ตอนที่ 21 — สมรภูมิหลงเฟิ่ง: เหยื่อล่อและกับดักมรณะ

กองทัพต้าเว่ยจำนวนกว่าสองแสนนาย เคลื่อนพลประชิดชายแดนต้าถังอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของสงครามคุกรุ่นไปทั่วผืนป่าและทุ่งหญ้า แม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อและองค์ชายรองเว่ยอี้ นำทัพมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ข่าวลือเรื่องความอ่อนแอของกองทัพต้าถังและเสบียงที่ขาดแคลน ทำให้พวกเขาเชื่อว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ อีกไม่กี่ลี้ก็จะถึงเมืองหลงเฟิ่งแล้ว" ‌หลี่ซื่อรายงานด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม "ตามรายงาน เมืองหลงเฟิ่งมีกำลังป้องกันเพียงหยิบมือเดียว และเสบียงก็ร่อยหรอเต็มที"

เว่ยอี้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ดีมาก! ฮ่องเต้เฉินหลงผู้นั้นคงไม่คิดว่าเราจะบุกมาเร็วถึงเพียงนี้" เขายิ้มเยาะ "อัญมณีมังกรดำจะต้องเป็นของข้า ​และชัยชนะครั้งนี้จะทำให้ข้าได้ขึ้นครองบัลลังก์ต้าเว่ยอย่างแน่นอน!"

ความทะเยอทะยานของเว่ยอี้ถูกจุดประกายด้วยข่าวลือเรื่องอัญมณีมังกรดำ ของวิเศษที่เชื่อกันว่าซ่อนอยู่ในเมืองหลงเฟิ่ง ซึ่งธีรเดชจงใจปล่อยข่าวออกไปเพื่อเป็นเหยื่อล่อ

"เราจะใช้กำลังพลทั้งหมดบุกเข้าโจมตีเมืองหลงเฟิ่งในทันที" เว่ยอี้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "อย่าให้พวกมันมีโอกาสตั้งตัวได้!"

กองทัพต้าเว่ยโหมกระหน่ำโจมตีเมืองหลงเฟิ่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงหอกดาบกระทบกัน เสียงธนูพุ่งทะยาน และเสียงตะโกนก้องของทหารดังสนั่นหวั่นไหว ‍ทว่า การป้องกันของเมืองหลงเฟิ่งกลับอ่อนแออย่างที่คาดไว้ กำแพงเมืองที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกลับพังทลายลงอย่างง่ายดาย ทหารต้าถังที่ประจำการอยู่ก็ดูเหมือนจะขวัญเสียและถอยร่นอย่างไม่เป็นขบวน

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่องเต้เฉินหลงผู้นั้นช่างอ่อนแอเสียจริง!" เว่ยอี้หัวเราะอย่างลำพองใจ "ดูสิ พวกมันถอยหนีกันเป็นพัลวัน!"

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม ‌กองทัพต้าเว่ยก็สามารถยึดเมืองหลงเฟิ่งได้สำเร็จโดยแทบไม่มีการต่อต้านอย่างจริงจัง แม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อ แม้จะรู้สึกแปลกใจกับความง่ายดายของชัยชนะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เขาเชื่อว่านี่คือผลจากข่าวกรองที่แม่นยำและการวางแผนที่ยอดเยี่ยมของตนเอง

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เราควรจะรีบค้นหาอัญมณีมังกรดำในทันที" หลี่ซื่อเสนอ

เว่ยอี้พยักหน้า "ใช่! ‍รีบส่งคนไปค้นหาให้ทั่วเมือง!"

ทหารต้าเว่ยกระจายกำลังกันออกค้นหาอัญมณีมังกรดำไปทั่วเมืองหลงเฟิ่งอย่างกระตือรือร้น ความโลภเข้าครอบงำจิตใจของพวกเขา จนลืมความระมัดระวังไปสิ้นเชิง

ในขณะเดียวกัน ธีรเดชและกองทัพต้าถังที่แท้จริง กำลังซุ่มซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบห่างจากเมืองหลงเฟิ่งไปไม่ไกลนัก เขาเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของกองทัพต้าเว่ยผ่านกล้องส่องทางไกลที่ได้รับจากระบบ

"ดูเหมือนพวกมันจะติดกับอย่างสมบูรณ์แบบ" ธีรเดชพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นชา

