ตอนที่ 31 — การเผชิญหน้ากับเงาอดีต

หลังจากที่พราวตะวันและภูผาได้ปลดเปลื้องปมกรรมของท่านชายพงศ์เทพและแม่หญิงบุหงาลงได้บางส่วน ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของทั้งสองก็เริ่มเบาบางลง แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด เพราะยังมีเงาของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่ยังคงตามหลอกหลอนอยู่

คืนหนึ่ง พราวตะวันกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องของเธอ เธอพยายามที่จะเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของท่านเจ้าคุณราชภักดี เพื่อที่จะเข้าใจถึงความทุกข์ทรมานที่เขากำลังเผชิญอยู่

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง ‌คราวนี้เป็นภาพของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความสำนึกผิด เขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความแค้นและความอิจฉาริษยาที่เขาก่อไว้

พราวตะวันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ท่านเจ้าคุณราชภักดีได้รับ แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความเจ็บปวดทางใจที่เกิดจากความสำนึกผิดและบาปกรรมที่เขาก่อไว้

เธอได้ยินเสียงครวญครางของท่านเจ้าคุณราชภักดี เสียงขอความเมตตา และเสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

ภาพเหล่านั้นรุนแรงและชัดเจนจนพราวตะวันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ​เธอหอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มา

"เขา... เขากำลังทุกข์ทรมานมากค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกภูผาในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความแค้นและความอิจฉาริษยาที่เขาก่อไว้"

ภูผาเงียบฟัง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

"คุณคิดว่าเราจะช่วยเขาได้อย่างไรครับพราว" ภูผาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ในเมื่อเขาก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย"

"การให้อภัยคือหนทางเดียวค่ะคุณภูผา" ‍พราวตะวันกล่าว "เราต้องให้อภัยเขา และอุทิศส่วนกุศลให้เขาอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้วิญญาณของเขาได้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน"

ภูผาพยักหน้าช้าๆ "ผมจะพยายามครับพราว ผมจะพยายามที่จะให้อภัยเขา"

ทั้งสองตัดสินใจที่จะทำบุญใหญ่เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับท่านเจ้าคุณราชภักดี พวกเขาจัดพิธีทำบุญที่วัดแห่งหนึ่ง โดยนิมนต์พระสงฆ์มาสวดมนต์และทำพิธีอุทิศส่วนกุศลให้แก่ดวงวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว

ในระหว่างพิธี ‌พราวตะวันและภูผานั่งสมาธิอธิษฐานจิตอุทิศส่วนกุศลให้กับท่านเจ้าคุณราชภักดีโดยเฉพาะ พราวตะวันรู้สึกถึงพลังงานแห่งเมตตาที่แผ่ออกมาจากจิตใจของเธอและภูผา

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด แต่คราวนี้มีแสงสว่างบางอย่างส่องเข้ามาในความมืดมิดนั้น แสงสว่างนั้นมาจากพลังงานแห่งเมตตาที่พราวตะวันและภูผากำลังส่งไปให้

ท่านเจ้าคุณราชภักดีมองไปยังแสงสว่างนั้นด้วยความหวังและสำนึกผิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลริน

พราวตะวันรู้สึกถึงความโล่งใจในใจ เธอรู้ว่าท่านเจ้าคุณราชภักดีกำลังได้รับผลบุญที่เธอและภูผากำลังส่งไปให้

เมื่อพิธีทำบุญเสร็จสิ้นลง ‍พราวตะวันรู้สึกเบาใจขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าภาระที่แบกรับมาตลอดได้ถูกปลดเปลื้องไปบ้างแล้ว

"ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับพราว" ภูผาตอบ "ผมรู้สึกว่าความโกรธแค้นในใจของผมเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว"

ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้น พวกเขารู้ว่าการเดินทางยังไม่จบลง แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ในวันรุ่งขึ้น ภูผาได้รับโทรศัพท์จากทนายความของเขา ​ทนายความแจ้งว่าคดีความที่ภูผากำลังเผชิญอยู่ได้ถูกยกฟ้องแล้ว เนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ

ภูผารู้สึกประหลาดใจและดีใจเป็นอย่างมาก เขาหันไปมองพราวตะวันด้วยรอยยิ้ม

"คดีความของผมถูกยกฟ้องแล้วครับพราว" ภูผาบอกเธอด้วยความตื่นเต้น "ผมเป็นอิสระแล้ว"

พราวตะวันรู้สึกดีใจกับภูผาเป็นอย่างมาก เธอรู้ว่านี่คือผลบุญที่พวกเขาได้สร้างร่วมกัน และเป็นผลจากการปลดเปลื้องปมกรรมในอดีตชาติ

"ฉันดีใจด้วยนะคะคุณภูผา" พราวตะวันบอกเขา ​"นี่คือผลบุญที่คุณได้สร้างไว้"

ภูผาเดินเข้ามาสวมกอดพราวตะวันเบาๆ "ขอบคุณนะครับพราว ขอบคุณที่คุณอยู่เคียงข้างผมมาโดยตลอด"

พราวตะวันรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอรู้ว่าความรักที่เธอและภูผามีให้กันนั้นเป็นความรักที่แท้จริง เป็นความรักที่ข้ามภพข้ามชาติมาอย่างยาวนาน

แต่แล้ว ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของท่านเจ้าคุณราชภักดีที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและสันติ

พราวตะวันรู้สึกถึงความโล่งใจในใจ ​เธอรู้ว่าวิญญาณของท่านเจ้าคุณราชภักดีได้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานแล้ว และได้ไปสู่สุขคติแล้ว

"เขาไปสู่สุขคติแล้วค่ะคุณภูผา" พราวตะวันบอกภูผาด้วยรอยยิ้ม "เขาได้รับผลบุญที่เราได้ส่งไปให้แล้ว"

ภูผามองสบตาพราวตะวัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง

"ขอบคุณนะครับพราว ขอบคุณที่คุณช่วยผมปลดเปลื้องปมกรรมทั้งหมดนี้" ภูผาบอกเธอ

พราวตะวันส่ายหน้าช้าๆ "เราช่วยกันค่ะคุณภูผา เราสร้างบุญร่วมกัน"

ทั้งสองมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน ปมกรรมที่ผูกพันพวกเขามาตั้งแต่ในอดีตชาติได้ถูกปลดเปลื้องแล้ว และแสงสว่างแห่งความหวังก็เริ่มฉายส่องเข้ามาในชีวิตของพวกเขา

การเผชิญหน้ากับเงาอดีตได้จบลงแล้ว และพวกเขาพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน ด้วยความรัก ความเมตตา และการให้อภัย แสงสว่างแห่งความหวังได้นำทางพวกเขาไปสู่หนทางแห่งสันติสุขที่แท้จริง...