ตอนที่ 25 — ร่องรอยแห่งความแค้น

เช้าวันรุ่งขึ้น พราวตะวันและภูผาตื่นขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่นที่จะสืบค้นเรื่องราวในอดีตชาติให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น หลังจากอาหารเช้า ภูผาได้นำพราวตะวันไปยังห้องสมุดส่วนตัวของเขา ซึ่งเป็นห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่และเอกสารสำคัญต่างๆ ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

"ห้องสมุดนี้เป็นของปู่ผมครับ ท่านเป็นนักสะสมตำราโบราณและสนใจเรื่องราวประวัติศาสตร์มาก" ภูผาอธิบายขณะที่เขากวาดสายตาไปรอบๆ ‌ห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน

พราวตะวันรู้สึกตื่นเต้น เธอเดินสำรวจชั้นหนังสืออย่างช้าๆ ราวกับกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์แห่งกาลเวลา หนังสือแต่ละเล่มล้วนมีกลิ่นอายของความเก่าแก่และเรื่องราวที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"เราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ" พราวตะวันถาม

"ผมคิดว่าเราควรจะค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับท่านเจ้าคุณราชภักดีให้ละเอียดกว่านี้ครับ" ภูผาเสนอ "เราต้องเข้าใจถึงแรงจูงใจที่แท้จริงของเขาในการกระทำเรื่องโหดร้ายเช่นนั้น"

ทั้งสองเริ่มค้นหาหนังสือที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักในสมัยอยุธยาตอนปลาย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ท่านชายพงศ์เทพและท่านเจ้าคุณราชภักดีมีชีวิตอยู่ ​พราวตะวันใช้สัมผัสพิเศษของเธอในการเลือกหนังสือ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากหนังสือบางเล่ม ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาเธอ

ไม่นานนัก พราวตะวันก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา มันเป็นสมุดบันทึกเก่าแก่ที่ทำจากกระดาษสา มีรอยหมึกจางๆ เขียนด้วยลายมือที่ประณีต

"เล่มนี้ค่ะคุณภูผา ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่าง" ‍พราวตะวันยื่นสมุดบันทึกให้ภูผา

ภูผารับสมุดบันทึกมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าแรก

"นี่มัน... สมุดบันทึกของท่านเจ้าคุณราชภักดี!" ภูผาอุทานด้วยความประหลาดใจ

พราวตะวันรู้สึกขนลุกซู่ เธอไม่คิดว่าเธอจะเจอสิ่งที่สำคัญขนาดนี้ได้เร็วขนาดนี้

"เขาเขียนบันทึกเรื่องราวส่วนตัวของเขาไว้ด้วยหรือคะ" พราวตะวันถาม

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ" ภูผาตอบ เขาเริ่มพลิกอ่านหน้ากระดาษอย่างช้าๆ

ในสมุดบันทึกนั้น ‌ท่านเจ้าคุณราชภักดีได้บันทึกเรื่องราวชีวิตของเขาไว้ ตั้งแต่ความทะเยอทะยานในวัยหนุ่ม ความปรารถนาในอำนาจ และความคับแค้นใจที่เขามีต่อท่านชายพงศ์เทพ

"เขาเขียนว่าท่านชายพงศ์เทพเป็นคนหยิ่งผยอง ไม่เห็นหัวใคร และมักจะขัดขวางความก้าวหน้าของเขาเสมอ" ภูผาอ่านออกเสียง "เขาบอกว่าท่านชายพงศ์เทพมักจะได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้าอยู่หัวมากกว่าเขา ‍ทั้งๆ ที่เขาทำงานหนักกว่า"

พราวตะวันฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกถึงความอิจฉาริษยาที่แผ่ออกมาจากตัวอักษรเหล่านั้น

"แล้วเรื่องแม่หญิงบุหงาล่ะคะ มีกล่าวถึงบ้างไหม" พราวตะวันถาม

ภูผาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น

"นี่ไงครับพราว เขาเขียนถึงแม่หญิงบุหงา" ​ภูผาอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ "เขาบอกว่าแม่หญิงบุหงาเป็นหญิงงามที่เขาหมายปองมานาน แต่ท่านชายพงศ์เทพกลับมาแย่งชิงไปจากเขา"

พราวตะวันรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านเจ้าคุณราชภักดีถึงได้เกลียดชังท่านชายพงศ์เทพถึงขนาดนั้น มันเป็นเรื่องของความรักและความอิจฉาริษยาที่ผสมปนเปกัน

"เขาเขียนว่าเขาจะไม่มีวันยอมให้ท่านชายพงศ์เทพมีความสุขกับแม่หญิงบุหงา เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายความรักของทั้งสอง" ภูผาอ่านต่อ "และเขาจะทำให้ท่านชายพงศ์เทพต้องเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าที่เขาเคยได้รับ"

