ตอนที่ 27 — ปมกรรมที่ผูกพัน

หลังจากวันที่ทั้งสองได้ไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลที่วัด พราวตะวันรู้สึกว่าสัมผัสพิเศษของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่ได้เห็นเพียงแค่ภาพเหตุการณ์ในอดีตเท่านั้น แต่เธอยังสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของตัวละครในอดีตได้อย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

คืนหนึ่ง พราวตะวันกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องของเธอ ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง ‌คราวนี้เป็นภาพของท่านชายพงศ์เทพที่กำลังถูกทรมานในคุกมืด แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ เธอไม่ได้เห็นแค่ภาพภายนอก แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายที่ท่านชายได้รับ และความเจ็บปวดทางใจที่เกิดจากการถูกหักหลังและพรากจากคนที่รัก

พราวตะวันรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ เธอรู้สึกเหมือนเธอเองก็กำลังถูกเฆี่ยนตีอยู่เช่นกัน เธอได้ยินเสียงครวญครางของท่านชายพงศ์เทพ เสียงร้องไห้ของแม่หญิงบุหงา ​และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของท่านเจ้าคุณราชภักดี

ภาพเหล่านั้นรุนแรงและชัดเจนจนพราวตะวันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เธอหอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมา

"ไม่จริง... นี่มันอะไรกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง

เธอพยายามสงบจิตใจ แต่ความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นยังคงเกาะกุมอยู่ในใจของเธอ เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การมองเห็นอดีตธรรมดา ‍แต่มันคือการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น พราวตะวันเล่าเรื่องราวที่เธอเห็นให้ภูผาฟัง ภูผาฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

"คุณกำลังรับรู้ถึงความเจ็บปวดของท่านชายพงศ์เทพใช่ไหมครับพราว" ภูผาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

พราวตะวันพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะคุณภูผา ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นท่านชายพงศ์เทพจริงๆ ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดทุกอย่างที่ท่านได้รับ"

ภูผาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ‌"ผมคิดว่านี่คือปมกรรมที่ผูกพันคุณกับท่านชายพงศ์เทพครับพราว คุณไม่ได้เป็นแค่ผู้ที่มองเห็นอดีต แต่คุณอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในอดีตชาติของท่านชายพงศ์เทพด้วย"

คำพูดของภูผาทำให้พราวตะวันรู้สึกประหลาดใจและสับสน เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

"หมายความว่ายังไงคะคุณภูผา" พราวตะวันถาม

"ผมคิดว่าคุณอาจจะเป็นคนที่เคยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับท่านชายพงศ์เทพในอดีตชาติครับ" ภูผาอธิบาย "อาจจะเป็นน้องสาว เพื่อนสนิท ‍หรือแม้กระทั่ง... คนรัก"

พราวตะวันรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอพยายามปฏิเสธความคิดนั้น แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นไปได้ ความผูกพันที่เธอมีต่อภูผา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เธอได้รับเมื่อเห็นภาพท่านชายพงศ์เทพถูกทรมาน มันไม่ใช่แค่ความสงสาร ​แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น

"แต่... แต่ฉันไม่เคยเห็นตัวเองในภาพเหล่านั้นเลยนะคะ" พราวตะวันแย้ง

"บางทีคุณอาจจะยังไม่พร้อมที่จะเห็นก็ได้ครับ" ภูผาตอบ "หรือบางทีคุณอาจจะอยู่ในฐานะที่ไม่ได้ปรากฏตัวในเหตุการณ์สำคัญเหล่านั้นโดยตรง แต่ก็ได้รับผลกระทบจากมัน"

พราวตะวันเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ความคิดที่ว่าเธออาจจะเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในอดีตชาติของภูผาทำให้เธอรู้สึกสับสนและตื่นเต้นไปพร้อมๆ ​กัน

"ถ้าอย่างนั้น... ฉันควรจะทำยังไงดีคะ" พราวตะวันถาม

"ผมคิดว่าคุณควรจะลองทำสมาธิให้ลึกซึ้งกว่านี้ครับพราว" ภูผาเสนอ "พยายามเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของท่านชายพงศ์เทพให้มากที่สุด บางทีคุณอาจจะเห็นอะไรบางอย่างที่ชัดเจนขึ้น"

พราวตะวันพยักหน้า เธอรู้ว่านี่คือหนทางเดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้

ตลอดทั้งวัน พราวตะวันใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนั่งสมาธิ ​เธอพยายามที่จะเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของท่านชายพงศ์เทพอีกครั้ง เธอต้องการที่จะเข้าใจว่าเธอเกี่ยวข้องอะไรกับเขา และปมกรรมที่ผูกพันเธอเข้ากับเรื่องราวในอดีตชาติของภูผาคืออะไร

ในระหว่างที่เธอกำลังนั่งสมาธิอยู่นั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ข้างท่านชายพงศ์เทพ ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

พราวตะวันพยายามเพ่งสมาธิเพื่อมองใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นให้ชัดเจนขึ้น แต่ภาพก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ภาพเหล่านั้นมักจะมาแบบไม่ทันตั้งตัว และหายไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงบ่าย ภูผาได้นำพราวตะวันไปยังห้องเก็บของเก่าของบ้าน ซึ่งเป็นห้องที่เต็มไปด้วยของใช้โบราณต่างๆ ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

"ผมคิดว่าบางทีเราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงคุณกับท่านชายพงศ์เทพในห้องนี้ก็ได้ครับ" ภูผาบอก

พราวตะวันเดินสำรวจข้าวของต่างๆ อย่างช้าๆ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากของใช้บางชิ้น ราวกับว่ามันกำลังบอกเล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟัง

ไม่นานนัก พราวตะวันก็หยุดอยู่ที่หีบไม้เก่าแก่ใบหนึ่ง หีบใบนั้นดูเหมือนจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี มีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม

"หีบใบนี้ค่ะคุณภูผา ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่าง" พราวตะวันบอกภูผา

ภูผาเดินเข้ามาดู เขาพยายามเปิดหีบใบนั้น แต่หีบถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจเก่าแก่

"ผมไม่เคยเห็นกุญแจของหีบใบนี้มาก่อนเลยครับ" ภูผาบอก

พราวตะวันวางมือลงบนหีบไม้ เธอหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานที่แผ่ออกมาจากหีบใบนั้น ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง

คราวนี้เป็นภาพของท่านชายพงศ์เทพที่กำลังมอบกุญแจดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งให้กับหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อภาพนั้นชัดเจนที่สุด พราวตะวันก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ

ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นคือ... ใบหน้าของเธอเอง!

พราวตะวันสะดุ้งเฮือก เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ไม่จริง..." เธอพึมพำ "นี่มันอะไรกัน"

ภูผาเห็นท่าทางของพราวตะวัน เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง "คุณเห็นอะไรหรือครับพราว"

พราวตะวันหันไปมองภูผา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตกใจ "ฉัน... ฉันเห็นตัวเองค่ะคุณภูผา ฉันเห็นตัวเองในอดีตชาติ"

ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและครุ่นคิด

"คุณเป็นใครในอดีตชาติครับพราว" ภูผาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้

พราวตะวันพยายามรวบรวมสติ เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามเรียกภาพนั้นกลับมาอีกครั้ง และคราวนี้ภาพนั้นก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เธอเห็นตัวเองในชุดไทยโบราณที่สวยงาม กำลังยืนอยู่ข้างท่านชายพงศ์เทพ ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข ท่านชายพงศ์เทพกำลังมอบกุญแจดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งให้กับเธอ พร้อมกับกล่าวคำมั่นสัญญาบางอย่าง

"ท่านชายพงศ์เทพเรียกฉันว่า... แม่หญิงแก้วตา" พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันคือแม่หญิงแก้วตา... คนรักของท่านชายพงศ์เทพ"

ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองพราวตะวันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความตื่นเต้น และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"แม่หญิงแก้วตา..." ภูผาพึมพำ "ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยครับ"

"ฉันก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเหมือนกันค่ะ" พราวตะวันตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่ามันเป็นชื่อของฉันจริงๆ"

ทันใดนั้น ภาพก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของแม่หญิงแก้วตาที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับชายชราผู้หนึ่งที่ไม่ใช่ท่านชายพงศ์เทพ เธอถูกพรากจากคนที่เธอรัก และท่านชายพงศ์เทพก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏในเวลาไล่เลี่ยกัน

พราวตะวันรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แม่หญิงแก้วตาได้รับ ความเจ็บปวดจากการถูกพรากจากคนที่รัก ความเจ็บปวดจากการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ

"ฉัน... ฉันถูกบังคับให้แต่งงานกับคนอื่นค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันถูกพรากจากท่านชายพงศ์เทพ"

ภูผาเดินเข้ามาสวมกอดพราวตะวันเบาๆ เขาพยายามปลอบโยนเธอ

"ผมเสียใจด้วยนะครับพราว" ภูผาบอก "ผมไม่รู้ว่าคุณจะต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้"

พราวตะวันร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอรู้สึกเหมือนปลดปล่อยความเจ็บปวดที่เก็บกดมานานหลายภพหลายชาติ

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมฉันถึงได้รู้สึกผูกพันกับคุณมากขนาดนี้ และทำไมฉันถึงได้เห็นภาพอดีตชาติของคุณ"

"เพราะเราเคยเป็นคนรักกันในอดีตชาติใช่ไหมครับพราว" ภูผาถาม

พราวตะวันพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ เราเคยเป็นคนรักกันในอดีตชาติ"

ทั้งสองกอดกันแน่น ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน ปมกรรมที่ผูกพันพวกเขามาตั้งแต่ในอดีตชาติได้ถูกเปิดเผยแล้ว

"แล้วแม่หญิงบุหงาล่ะคะ" พราวตะวันถามขึ้นมา "เธอคือใครกันแน่"

ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ

"ผมคิดว่าแม่หญิงบุหงาอาจจะเป็นน้องสาวของท่านชายพงศ์เทพครับ" ภูผาเสนอ "ในสมัยนั้น การที่หญิงสาวไม่ได้มาจากตระกูลสูงศักดิ์จะถูกบังคับให้แต่งงานกับชายชราผู้มั่งคั่งเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล"

พราวตะวันพยักหน้า เธอคิดว่าความเป็นไปได้นั้นมีสูง

"ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องช่วยแม่หญิงบุหงาด้วยค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว "เธอต้องเจ็บปวดไม่แพ้เราเลย"

"ใช่ครับพราว เราต้องช่วยทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตชาติของเรา" ภูผาเห็นด้วย "เราต้องปลดปมกรรมนี้ให้ได้"

ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงกล้า พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย และพร้อมที่จะสร้างบุญร่วมกัน เพื่อปลดปมกรรมที่ค้างคา และนำพาสันติสุขกลับคืนมาสู่ทุกดวงวิญญาณที่เกี่ยวข้อง

ปมกรรมที่ผูกพันพวกเขามาตั้งแต่ในอดีตชาติได้ถูกเปิดเผยแล้ว และการเดินทางที่แท้จริงเพื่อปลดเปลื้องกรรมก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น พราวตะวันและภูผาพร้อมที่จะก้าวเดินไปพร้อมกัน เพื่อค้นหาหนทางแห่งการให้อภัยและสันติสุขที่แท้จริง...