ตอนที่ 25 — ทูตต้าเว่ย: การเจรจาบนความได้เปรียบ

ข่าวการพ่ายแพ้อย่างยับเยินของกองทัพต้าเว่ยที่หุบเขาอัสนี และการถูกจับกุมตัวของแม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อและองค์ชายรองเว่ยอี้ สร้างความตกตะลึงให้กับราชสำนักต้าเว่ยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ฮ่องเต้ต้าเว่ยทรงกริ้วและเสียพระทัยอย่างยิ่ง พระองค์ไม่เคยคิดว่ากองทัพที่ยิ่งใหญ่ของตนเองจะพ่ายแพ้ให้กับต้าถังที่เคยถูกดูแคลนได้ถึงเพียงนี้

หลังจากปรึกษาหารือกับขุนนางคนสนิท ฮ่องเต้ต้าเว่ยก็ตัดสินใจส่งคณะทูตไปยังต้าถัง เพื่อเจรจาขอปล่อยตัวองค์ชายรองและแม่ทัพใหญ่ พร้อมทั้งยุติสงคราม

ในท้องพระโรงของต้าถัง ‌ธีรเดชนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรทองอย่างสง่างาม ขุนนางต้าถังต่างยืนประจำตำแหน่งด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ การปฏิรูปที่ฮ่องเต้เฉินหลงได้ริเริ่มขึ้น กำลังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับต้าถังอย่างเห็นได้ชัด

"ขอต้อนรับคณะทูตจากต้าเว่ย" ธีรเดชกล่าวด้วยสุรเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ

คณะทูตต้าเว่ยนำโดยอัครเสนาบดีซุนเหวิน เดินเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าธีรเดชด้วยความเคารพ

"ถวายบังคมฝ่าบาทฮ่องเต้ต้าถัง ​ขอให้ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี" ซุนเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ลุกขึ้นเถิด" ธีรเดชกล่าว "พวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด?"

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้รับบัญชาจากฮ่องเต้ต้าเว่ย ให้มาเจรจาขอปล่อยตัวองค์ชายรองเว่ยอี้และแม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อพ่ะย่ะค่ะ" ซุนเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงถ่อมตน

"ปล่อยตัวพวกมัน?" ‍ธีรเดชยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา "พวกมันบุกรุกแผ่นดินต้าถัง สังหารประชาชนของเรา และพยายามโค่นล้มราชบัลลังก์ของข้า พวกเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?"

ซุนเหวินเหงื่อตก เขารู้ดีว่าต้าถังอยู่ในสถานะที่ได้เปรียบอย่างมาก

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมทราบดีว่าต้าเว่ยได้กระทำความผิดอย่างมหันต์ ‌แต่หวังว่าฝ่าบาทจะทรงเมตตา และพิจารณาถึงความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองแคว้นในอดีตพ่ะย่ะค่ะ" ซุนเหวินพยายามอ้อนวอน

"ความสัมพันธ์อันดีในอดีต? ข้าไม่เห็นความสัมพันธ์อันดีใดๆ มีแต่การรุกรานและการดูถูกเหยียดหยาม" ธีรเดชตอบอย่างเด็ดขาด "แต่ข้าก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล"

"ระบบ ตรวจสอบข้อมูลการเจรจา" ‍ธีรเดชสั่งในใจ

[ข้อมูลการเจรจา: ต้าเว่ยต้องการปล่อยตัวองค์ชายรองและแม่ทัพใหญ่, ต้าถังอยู่ในสถานะได้เปรียบอย่างมาก, สามารถเรียกร้องค่าปฏิกรรมสงครามและดินแดนได้]

"ข้าจะยอมปล่อยตัวองค์ชายรองเว่ยอี้และแม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อ" ธีรเดชกล่าว "แต่มีข้อแม้"

ซุนเหวินเงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง "ข้อแม้ใดบ้างพ่ะย่ะค่ะ?"

