ตอนที่ 2 — ปริศนาแห่งป่าบุปผาและเงื่อนงำที่ถูกซ่อน

ม่านหมอกสีเงินยวงค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นความงดงามอันน่าอัศจรรย์ของป่าบุปผาอย่างเต็มตา กลิ่นหอมเย้ายวนของดอกไม้นานาชนิดลอยแตะจมูก ราวกับกำลังถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนของธรรมชาติที่อ่อนโยน ดอกบัวสีม่วงเรืองรองเบ่งบานริมลำธารใสราวคริสตัล ส่งประกายระยิบระยับต้องแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านใบไม้หนาทึบ ‌กลีบดอกกุหลาบสีแดงเพลิงดูชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำค้างยามเช้า สะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามราวกับอัญมณีล้ำค่า

ท่ามกลางความงามที่รายล้อมนั้น ร่างของบุปผาภักดิ์ เทพบุตรแห่งป่าบุปผา ปรากฏขึ้นอย่างสง่างาม เขาสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนที่ถักทอจากใยไหมแห่งแสงจันทร์ ดวงตาสีมรกตเปล่งประกายด้วยพลังอันบริสุทธิ์ ผิวกายของเขาดูผุดผ่องราวกับผิวของกลีบดอกไม้แรกแย้ม ​เส้นผมสีดำยาวสลวยพลิ้วไหวตามแรงลมเบาๆ

บุปผาภักดิ์ยืนนิ่ง มองสำรวจผืนป่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขากระซิบกับเหล่ามวลดอกไม้ ราวกับกำลังพูดคุยกับสหายเก่าแก่ "วันเวลาผ่านไปรวดเร็วนัก... ถึงเวลาแล้วหรือ ที่จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"

พลัน! เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้บุปผาภักดิ์ต้องหันไปมอง ‍ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาอยู่ในชุดนักเดินทางที่ดูทรุดโทรม แต่แววตาฉายประกายความมุ่งมั่น ชายหนุ่มผู้นี้คือ นที มนุษย์หนุ่มจากโลกภายนอกที่บังเอิญหลงเข้ามาในป่าบุปผาอันลึกลับ

นทียืนนิ่งอึ้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าในโลกนี้จะมีสถานที่เช่นนี้อยู่จริง ความงดงามตระการตาของป่าบุปผา ‌รวมไปถึงรูปลักษณ์อันน่าทึ่งของบุปผาภักดิ์ ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์

"ท่าน... ท่านคือใคร?" นทีเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

บุปผาภักดิ์คลี่ยิ้มบางๆ "ข้าคือบุปผาภักดิ์ ผู้พิทักษ์แห่งป่าบุปผา และเจ้าคือมนุษย์ผู้หลงทาง"

นทีรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งที่บุปผาภักดิ์รู้ว่าตนเป็นมนุษย์ "ท่าน... ‍รู้ได้อย่างไร?"

"กลิ่นอายของเจ้าแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตในป่านี้อย่างสิ้นเชิง" บุปผาภักดิ์ตอบพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้นที "เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่? ป่าบุปผาแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้ามาถึงได้โดยง่าย"

นทีก้มหน้าลง มองดูเครื่องแต่งกายของตนเอง "ข้า... ข้าเพียงแค่เดินทางตามหาบางสิ่งบางอย่าง... ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับสมุนไพรวิเศษที่ว่ากันว่ามีอยู่ในป่าลึกแห่งนี้... ​ข้า... ข้าไม่รู้ว่ามันจะพาข้ามาถึงที่นี่"

บุปผาภักดิ์พยักหน้าช้าๆ "สมุนไพรวิเศษ... หลายครั้งที่มนุษย์เข้ามาที่นี่ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าเช่นนั้น แต่ส่วนใหญ่กลับไม่เคยพบสิ่งที่ตนเองตามหา"

"แต่ข้า... ข้าต้องหาให้เจอ!" นทีพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ "ครอบครัวของข้า... ​กำลังตกอยู่ในอันตราย"

