ตอนที่ 29 — แสงสว่างแห่งความหวัง

หลังจากที่พราวตะวันได้ค้นพบว่าเธอคือแม่หญิงแก้วตา คนรักของท่านชายพงศ์เทพในอดีตชาติ ความรู้สึกของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความผูกพันที่เธอมีต่อภูผาไม่ได้เป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่เกิดจากหน้าที่ในการช่วยเหลือ แต่เป็นความรักที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่ในอดีตชาติ

ภูผาเองก็รู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งกับพราวตะวันเช่นกัน การได้รู้ว่าเธอคือคนรักของเขาในอดีตชาติ ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรัก ‌ความผูกพัน และความรับผิดชอบต่อชะตาชีวิตของเธอ

"เราต้องหาทางช่วยแม่หญิงบุหงาให้ได้ค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เธอต้องเจ็บปวดมากไม่แพ้เราเลย"

ภูผาพยักหน้า "ใช่ครับพราว ผมจะพยายามค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแม่หญิงบุหงาให้ได้มากที่สุด"

ทั้งสองใช้เวลาหลายวันในการค้นคว้าข้อมูลจากตำราเก่าแก่และเอกสารต่างๆ ที่อยู่ในห้องสมุดของภูผา พวกเขาต้องการที่จะเข้าใจเรื่องราวของแม่หญิงบุหงาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ​เพื่อที่จะหาทางช่วยปลดเปลื้องกรรมของเธอได้

ไม่นานนัก ภูผาก็พบข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจ เขาเจอสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่ง ซึ่งเป็นสมุดบันทึกของหญิงรับใช้คนสนิทของแม่หญิงบุหงา

"นี่ไงครับพราว ผมเจอสมุดบันทึกของแม่นมของแม่หญิงบุหงา" ภูผาบอกด้วยความตื่นเต้น "ดูเหมือนว่าแม่นมคนนี้จะบันทึกเรื่องราวชีวิตของแม่หญิงบุหงาไว้โดยละเอียด"

พราวตะวันรีบหยิบสมุดบันทึกมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสมุดบันทึกเล่มนั้น

ในสมุดบันทึกนั้น ‍แม่นมได้บันทึกเรื่องราวชีวิตของแม่หญิงบุหงาไว้ ตั้งแต่ความสุขในวัยเด็ก ความรักที่เธอมีต่อท่านชายพงศ์เทพ และความเจ็บปวดที่เธอได้รับเมื่อถูกบังคับให้แต่งงานกับชายชราผู้หนึ่ง

"แม่นมเขียนว่าแม่หญิงบุหงาตรอมใจตายหลังจากแต่งงานได้ไม่นานครับ" ภูผาอ่านออกเสียง "แต่ก่อนที่เธอจะสิ้นใจ เธอได้เขียนจดหมายฉบับหนึ่งถึงท่านชายพงศ์เทพ"

พราวตะวันรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ เธอรู้สึกสงสารแม่หญิงบุหงาจับใจ

"จดหมายฉบับนั้นอยู่ที่ไหนคะ" ‌พราวตะวันถาม

"แม่นมเขียนว่าเธอได้ซ่อนจดหมายฉบับนั้นไว้ในหีบไม้เก่าแก่ใบหนึ่งครับ" ภูผาตอบ "หีบไม้ใบนั้นเป็นของขวัญที่ท่านชายพงศ์เทพมอบให้แม่หญิงบุหงา"

พราวตะวันรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ เธอจำได้ว่าเธอเคยเห็นภาพท่านชายพงศ์เทพมอบกุญแจดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งให้กับแม่หญิงแก้วตา และหีบไม้ใบนั้นก็เป็นหีบใบเดียวกันกับที่เธอเคยสัมผัสในห้องเก็บของเก่า

"หีบใบนั้นอยู่ที่ห้องเก็บของเก่าค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกเขาด้วยความตื่นเต้น "ฉันเคยสัมผัสหีบใบนั้นมาก่อน"

ภูผาและพราวตะวันรีบตรงไปยังห้องเก็บของเก่าทันที ‍พวกเขาพบหีบไม้ใบนั้นวางอยู่ที่มุมห้อง พราวตะวันวางมือลงบนหีบไม้ เธอหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานที่แผ่ออกมาจากหีบใบนั้น

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของแม่หญิงบุหงาที่กำลังเขียนจดหมายฉบับหนึ่งด้วยน้ำตาที่ไหลริน เธอเขียนจดหมายฉบับนั้นด้วยความรักและความเจ็บปวดที่เธอมีต่อท่านชายพงศ์เทพ

พราวตะวันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แม่หญิงบุหงาได้รับ เธอรู้สึกเหมือนเธอเองก็กำลังเขียนจดหมายฉบับนั้นอยู่เช่นกัน

"ฉันเห็นจดหมายฉบับนั้นค่ะคุณภูผา" ​พราวตะวันบอกเขา "มันอยู่ในหีบใบนี้"

ภูผาพยายามเปิดหีบใบนั้นอีกครั้ง แต่หีบยังคงถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจเก่าแก่