"ประการแรก ต้าเว่ยจะต้องจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามเป็นทองคำจำนวน ​100,000 ชั่ง และเสบียงอาหารจำนวน 100,000 เกวียน" ธีรเดชประกาศ

คำประกาศนี้สร้างความตกตะลึงให้กับคณะทูตต้าเว่ย ซุนเหวินถึงกับอ้าปากค้าง ค่าปฏิกรรมสงครามจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ​จะทำให้ต้าเว่ยต้องประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก

"ทูลฝ่าบาท ค่าปฏิกรรมสงครามจำนวนนี้... มันมากเกินไปพ่ะย่ะค่ะ" ซุนเหวินพยายามต่อรอง

"มากเกินไปงั้นหรือ? เมื่อเทียบกับชีวิตของประชาชนต้าถังที่ต้องล้มตาย และความเสียหายที่ต้าเว่ยได้ก่อไว้ ข้าคิดว่านี่เป็นราคาที่สมเหตุสมผลแล้ว" ธีรเดชตอบอย่างเยือกเย็น ​"หากพวกเจ้าไม่ยอมรับ ข้าก็จะนำตัวองค์ชายรองและแม่ทัพใหญ่ไปประหารชีวิต และประกาศสงครามกับต้าเว่ยอย่างเป็นทางการ"

คำขู่ของธีรเดชทำให้ซุนเหวินและคณะทูตต้าเว่ยถึงกับตัวสั่น พวกเขารู้ดีว่าฮ่องเต้เฉินหลงไม่ใช่คนที่จะพูดเล่น

"ประการที่สอง ต้าเว่ยจะต้องยกดินแดนชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือจำนวน 5 เมือง ให้กับต้าถัง" ธีรเดชประกาศต่อ

คำประกาศนี้ยิ่งทำให้คณะทูตต้าเว่ยตกใจ ดินแดน 5 เมืองนั้นเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญ และเป็นแหล่งทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์

"ทูลฝ่าบาท ดินแดนเหล่านั้นเป็นของต้าเว่ยมาโดยตลอด..." ซุนเหวินพยายามคัดค้าน

"มันเคยเป็นของต้าเว่ย แต่ตอนนี้มันจะเป็นของต้าถัง" ธีรเดชตอบอย่างเด็ดขาด "หากพวกเจ้าไม่ยอมรับ ข้าก็จะยึดดินแดนเหล่านั้นด้วยกำลัง และพวกเจ้าก็จะต้องเสียมากกว่านี้"

ซุนเหวินมองไปยังขุนนางคนสนิทของตนเองด้วยความสิ้นหวัง พวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"ประการที่สาม ต้าเว่ยจะต้องส่งราชธิดาองค์หนึ่งมาเป็นสนมของข้า เพื่อเป็นหลักประกันความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองแคว้น" ธีรเดชประกาศข้อเรียกร้องสุดท้าย

ข้อเรียกร้องนี้ทำให้ซุนเหวินและคณะทูตต้าเว่ยถึงกับอึ้ง การส่งราชธิดามาเป็นสนมของฮ่องเต้ต้าถัง ไม่ใช่เพียงแค่การเป็นหลักประกัน แต่ยังเป็นการแสดงถึงการยอมสยบต่อต้าถังอีกด้วย

"ทูลฝ่าบาท ข้อเรียกร้องเหล่านี้... กระหม่อมไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องนำเรื่องนี้กลับไปปรึกษาฮ่องเต้ต้าเว่ยก่อน" ซุนเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าสามวัน" ธีรเดชกล่าว "หากภายในสามวัน พวกเจ้าไม่สามารถให้คำตอบที่น่าพอใจได้ ข้าก็จะดำเนินการตามที่ได้กล่าวไว้"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ซุนเหวินและคณะทูตต้าเว่ยคุกเข่าลงคำนับด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะรีบเดินทางกลับต้าเว่ย

หลังจากคณะทูตต้าเว่ยจากไป ขุนนางต้าถังต่างโห่ร้องด้วยความยินดีและสรรเสริญฮ่องเต้เฉินหลง

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถยิ่งนัก! ทรงสามารถบีบให้ต้าเว่ยยอมจำนนได้อย่างสมบูรณ์แบบ!" หลี่จงกล่าวด้วยความชื่นชม

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" ธีรเดชกล่าว "ต้าถังจะต้องเป็นมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ และจะไม่มีใครกล้าดูถูกต้าถังได้อีกต่อไป"