บุปผาภักดิ์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของนที เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความทุกข์ที่ซ่อนอยู่ในนั้น "อันตรายเช่นนั้นหรือ? เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่"

นทีเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด การแก่งแย่งชิงดีของผู้มีอำนาจ และภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามาครอบครัวของเขา ซึ่งเป็นตระกูลพ่อค้าที่เคยร่ำรวย บัดนี้กำลังถูกบีฑาและข่มเหงจากกลุ่มอิทธิพลชั่วร้าย

"ข้าได้ยินมาว่า... ​สมุนไพรวิเศษในป่าบุปผา สามารถรักษาได้ทุกโรค และเสริมพลังให้แก่ผู้ที่ครอบครอง" นทีกล่าวด้วยความหวัง "ข้าหวังว่ามันจะช่วยให้ครอบครัวของข้าปลอดภัย"

บุปผาภักดิ์ฟังอย่างตั้งใจ เขาถอนหายใจแผ่วเบา "สมุนไพรวิเศษที่เจ้ากล่าวถึง... อาจเป็น 'บุปผาทิพย์' ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าของป่าเรา แต่มันไม่ใช่เพียงแค่สมุนไพร แต่เป็นสิ่งที่มีชีวิต และมีจิตวิญญาณ... การจะครอบครองมันได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย"

"ข้า... ข้าพร้อมจะทำทุกอย่าง" นทียืนยัน

บุปผาภักดิ์มองไปยังส่วนลึกของป่า ซึ่งมีหมอกสีทองอ่อนๆ ลอยกรุ่นอยู่ "ป่าบุปผาแห่งนี้ มิใช่เพียงสถานที่งามตา แต่ยังมีอาถรรพ์และความลับที่ซ่อนเร้นอยู่มากมาย... แม้แต่ข้า ผู้พิทักษ์แห่งป่า ยังต้องใช้ความระมัดระวัง"

เขาหันกลับมามองนทีอีกครั้ง "เจ้ามาถูกที่แล้ว... แต่การเดินทางของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้น และอาจนำพาเจ้าไปสู่สิ่งที่เจ้าคาดไม่ถึง"

บุปผาภักดิ์เริ่มก้าวเดินนำทางนทีเข้าไปในป่าลึกขึ้นกว่าเดิม ต้นไม้เริ่มสูงใหญ่และดูโบราณกว่าเดิม ใบไม้สีเขียวเข้มปกคลุมหนาทึบจนแทบไม่เห็นแสงอาทิตย์ กลิ่นหอมของดอกไม้เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นอายของพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น

"เจ้าเห็นดอกไม้นั่นหรือไม่?" บุปผาภักดิ์ชี้ไปยังดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ดูเหมือนมีแสงเรืองรองอยู่ภายใน "นั่นคือ 'บุปผาแสง' มันเป็นดอกไม้ที่ตอบสนองต่ออารมณ์ของผู้ที่เข้าใกล้ หากผู้ใดมีจิตใจบริสุทธิ์ ดอกไม้จะเบ่งบานและส่งแสงสว่างนำทาง แต่หากมีเจตนาร้าย... มันจะเหี่ยวเฉาและส่งกลิ่นเหม็น"

นทีเพ่งมองดอกไม้สีขาวนั้นอย่างตั้งใจ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมา ยิ่งเมื่อเขานึกถึงครอบครัวที่กำลังเดือดร้อน ดอกไม้ก็ดูเหมือนจะเปล่งประกายสว่างไสวขึ้นเล็กน้อย

"น่าอัศจรรย์จริง!" นทีอุทาน

"นี่เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของความมหัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ในป่าบุปผา" บุปผาภักดิ์กล่าว "แต่จงจำไว้ว่า... ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ดูสวยงาม จะเป็นมิตรเสมอไป"

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินลึกเข้าไป เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากพุ่มไม้ข้างทาง "ผู้ใดกัน... ที่บังอาจเข้ามาในเขตศักดิ์สิทธิ์ของเรา...?"

บุปผาภักดิ์หยุดเดินทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ผู้เฒ่าเถาวัลย์... พวกท่านมีเรื่องอันใดอีก?"