"ฝ่าบาท ​จะให้เราเริ่มปฏิบัติการเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ?" แม่ทัพจาง ผู้บัญชาการกองกำลังหลักของต้าถัง ถามด้วยความกระตือรือร้น

"ยังก่อน" ธีรเดชตอบ "ปล่อยให้พวกมันได้ลิ้มรสชัยชนะไปก่อน ปล่อยให้ความโลภเข้าครอบงำจิตใจของพวกมันให้มากที่สุด"

ธีรเดชรู้ดีว่าการบุกยึดเมืองหลงเฟิ่งที่ง่ายดายนั้น จะทำให้กองทัพต้าเว่ยยิ่งประมาทและลำพองใจ ​ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องการ

"ระบบ ตรวจสอบสถานะของกับดักในเมืองหลงเฟิ่ง" ธีรเดชสั่งในใจ

[กับดักในเมืองหลงเฟิ่ง: กำลังทำงาน, ระเบิดเพลิงและกับดักพรางตาถูกติดตั้งในจุดสำคัญ, พร้อมใช้งานเมื่อได้รับคำสั่ง]

เมืองหลงเฟิ่งที่ดูเหมือนจะไร้การป้องกัน แท้จริงแล้วคือกับดักมรณะที่ธีรเดชสร้างขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน ทุกตรอกซอกซอย ​ทุกอาคารบ้านเรือน ล้วนถูกติดตั้งด้วยกับดักและระเบิดเพลิงที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ทหารต้าถังที่ถอยร่นไปก่อนหน้านี้ ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการ เพื่อล่อให้ทหารต้าเว่ยบุกเข้ามาในเมืองอย่างเต็มตัว

"ฝ่าบาท มีรายงานว่าทหารต้าเว่ยกำลังจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะในเมืองพ่ะย่ะค่ะ" หน่วยสืบราชการลับรายงาน

"ดีมาก" ธีรเดชยิ้มมุมปาก "ถึงเวลาแล้วที่จะมอบ 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่ให้พวกมัน"

"ระบบ เปิดใช้งานกับดักในเมืองหลงเฟิ่งทั้งหมด" ธีรเดชออกคำสั่งในใจ

ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออกไป เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากทั่วทุกมุมเมืองหลงเฟิ่ง เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว อาคารบ้านเรือนที่เคยเป็นที่พักพิงของทหารต้าเว่ย กลายเป็นกับดักเพลิงที่เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง

"เกิดอะไรขึ้น?!" เว่ยอี้ตะโกนด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเปลวเพลิงลุกท่วมเมือง

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ! เมืองกำลังลุกเป็นไฟ! มีกับดักอยู่ทุกที่!" ทหารคนหนึ่งรายงานด้วยความตื่นตระหนก

ทหารต้าเว่ยที่กำลังฉลองชัยชนะอย่างเมามาย ต่างแตกตื่นวิ่งหนีตายกันอลหม่าน แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน ก็มีแต่เปลวเพลิงและกับดักที่รอคอยอยู่ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วเมือง

"รีบถอนทัพ! ถอนทัพออกจากเมืองหลงเฟิ่งเดี๋ยวนี้!" หลี่ซื่อตะโกนสั่งด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชัยชนะที่ง่ายดายจะกลายเป็นกับดักมรณะเช่นนี้

แต่การถอนทัพก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ทางเข้าออกของเมืองถูกปิดกั้นด้วยเปลวเพลิงและซากปรักหักพัง ทหารต้าเว่ยจำนวนมากถูกเผาทั้งเป็น หรือไม่ก็ถูกกับดักสังหารอย่างโหดเหี้ยม

"ระบบ รายงานความเสียหายของข้าศึก" ธีรเดชสั่งในใจ

[ความเสียหายของข้าศึก: ทหารต้าเว่ยเสียชีวิตประมาณ 30,000 นาย, บาดเจ็บประมาณ 20,000 นาย, ขวัญกำลังใจตกต่ำอย่างรุนแรง]

"ดีมาก" ธีรเดชพยักหน้า "ถึงเวลาที่เราจะปรากฏตัวแล้ว"

"แม่ทัพจาง เตรียมกำลังพลให้พร้อม เราจะบุกเข้าโจมตีพวกมันในขณะที่พวกมันกำลังโกลาหล!" ธีรเดชออกคำสั่งเสียงดังก้อง

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!" แม่ทัพจางตอบรับอย่างหนักแน่น