พราวตะวันรู้สึกถึงความแค้นที่แผ่ออกมาจากสมุดบันทึกนั้น ​มันเป็นความแค้นที่ฝังรากลึกและกัดกินจิตใจของท่านเจ้าคุณราชภักดีจนมืดบอด

"เขาเป็นคนวางแผนทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ" พราวตะวันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ภูผาพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ เขาเป็นคนใส่ร้ายท่านชายพงศ์เทพว่าเป็นกบฏ และเขาก็เป็นคนบังคับให้แม่หญิงบุหงาแต่งงานกับชายชราผู้หนึ่งเพื่อตัดความสัมพันธ์ระหว่างท่านชายพงศ์เทพกับแม่หญิงบุหงา"

พราวตะวันรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ เธอรู้สึกสงสารท่านชายพงศ์เทพและแม่หญิงบุหงาจับใจ ทั้งสองต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทรมานที่เกิดจากความแค้นของคนเพียงคนเดียว

"แล้วแม่หญิงบุหงาเป็นอย่างไรบ้างคะ" พราวตะวันถาม

ภูผาพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าหนึ่ง ​"เขาเขียนว่าแม่หญิงบุหงาตรอมใจตายหลังจากแต่งงานได้ไม่นานครับ"

คำตอบของภูผาทำให้พราวตะวันรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบลงกลางอก เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพของแม่หญิงบุหงาที่ร้องไห้ในชุดเจ้าสาวกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง คราวนี้มันมาพร้อมกับภาพของหญิงสาวที่สิ้นใจด้วยความตรอมใจ

"ไม่จริง..." พราวตะวันพึมพำ "เธอต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกัน"

ภูผาหลับตาลงช้าๆ "ความแค้นของท่านเจ้าคุณราชภักดีมันทำลายทุกอย่างจริงๆ ครับ"

ทั้งสองนั่งเงียบงันไปครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องสมุดเต็มไปด้วยความหม่นหมองและความเศร้าโศก

"แล้วท่านเจ้าคุณราชภักดีล่ะคะ เขาเป็นอย่างไรบ้างหลังจากทำเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้" พราวตะวันถาม

ภูผาพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าหนึ่ง "เขาเขียนว่าเขารู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้นท่านชายพงศ์เทพ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย เขาป่วยหนักและเสียชีวิตในที่สุดครับ"

"เขาได้รับผลกรรมที่เขาก่อไว้แล้วใช่ไหมคะ" พราวตะวันถาม

"ผมคิดว่าอย่างนั้นครับ" ภูผาตอบ "แต่กรรมไม่ได้จบลงแค่ความตายหรอกครับพราว ความแค้นที่เขาก่อไว้ยังคงส่งผลกระทบถึงปัจจุบัน"

พราวตะวันพยักหน้า เธอเข้าใจดีว่าสิ่งที่ภูผาพูดนั้นคือความจริง ความแค้นที่ฝังรากลึกในจิตใจของท่านเจ้าคุณราชภักดีได้ส่งผลกระทบต่อชะตาชีวิตของภูผาในชาตินี้

"เราต้องหาทางปลดปล่อยวิญญาณของท่านเจ้าคุณราชภักดีด้วยค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว "ตราบใดที่เขายังคงจมอยู่กับความแค้น วิญญาณของเขาก็จะไม่มีวันสงบสุข และมันก็จะส่งผลกระทบต่อเราทุกคน"

ภูผามองสบตาพราวตะวัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณพราว... คุณยังคิดที่จะช่วยคนที่ทำร้ายท่านชายพงศ์เทพได้อีกหรือครับ"

"ฉันรู้ว่ามันยากที่จะให้อภัยคนที่ทำร้ายเราค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว "แต่ถ้าเรายังคงจมอยู่กับความแค้น มันก็จะไม่มีวันจบสิ้น เราต้องตัดวงจรแห่งความแค้นนี้ให้ได้"

"แต่ผมรู้สึกว่าผมยังโกรธแค้นเขาอยู่ครับพราว" ภูผาพึมพำ "ผมรู้สึกว่าผมยังอยากจะแก้แค้นเขาอยู่"

พราวตะวันวางมือลงบนมือของเขาเบาๆ "ฉันเข้าใจค่ะคุณภูผา ความรู้สึกนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่เราต้องพยายามก้าวข้ามมันไปให้ได้ การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเรายอมรับสิ่งที่เขาทำ แต่มันหมายความว่าเราปลดปล่อยตัวเองจากความเจ็บปวดและความแค้น"

ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปที่สมุดบันทึกของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่วางอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ

"ผมจะลองพยายามดูครับพราว" ภูผาตอบในที่สุด "แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้หรือเปล่า"

"ฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน"

ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือของวันนั้นในการอ่านสมุดบันทึกของท่านเจ้าคุณราชภักดีจนจบ พวกเขาได้เรียนรู้ถึงความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์ ความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของคนเรา และผลกระทบของความแค้นที่สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้

เมื่ออ่านจบ พราวตะวันรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอรู้สึกเหมือนแบกรับความเจ็บปวดและความแค้นของคนในอดีตชาติไว้บนบ่าของเธอ

"ฉันรู้สึกว่าเราต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อปลดปล่อยวิญญาณของท่านชายพงศ์เทพ แม่หญิงบุหงา และท่านเจ้าคุณราชภักดีค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว

"คุณคิดว่าเราควรจะทำอะไรดีครับ" ภูผาถาม

"ฉันคิดว่าเราควรจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พวกเขาค่ะ" พราวตะวันเสนอ "และเราก็ควรจะไปที่วัดที่ท่านชายพงศ์เทพเคยไปทำบุญบ่อยๆ เพื่อขอพรให้วิญญาณของท่านได้ไปสู่สุขคติ"

ภูผาพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็คิดอย่างนั้นครับ การทำบุญอุทิศส่วนกุศลเป็นสิ่งที่เราควรจะทำ"

ในวันรุ่งขึ้น ทั้งสองเดินทางไปยังวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของภูผา วัดแห่งนี้เป็นวัดที่ท่านชายพงศ์เทพเคยมาทำบุญบ่อยๆ ตามที่ภูผาได้ค้นพบจากเอกสารเก่าแก่

บรรยากาศภายในวัดเงียบสงบและร่มรื่น พราวตะวันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากวัดแห่งนี้ มันเป็นพลังงานแห่งความสงบและเมตตา

ทั้งสองได้ทำบุญถวายสังฆทาน ปล่อยนกปล่อยปลา และนั่งสมาธิอธิษฐานจิตอุทิศส่วนกุศลให้กับท่านชายพงศ์เทพ แม่หญิงบุหงา และท่านเจ้าคุณราชภักดี

ในระหว่างที่พราวตะวันกำลังนั่งสมาธิอยู่นั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของท่านชายพงศ์เทพและแม่หญิงบุหงาที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันในภพภูมิที่สวยงาม ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและสันติ

พราวตะวันรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ เธอรู้ว่าวิญญาณของทั้งสองได้ไปสู่สุขคติแล้ว และความรักของพวกเขาก็ได้กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง

แต่แล้วภาพก็เปลี่ยนไป คราวนี้เป็นภาพของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความสำนึกผิด

พราวตะวันรู้สึกถึงความเศร้าในใจ เธอรู้ว่าวิญญาณของท่านเจ้าคุณราชภักดียังคงจมอยู่กับความแค้นและความทุกข์ทรมาน

"เราต้องช่วยเขาค่ะคุณภูผา" พราวตะวันพึมพำ "เราต้องช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้"

ภูผาลืมตาขึ้น เขามองพราวตะวันด้วยความสงสัย "คุณเห็นอะไรหรือครับพราว"

พราวตะวันเล่าภาพที่เธอเห็นให้ภูผาฟัง ภูผาเงียบฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

"ผมไม่รู้ว่าเราจะช่วยเขาได้อย่างไรครับพราว" ภูผาบอก "ในเมื่อเขาก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย"

"การให้อภัยคือหนทางเดียวค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว "เราต้องให้อภัยเขา และอุทิศส่วนกุศลให้เขาอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้วิญญาณของเขาได้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน"

ภูผาพยักหน้าช้าๆ "ผมจะพยายามครับพราว ผมจะพยายามที่จะให้อภัยเขา"

ทั้งสองนั่งสมาธิอธิษฐานจิตอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาอธิษฐานจิตอุทิศส่วนกุศลให้กับท่านเจ้าคุณราชภักดีโดยเฉพาะ พราวตะวันรู้สึกถึงพลังงานแห่งเมตตาที่แผ่ออกมาจากจิตใจของเธอและภูผา

เมื่อออกจากวัด พราวตะวันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าภาระที่แบกรับมาตลอดได้ถูกปลดเปลื้องไปบ้างแล้ว

"ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับพราว" ภูผาตอบ "ผมรู้สึกว่าความโกรธแค้นในใจของผมเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว"

ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้น พวกเขารู้ว่าการเดินทางยังไม่จบลง แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ร่องรอยแห่งความแค้นในอดีตชาติยังคงทิ้งบาดแผลไว้ในปัจจุบัน แต่แสงแห่งการให้อภัยและเมตตาก็เริ่มฉายส่องเข้ามาในจิตใจของพวกเขา เพื่อนำทางพวกเขาไปสู่หนทางแห่งการปลดเปลื้องกรรมและสันติสุขที่แท้จริง...