะไรบ้าง เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทาง เพราะลึกๆ ในใจ เธอรู้สึกว่านี่คือภารกิจที่ฟ้าลิขิตให้เธอต้องทำ ภารกิจที่ผูกพันด้วยบุญกรรมข้ามภพชาติ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ค้นหาคำว่า "ขุนไกร อยุธยา" ทันใดนั้น ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ เป็นภาพของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังเป็นข่าวอยู่ในขณะนี้ ใบหน้าของเขาคมเข้ม ดวงตาคู่นั้นดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเธอเคยเห็นมันมาแล้วนับร้อยครั้ง

“คุณคณินทร์ วรวุฒิไกร” เธออ่านชื่อใต้ภาพนั้นออกมาเบาๆ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเขาในรูปถ่ายนั้นช่างคล้ายคลึงกับขุนไกรในนิมิตของเธออย่างเหลือเชื่อ ราวกับเป็นคนเดียวกันที่กลับชาติมาเกิด

อรอินทร์จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่วางตา เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่าง เธอรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นี่คือบุญลิขิตที่นำพาเธอมาพบกับเขาอีกครั้ง

แต่เขาคือขุนไกรจริงๆ หรือ? และเขาจะกำลังเผชิญกับกรรมร้ายอะไรในปัจจุบัน? เธอจะช่วยเขาได้อย่างไร? คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอจะต้องพบกับเขาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

เธอตัดสินใจที่จะใช้ความสามารถของเธอในฐานะนักเขียน เพื่อหาทางเข้าใกล้ชายหนุ่มผู้นี้ เธอจะใช้เรื่องราวในอดีตชาติที่เธอได้เห็นเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน และหวังว่ามันจะนำพาเธอไปสู่คำตอบที่เธอต้องการ

อรอินทร์เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นิ้วเรียวเริ่มบรรจงพิมพ์เรื่องราวที่เธอเพิ่งได้รับรู้ลงไปในไฟล์งานใหม่ เธอจะเขียนนิยายเรื่องใหม่ เรื่องราวของขุนไกรและแพรวา เรื่องราวของความรัก ความภักดี และโศกนาฏกรรมในอดีตชาติ และหวังว่าเรื่องราวนี้จะนำพาเธอไปสู่การปลดปมกรรมของชายหนุ่มผู้นั้นในปัจจุบันชาติ

เธอรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ พลังแห่งความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือ พลังแห่งความรักที่ผูกพันข้ามภพชาติ เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพราะนี่คือบุญลิขิตที่เธอต้องทำ และเธอเชื่อมั่นว่าสุดท้ายแล้ว ความดีงามและบุญกุศลจะนำพาพวกเขาไปสู่ความสุขที่แท้จริง