"เราต้องหากุญแจให้เจอค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าว "กุญแจดอกนั้นต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

ทั้งสองช่วยกันค้นหากุญแจดอกเล็กๆ ดอกนั้นทั่วห้องเก็บของเก่า พวกเขาค้นหาอยู่นานหลายชั่วโมง จนกระทั่งภูผาไปเจอแหวนเก่าแก่วงหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักของโต๊ะไม้เก่าๆ

"นี่ไงครับพราว ​ผมเจอแหวนวงหนึ่ง" ภูผาบอก "แหวนวงนี้มีกุญแจดอกเล็กๆ ห้อยอยู่ด้วย"

พราวตะวันรีบเดินเข้าไปดู แหวนวงนั้นเป็นแหวนเงินเก่าแก่ มีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม และมีกุญแจดอกเล็กๆ ห้อยอยู่กับแหวนวงนั้นจริงๆ

"นี่แหละค่ะกุญแจดอกนั้น" ​พราวตะวันบอกด้วยความตื่นเต้น "ฉันจำได้ว่าท่านชายพงศ์เทพเคยสวมแหวนวงนี้"

ภูผานำกุญแจดอกเล็กๆ ดอกนั้นไปไขหีบไม้เก่าแก่ และหีบไม้ก็เปิดออกอย่างง่ายดาย

ภายในหีบไม้มีจดหมายเก่าแก่ฉบับหนึ่งวางอยู่ พราวตะวันหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากจดหมายฉบับนั้น

จดหมายฉบับนั้นเขียนด้วยลายมือที่สวยงาม แต่มีรอยน้ำตาจางๆ ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ

"ถึงท่านพี่พงศ์เทพที่รักยิ่ง" พราวตะวันอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "น้องบุหงาไม่อาจทนอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว น้องต้องจากโลกนี้ไปก่อนท่านพี่ ขอให้ท่านพี่จงเข้มแข็งและมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อความฝันของเรา น้องจะรอท่านพี่อยู่ ณ ภพภูมิหน้า ขอให้ความรักของเราจงเป็นนิรันดร์"

เมื่ออ่านจบ พราวตะวันรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอรู้สึกถึงความรักที่แม่หญิงบุหงาและท่านชายพงศ์เทพมีให้กัน และความเจ็บปวดที่ทั้งสองต้องเผชิญ

ภูผาเดินเข้ามาสวมกอดพราวตะวันเบาๆ เขาเองก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากจดหมายฉบับนั้นเช่นกัน

"ผมเสียใจด้วยนะครับพราว" ภูผาบอก "ผมไม่รู้ว่าแม่หญิงบุหงาจะต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้"

"เราต้องช่วยเธอค่ะคุณภูผา" พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องทำให้วิญญาณของเธอได้ไปสู่สุขคติ"

"ใช่ครับพราว เราจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เธอ และเราจะขอพรให้วิญญาณของเธอได้ไปสู่สุขคติ" ภูผาเห็นด้วย

ในวันรุ่งขึ้น ทั้งสองได้ไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แม่หญิงบุหงาที่วัดอีกครั้ง คราวนี้พวกเขานำจดหมายฉบับนั้นไปด้วย และได้นำไปวางไว้หน้าพระพุทธรูป เพื่อเป็นการส่งความรักและความปรารถนาดีของแม่หญิงบุหงาไปถึงท่านชายพงศ์เทพ

ในระหว่างที่พราวตะวันกำลังนั่งสมาธิอยู่นั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของแม่หญิงบุหงาที่กำลังยืนอยู่กับท่านชายพงศ์เทพในภพภูมิที่สวยงาม ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและสันติ

พราวตะวันรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ เธอรู้ว่าวิญญาณของแม่หญิงบุหงาได้ไปสู่สุขคติแล้ว และความรักของเธอกับท่านชายพงศ์เทพก็ได้กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง

เมื่อออกจากวัด พราวตะวันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าภาระที่แบกรับมาตลอดได้ถูกปลดเปลื้องไปบ้างแล้ว

"ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับพราว" ภูผาตอบ "ผมรู้สึกว่าความโกรธแค้นในใจของผมเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว"

ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้น พวกเขารู้ว่าการเดินทางยังไม่จบลง แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

แสงสว่างแห่งความหวังเริ่มฉายส่องเข้ามาในจิตใจของพวกเขา ความรักที่ข้ามภพข้ามชาติได้ถูกเปิดเผยแล้ว และการปลดเปลื้องกรรมก็กำลังดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่แน่นอน

พราวตะวันและภูผาจับมือกันแน่น ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน พวกเขาพร้อมที่จะสร้างบุญร่วมกัน เพื่อปลดปมกรรมที่ค้างคา และนำพาสันติสุขกลับคืนมาสู่ทุกดวงวิญญาณที่เกี่ยวข้อง แสงสว่างแห่งความหวังได้นำทางพวกเขาไปสู่หนทางแห่งการให้อภัยและสันติสุขที่แท้จริง...