ในขณะเดียวกัน ในราชสำนักต้าเว่ย ฮ่องเต้ต้าเว่ยทรงกริ้วอย่างหนักเมื่อได้ยินข้อเรียกร้องของธีรเดช

"ฮ่องเต้เฉินหลงผู้นั้นช่างโอหังยิ่งนัก! กล้าเรียกร้องสิ่งเหล่านี้จากต้าเว่ยได้อย่างไร!" ฮ่องเต้ต้าเว่ยตะโกนด้วยความเดือดดาล

"ทูลฝ่าบาท แต่หากเราไม่ยอมรับข้อเรียกร้องของต้าถัง องค์ชายรองและแม่ทัพใหญ่ก็จะต้องถูกประหารชีวิต และต้าถังก็อาจจะประกาศสงครามกับเราพ่ะย่ะค่ะ" ซุนเหวินกล่าวด้วยความกังวล

ฮ่องเต้ต้าเว่ยทรงครุ่นคิดอย่างหนัก พระองค์รู้ดีว่าต้าเว่ยไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากไม่ยอมรับข้อเรียกร้องของต้าถัง ต้าเว่ยก็จะต้องเผชิญกับหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

"ตกลง! ข้าจะยอมรับข้อเรียกร้องของฮ่องเต้เฉินหลงผู้นั้น!" ฮ่องเต้ต้าเว่ยประกาศด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด "แต่ข้าจะจดจำความอัปยศครั้งนี้ไว้ และสักวันหนึ่ง ข้าจะต้องเอาคืนให้ได้!"

ซุนเหวินและคณะทูตต้าเว่ยรีบเดินทางกลับต้าถัง เพื่อแจ้งการยอมรับข้อเรียกร้องของธีรเดช

เมื่อธีรเดชได้รับแจ้งการยอมรับข้อเรียกร้องจากต้าเว่ย เขาก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

"ระบบ รายงานสถานะภารกิจหลัก" ธีรเดชสั่งในใจ

[ภารกิจหลัก: ปกป้องบัลลังก์และปฏิรูปแผ่นดิน] [สถานะปัจจุบัน: กำลังดำเนินการ, ความคืบหน้า: 80%]

"ภารกิจใกล้จะสำเร็จแล้ว" ธีรเดชพึมพำกับตัวเอง "แต่ยังมีอีกหนึ่งภารกิจที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือการสร้างความมั่นคงให้กับบัลลังก์ของข้าอย่างแท้จริง"

การเจรจากับต้าเว่ยจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของต้าถัง ต้าถังได้รับค่าปฏิกรรมสงครามจำนวนมหาศาล ดินแดนยุทธศาสตร์สำคัญ และราชธิดาจากต้าเว่ยมาเป็นสนม ซึ่งเป็นการแสดงถึงอำนาจและบารมีของต้าถังที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ธีรเดชได้สั่งให้มีการจัดงานเฉลิมฉลองชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ทั่วแผ่นดินต้าถัง ประชาชนต่างโห่ร้องด้วยความยินดีและสรรเสริญฮ่องเต้เฉินหลงที่ทรงนำพาต้าถังไปสู่ความรุ่งเรือง

ในขณะเดียวกัน ธีรเดชก็ยังคงดำเนินงานปฏิรูปต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เขาได้ใช้เงินค่าปฏิกรรมสงครามจากต้าเว่ยในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน สร้างโรงเรียน โรงพยาบาล และโรงงานต่างๆ ทำให้ต้าถังเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว

ชื่อเสียงของฮ่องเต้เฉินหลงแพร่สะพัดไปทั่วทุกแคว้นในโลกนี้ พวกเขาต่างประหลาดใจกับความสามารถของฮ่องเต้หนุ่มผู้นี้ และเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคามจากมหาอำนาจใหม่ที่กำลังผงาดขึ้น

ธีรเดชยืนอยู่บนระเบียงตำหนักมังกรทอง มองไปยังเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่อยู่บนบ่าของเขา แต่เขาก็พร้อมที่จะแบกรับมันไว้

"ต้าถัง... จะต้องเป็นมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้" ธีรเดชพึมพำกับตัวเอง ดวงพระเนตรคมกริบฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว