ตอนที่ 21 — บุญลิขิตรักนิรันดร์ (บทอวสาน)

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน พราวตะวันและภูผาใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างมีความสุขและสงบสุขตราบนานเท่านาน พวกเขาได้เห็นลูกๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ มีครอบครัวที่อบอุ่น และสืบทอดมรดกแห่งความดีงามที่ทั้งสองได้สร้างไว้

ในวัยชรา พราวตะวันและภูผายังคงมีสุขภาพแข็งแรงและจิตใจที่เบิกบาน พวกเขายังคงใช้ชีวิตอย่างมีสติ ‌สร้างบุญสร้างกุศลอย่างต่อเนื่อง และเป็นที่พึ่งทางใจให้กับผู้คนมากมายที่เข้ามาขอคำปรึกษา

วันหนึ่ง ขณะที่พราวตะวันกำลังนั่งสมาธิอยู่ริมระเบียงบ้าน ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของเธอเองในวัยเด็กกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนสวยแห่งหนึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสและไร้เดียงสา

พราวตะวันรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ เธอเห็นถึงจุดเริ่มต้นของการเดินทางของเธอ การเดินทางที่นำพาเธอมาพบกับความรักที่แท้จริง ​และนำพาเธอไปสู่การปลดเปลื้องปมกรรมในอดีตชาติ

เมื่อลืมตาขึ้น พราวตะวันยิ้มออกมา เธอรู้ว่าชีวิตของเธอได้มาถึงจุดที่สมบูรณ์แบบแล้ว

ภูผาเดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอ เขากุมมือเธอไว้เบาๆ

"คุณพราวเป็นอะไรไปหรือครับ ดูคุณมีความสุขมากเลย" ภูผาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

พราวตะวันหันไปมองภูผา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง

"ฉันเห็นภาพในวัยเด็กของฉันค่ะคุณภูผา" ‍พราวตะวันบอกเขา "ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆ"

ภูผาพยักหน้า "ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับพราว ผมรู้สึกว่าเราได้ทำทุกอย่างที่เราควรจะทำแล้ว"

ทั้งสองนั่งเงียบงันไปครู่หนึ่ง มองออกไปยังทิวทัศน์ของป่าเขาที่ถูกปกคลุมด้วยม่านราตรี ดวงดาวนับล้านดวงส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้า มันเป็นภาพที่สวยงามและสงบเงียบ

ในคืนนั้น พราวตะวันและภูผาได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบสุขพร้อมกันในขณะที่หลับไหล ‌ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและสันติ

ลูกๆ ของพวกเขารู้สึกเสียใจกับการจากไปของพ่อแม่ แต่พวกเขาก็รู้ว่าพ่อแม่ได้จากไปอย่างสงบสุข และได้ไปสู่ภพภูมิที่ดีแล้ว

พิธีศพของพราวตะวันและภูผาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่วัดแห่งหนึ่ง โดยมีญาติสนิท เพื่อนสนิท และผู้คนมากมายที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากทั้งสองมาร่วมไว้อาลัย

ในระหว่างพิธี เมฆาและเมษาได้เล่าเรื่องราวความรักที่ข้ามภพข้ามชาติของพ่อแม่ให้ผู้ฟังฟัง ‍พวกเขาเล่าถึงสัมผัสพิเศษของแม่ การปลดเปลื้องปมกรรมในอดีตชาติ และพลังแห่งการให้อภัยที่นำมาซึ่งสันติสุข

ผู้ฟังทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างเงียบสงบ บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง

เมื่อพิธีศพเสร็จสิ้นลง เมฆาและเมษาได้นำอัฐิของพ่อแม่ไปลอยอังคารในแม่น้ำตามความประสงค์ของทั้งสอง

ในขณะที่อัฐิของพราวตะวันและภูผากำลังลอยไปตามกระแสน้ำ เมฆาและเมษาก็เห็นแสงสว่างบางอย่างส่องประกายขึ้นมาจากแม่น้ำ แสงสว่างนั้นสวยงามและเจิดจ้ามาก ราวกับว่ามันกำลังนำพาจิตวิญญาณของพ่อแม่ไปสู่ภพภูมิที่สวยงาม

เมฆาและเมษารู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ ​พวกเขารู้ว่าพ่อแม่ได้ไปสู่สุขคติแล้ว และความรักของพ่อแม่ก็จะยังคงอยู่ตลอดไป

บุญลิขิตรักนิรันดร์ได้จบลงแล้ว แต่เรื่องราวความรักที่ข้ามภพข้ามชาติของพราวตะวันและภูผาจะยังคงถูกเล่าขานต่อไปตราบนานเท่านาน มันจะเป็นบทเรียนที่สอนให้ผู้คนได้เข้าใจถึงวัฏสงสาร พลังแห่งบุญกรรม และความสำคัญของการให้อภัย

ไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติก็ตาม ความรักและความเมตตาจะยังคงอยู่ตลอดไป และบุญลิขิตก็จะนำพาผู้คนที่มีสายใยแห่งบุญเชื่อมโยงเข้าไว้ด้วยกัน ​ให้ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง เพื่อสร้างบุญร่วมกัน และพบกับสันติสุขที่แท้จริง...

อวสาน