จากเถาวัลย์หนาทึบ ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมา ร่างนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่ปกคลุมไปด้วยใบไม้และเถาวัลย์พันกัน มีดวงตาที่ดูโบราณและเต็มไปด้วยภูมิปัญญา

"เทพบุปผา... เจ้าพามนุษย์เข้ามาอีกแล้วหรือ?" เสียงของเฒ่าเถาวัลย์แหบพร่าและหนักอึ้ง "เจ้าลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วหรือไร?"

"ข้าเข้าใจถึงความกังวลของท่าน" บุปผาภักดิ์ตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "แต่ชายผู้นี้... มีความจำเป็น... และข้าจะคอยดูแลเขาเอง"

"ความจำเป็นของมนุษย์... มักนำมาซึ่งหายนะเสมอ" เฒ่าเถาวัลย์พึมพำ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างรอบตัวเขา... พลังงานที่ปั่นป่วน... ราวกับมีบางสิ่งกำลังตามล่าเขามา..."

นทีรู้สึกขนลุกซู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขากลัวว่าบุปผาภักดิ์จะเข้าใจผิด จึงรีบกล่าว "ท่านผู้เฒ่า... ข้า... ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ เลย"

"เจ้าอาจไม่รู้ตัว" เฒ่าเถาวัลย์กล่าว "แต่เงาแห่งความมืดกำลังติดตามเจ้ามา... เงาที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงอันโสมม..."

บุปผาภักดิ์ขมวดคิ้วแน่น "เมืองหลวง... หรือว่า... เรื่องที่ข้าเคยสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้าย... มันเกี่ยวข้องกับมนุษย์ผู้นี้?"

"ทุกสิ่งเกี่ยวข้องกันหมด เทพบุปผา" เฒ่าเถาวัลย์กล่าว "พลังงานอันมืดมิดจากเบื้องบน กำลังแผ่ขยาย... ป่าบุปผาของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย... และมนุษย์ผู้นี้... อาจเป็นกุญแจสำคัญ... หรืออาจเป็นหายนะของพวกเรา..."

เฒ่าเถาวัลย์มองมาที่นทีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เจ้าต้องเลือกให้ดี เทพบุปผา... ระหว่างการปกป้องป่าอันศักดิ์สิทธิ์... หรือการยื่นมือช่วยเหลือมนุษย์ผู้ที่อาจนำพาความพินาศมาสู่พวกเรา..."

ก่อนที่บุปผาภักดิ์จะได้ตอบ เถาวัลย์รอบตัวของเฒ่าเถาวัลย์ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง

"มีบางอย่างกำลังมา!" เฒ่าเถาวัลย์อุทานด้วยความตกใจ "เร็วกว่าที่ข้าคิด...!"

บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไป ความสงบร่มเย็นของป่าบุปผาถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดและอันตราย กลิ่นอายของพลังงานที่ชั่วร้ายเริ่มคืบคลานเข้ามา ทำให้ดอกไม้รอบตัวเหี่ยวเฉาลงอย่างเห็นได้ชัด

บุปผาภักดิ์รีบหันไปมองทางที่เฒ่าเถาวัลย์มอง เสียงกิ่งไม้หักดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมู่แมกไม้

"ดูเหมือนว่า... การเดินทางของเจ้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคมากกว่าที่ข้าคิด" บุปผาภักดิ์กล่าวกับนที ใบหน้าของเขาฉายแววเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ "แต่ไม่ต้องห่วง... ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

นทีรู้สึกใจเต้นรัว เขามองเห็นเงาตะคุ่มนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ร่างนั้นดูเหมือนจะกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เยือกเย็นและน่ากลัว...

ใครคือผู้ที่กำลังตามล่านทีมา? พลังอันชั่วร้ายจากเมืองหลวงมีอะไรเกี่ยวข้องกับป่าบุปผา? และบุปผาภักดิ์จะสามารถปกป้องนทีและป่าอันศักดิ์สิทธิ์นี้ได้หรือไม่? การผจญภัยที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!