ตอนที่ 1 — บุปผาแรกแย้ม ณ ป่าต้องมนตร์

ม่านหมอกสีเงินยวงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมผืนป่าอันเขียวขจี ทิวทัศน์ตรงหน้าราวกับภาพวาดที่บรรจงแต่งแต้มด้วยจิตรกรผู้มากฝีมือ ดอกไม้นานาพันธุ์ผลิดอกออกใบสะพรั่งตา สีสันสดใสเจิดจ้าแข่งกันเปล่งประกาย ทว่าภายใต้ความงามอันบริสุทธิ์นี้ ป่าบุปผาแห่งนี้กลับซ่อนเร้นม่านแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจเข้าถึง เสียงกระซิบแผ่วเบาของสายลมที่พัดผ่านหมู่แมกไม้ดังราวบทเพลงสวรรค์ ผสานกับกลิ่นหอมหวานของบุปผานานาชนิดที่โชยมาแตะจมูก ‌ชวนให้รู้สึกสงบ ร่มเย็น และเคลิบเคลิ้ม

ณ ใจกลางของป่าบุปผาแห่งนี้ มีสถานที่แห่งหนึ่งที่ราวกับถูกเลือกสรรค์ให้เป็นศูนย์รวมแห่งพลังอันศักดิ์สิทธิ์นั้น เป็นลานกว้างที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้ที่ไม่มีวันโรยรา สองข้างทางเต็มไปด้วยพฤกษาโบราณที่ยืนต้นตระหง่านราวกับยามเฝ้าประตู ด้านหน้าสุดของลาน ​มีแท่นบูชาหินอ่อนที่แกะสลักลวดลายวิจิตรงดงาม ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า สระน้ำใสสะอาดสะท้อนเงาของต้นไม้และท้องฟ้า เบื้องหลังสระน้ำนั้น มีน้ำตกเล็กๆ ไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงน้ำกระทบโขดหินดังเป็นทำนองที่ไพเราะจับใจ

และ ณ ‍กลางแท่นบูชานั้นเอง ที่มีร่างของบุปผาภักดิ์ เทพบุตรแห่งป่าบุปผาผู้ถือกำเนิดจากจิตวิญญาณแห่งมวลบุปผา ร่างของเขาปรากฏกายในชุดคลุมสีเขียวมรกตสดใสปักลายดอกไม้สีทองอร่าม ผมสีดำขลับยาวสลวยถึงบ่า ดวงตาคมกริบราวกับอัญมณีสีเขียวมรกตเปล่งประกายแห่งความเมตตาและพลังอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดราวกับสลักเสลาจากหินอ่อนชั้นดี ผิวขาวผ่องราวกับแสงจันทร์ ‌ร่างกายกำยำแข็งแรงรับกับสรีระอันสมบูรณ์แบบ

บุปผาภักดิ์ก้มหน้าลงมองดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังเบ่งบานอยู่บนฝ่ามือของเขา ดอกบัวนั้นส่องแสงระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันดวงจุลกลีบกลีบ ราวกับจะสื่อสารบางสิ่งบางอย่างกับเขา

"ถึงเวลาแล้วสินะ..." เสียงทุ้มนุ่มของบุปผาภักดิ์ดังขึ้น ราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้ "การผนึกกำลังของสองโลกกำลังจะสิ้นสุดลง"

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูยามเย็น แสงอาทิตย์สุดท้ายสาดส่องลงมายังผืนป่า ราวกับจะอวยพรให้การเดินทางครั้งใหม่ของเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น

"ข้าจะทำทุกวิถีทาง ‍เพื่อรักษาสมดุลของทั้งสองโลกไว้..." เขากล่าวกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่งของโลกมนุษย์ ภายใต้ความวุ่นวายของเมืองหลวง "อัครา" ที่ซึ่งอำนาจมืดและสิ่งชั่วร้ายแฝงตัวอยู่ราวกับเงา นที ​ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว กำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่คับขัน

เขาเป็นนักดาบหนุ่มผู้มีฝีมือเก่งกาจ เป็นที่รู้จักในวงการใต้ดินของเมืองหลวงในฐานะ "เงาอัครา" ผู้รับงานที่อันตรายและยากจะสำเร็จ แต่ทว่าคืนนี้ ภารกิจของเขากลับซับซ้อนยิ่งกว่าที่เคย

นทีกำลังยืนประจันหน้ากับกลุ่มนักฆ่าที่รายล้อมเขาอยู่กลางตรอกแคบๆ ​ที่เต็มไปด้วยขยะและกลิ่นอับชื้น แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ตามกำแพงส่องสะท้อนบนคมดาบที่สั่นระริกในมือของเหล่านักฆ่า

"แกไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก นที!" หัวหน้านักฆ่าตะโกนเสียงดัง ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยผ้าคาดหน้าสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่เย็นชาและโหดเหี้ยม

นทีกระชับด้ามดาบในมือแน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม ​ความรู้สึกกดดันถาโถมเข้ามา แต่ประกายตาของเขากลับไม่สั่นคลอน

"พวกแกคิดว่าข้าจะยอมจำนนง่ายๆ งั้นหรือ?" นทีสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "พวกแกคิดผิดแล้ว"

ว่าแล้ว นทีก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าอย่างรวดเร็ว ดาบในมือเขาแปรสภาพเป็นสายฟ้าฟาดฟันไปมาอย่างแม่นยำและรวดเร็ว เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตรอกแคบๆ

นทีเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย หลบหลีกการโจมตีของเหล่านักฆ่าได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมกับสวนกลับด้วยคมดาบที่เฉียบคม เขาโค่นล้มนักฆ่าไปทีละคนสองคน ความคล่องแคล่วและฝีมือของเขาเหนือกว่าคู่ต่อสู้หลายเท่าตัว

แต่ถึงแม้จะเก่งกาจเพียงใด จำนวนของเหล่านักฆ่าก็ยังคงมีมากกว่า นทีเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงสู้ต่อไป ไม่ยอมแพ้

"เจ้าหนุ่มฝีมือดีนี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" หัวหน้านักฆ่ากล่าวพลางยิ้มมุมปาก "แต่โชคของแกคงหมดแค่นี้แล้ว"

ขณะที่นทีกำลังประมือกับหัวหน้านักฆ่าอยู่ ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นข้างๆ หัวหน้านักฆ่า มันเป็นจี้รูปดอกบัวสีขาวที่สลักเสลาอย่างงดงาม มันดูคุ้นตาอย่างประหลาด

"นั่นมัน..." นทีเอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึง

ทันใดนั้นเอง จี้ดอกบัวก็เปล่งแสงสีขาวสว่างวาบออกมา แสงนั้นสาดส่องไปทั่วบริเวณตรอก ทำให้เหล่านักฆ่าต้องยกแขนขึ้นบังตา

"นี่มันอะไรกัน!" หัวหน้านักฆ่าอุทานด้วยความตกใจ

ในขณะเดียวกัน บุผาภักดิ์ที่กำลังยืนอยู่ ณ ลานศักดิ์สิทธิ์ในป่าบุปผาพลันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังสั่นสะเทือน เขาเพ่งสมาธิไปยังต้นกำเนิดของพลังนั้น

"กลิ่นอายของดอกบัว... เป็นไปได้อย่างไร" บุผาภักดิ์รำพึงด้วยความสงสัย

เขารู้ดีว่าพลังงานที่เขาสัมผัสได้นั้น เกี่ยวข้องกับบางสิ่งบางอย่างที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อสมดุลของโลก

กลับมาที่นที แสงสีขาวจากจี้ดอกบัวค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของบุปผาภักดิ์ที่ปรากฏกายขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของนที

นทีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน

"ท่านคือใคร?" นทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

บุปผาภักดิ์มองลงมายังนทีด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

"ข้าคือบุปผาภักดิ์ ผู้พิทักษ์แห่งป่าบุปผา" เสียงของเขาดังราวกับกระซิบจากสวรรค์ "และท่าน... คือผู้ที่ข้ากำลังตามหา"

การปรากฏตัวของเทพบุตรแห่งป่าบุปผากลางตรอกอันมืดมิดของเมืองหลวง ทำให้เหล่านักฆ่าแตกกระเจิงไปด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจถึงเพียงนี้มาก่อน

นทีเองก็ยังคงตกอยู่ในภวังค์ เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าได้

"ตามหา?" นทีทวนคำ "ท่านตามหาข้า? แต่... ทำไม?"

บุปผาภักดิ์ลอยลงมาจากอากาศอย่างนุ่มนวล เท้าของเขาแทบไม่สัมผัสพื้น

"เพราะโชคชะตาได้ขีดเส้นไว้แล้ว" บุปผาภักดิ์กล่าว "การผนึกกำลังของสองโลกกำลังจะสิ้นสุดลง และมีเพียงท่านเท่านั้นที่จะสามารถช่วยข้าไขปริศนานี้ได้"

เขาชี้ไปยังจี้ดอกบัวที่ยังคงเรืองแสงจางๆ อยู่บนพื้น

"จี้ดอกบัวนี้... คือกุญแจสำคัญ" บุปผาภักดิ์กล่าว "มันเป็นสัญลักษณ์ของการเชื่อมโยงระหว่างโลกมนุษย์และโลกแห่งทวยเทพ"

นทีจ้องมองไปยังจี้ดอกบัวด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ

"สองโลก? โลกมนุษย์และโลกแห่งทวยเทพ?" เขาเอ่ยถาม "ข้าไม่เข้าใจ"

"ทุกสิ่งจะกระจ่างแจ้งในไม่ช้า" บุปผาภักดิ์กล่าว "แต่ก่อนอื่น... เราต้องออกจากที่นี่ไปก่อน"

เขาหันกลับไปมองยังทางเข้าตรอกที่บัดนี้มีเหล่าทหารยามของเมืองหลวงกำลังกรูกันเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนอันดัง

"ดูเหมือนว่า... พวกเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญ" บุปผาภักดิ์กล่าวพลางยิ้มอย่างเย้ยหยัน

นทีหันไปมองตาม พลางกระชับดาบในมือแน่น

"ไม่ว่าจะเป็นใคร... ข้าก็พร้อมรับมือเสมอ" นทีกล่าวอย่างแน่วแน่

บุปผาภักดิ์พยักหน้าให้กับนที

"ดีมาก" เขาตอบ "ดูเหมือนว่าการเดินทางของเรา... จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว"

แสงจากจี้ดอกบัวเปล่งประกายสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สว่างกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับจะประกาศถึงการเริ่มต้นของมหากาพย์ครั้งใหม่

เมื่อแสงนั้นจางลง นทีและบุปผาภักดิ์ก็หายไปจากตรอกนั้นราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน เหลือเพียงความว่างเปล่าและเสียงสะท้อนของเหล่านักฆ่าที่หวาดผวา และกลิ่นอายของดอกไม้บางอย่างที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ... กลิ่นอายที่แม้แต่ทหารยามผู้แข็งแกร่งที่สุดก็ยังรู้สึกถึงความผิดปกติอันยากจะอธิบาย

การพบกันของเทพบุตรและมนุษย์ในค่ำคืนอันมืดมิดนี้ ได้จุดประกายแห่งโชคชะตาที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะคาดคิด... และการเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.