กองทัพต้าถังเคลื่อนพลออกจากป่าทึบ มุ่งหน้าสู่เมืองหลงเฟิ่งที่กำลังลุกเป็นไฟ แสงจันทร์ส่องกระทบชุดเกราะของเหล่าทหารหาญ สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ พวกเขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สร้างความตื่นตระหนกให้กับทหารต้าเว่ยที่กำลังหนีตาย

"ทหารต้าถังจงฟัง! จงกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก!" ธีรเดชตะโกนสั่งด้วยสุรเสียงอันทรงพลัง

เสียงโห่ร้องของทหารต้าถังดังกึกก้องไปทั่วสมรภูมิ พวกเขาบุกเข้าโจมตีทหารต้าเว่ยที่กำลังโกลาหลและขวัญเสียอย่างไม่ปรานี การรบดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่ด้วยความได้เปรียบทั้งด้านกำลังใจและกลยุทธ์ กองทัพต้าถังจึงสามารถสร้างความเสียหายให้กับทหารต้าเว่ยได้อย่างมหาศาล

เว่ยอี้และหลี่ซื่อพยายามรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่ เพื่อเปิดทางหนีออกจากเมือง แต่ก็ถูกกองทัพต้าถังปิดล้อมไว้ทุกทิศทุกทาง

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เราต้องถอย! หากยังอยู่ที่นี่ เราจะต้องตายกันหมด!" หลี่ซื่อตะโกนบอกเว่ยอี้

เว่ยอี้กัดฟันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความอับอาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาพ่ายแพ้อย่างยับเยินเช่นนี้

"ถอย! ถอยไปทางหุบเขาอัสนี!" หลี่ซื่อออกคำสั่งสุดท้าย เขาจำได้ว่ามีเส้นทางหนึ่งที่สามารถใช้หลบหนีได้ นั่นคือหุบเขาอัสนี

ทหารต้าเว่ยที่เหลือรอดชีวิตจำนวนหนึ่ง พยายามฝ่าวงล้อมของกองทัพต้าถัง มุ่งหน้าสู่หุบเขาอัสนีอย่างไม่คิดชีวิต ธีรเดชมองดูพวกมันด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"พวกมันกำลังเดินเข้าสู่กับดักสุดท้ายของเรา" ธีรเดชพึมพำกับตัวเอง "หุบเขาอัสนี... คือสุสานของพวกมัน"

ในขณะที่กองทัพต้าถังกำลังไล่ต้อนทหารต้าเว่ยที่แตกทัพ ธีรเดชก็ได้รับรายงานจากหน่วยสืบราชการลับในเมืองหลวง

"ฝ่าบาท มีรายงานว่าอัครเสนาบดีหลี่เหวินกำลังรวบรวมกำลังพลอย่างลับๆ และกำลังวางแผนก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ"

"ดีมาก" ธีรเดชตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ปล่อยให้พวกมันทำไปก่อน ให้พวกมันคิดว่าเรากำลังติดพันอยู่กับการรบที่ชายแดน และไม่อาจกลับไปจัดการกับพวกมันได้"

ธีรเดชรู้ดีว่าการจัดการกับภัยคุกคามภายนอกและภายในพร้อมกันนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบาก แต่เขาก็เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์นี้มานานแล้ว แผนการของเขาคือการใช้การรบที่ชายแดนเป็นฉากบังหน้า เพื่อให้ขุนนางกบฏในเมืองหลวงแสดงธาตุแท้ของตนเองออกมา และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะกลับไปจัดการกับพวกมันให้สิ้นซาก

"แม่ทัพจาง ส่งหน่วยรบพิเศษ 'เงาพยัคฆ์' ไปประจำการในหุบเขาอัสนี เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งสุดท้าย" ธีรเดชออกคำสั่ง

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!"

หน่วยรบพิเศษ 'เงาพยัคฆ์' ที่ธีรเดชสร้างขึ้นมาอย่างลับๆ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไร้เสียง พวกเขาซุ่มซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาอัสนี รอคอยเหยื่อที่กำลังเดินเข้ามาในกับดัก

สมรภูมิหลงเฟิ่งจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของต้าถัง แต่สำหรับธีรเดช นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริง สงครามที่จะตัดสินชะตากรรมของแผ่นดินต้าถัง และชะตากรรมของตัวเขาเอง