ตอนที่ 3 — เผยสัมผัสแห่งเทพบุปผา

ม่านหมอกสีเงินยวงบางเบาที่เคยห่อหุ้มป่าบุปผา บัดนี้ได้เลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกลมพายุพัดพาไป เผยให้เห็นความงดงามตระการตาของผืนป่าที่แท้จริง ดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบานสะพรั่งราวกับจะอวดโฉมความงามแก่ใครก็ตามที่บังเอิญล่วงล้ำเข้ามา แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้อายุนับร้อยปี แต้มสีทองลงบนกลีบดอกไม้หลากสีสัน สร้างภาพอันน่าหลงใหลจนยากจะละสายตา ‌กลิ่นหอมอันเย้ายวนของดอกไม้นานาชนิด ผสมผสานกันอย่างลงตัว ล่องลอยไปตามสายลม ราวกับน้ำหอมชั้นเลิศที่รังสรรค์ขึ้นจากสวรรค์

ท่ามกลางความงดงามอันน่าทึ่งนี้ นที ยืนตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความพิศวง เขาไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่บนโลกใบนี้ ​ป่าแห่งนี้มีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ดอกไม้แต่ละดอกราวกับมีจิตวิญญาณของตัวเอง บางดอกโบกไหวอย่างอ่อนโยนรับลม บางดอกแผ่กลิ่นหอมที่เข้มข้นขึ้นเมื่อเขาย่างกรายเข้าไปใกล้ และที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือ บุปผาภักดิ์ เทพบุปผาแห่งป่าแห่งนี้ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

บุปผาภักดิ์ ‍งดงามราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย ผิวกายของเธอเปล่งประกายอ่อนๆ ราวกับถูกแสงจันทร์สาดส่อง เส้นผมสีดำยาวสลวยของเธอถูกถักทอด้วยดอกไม้นานาชนิดที่กำลังบานสะพรั่ง ดวงตาของเธอสีเขียวมรกต ฉายแววอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง เธอกำลังสวมอาภรณ์ที่ถักทอขึ้นจากกลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ระยิบระยับด้วยละอองน้ำค้างอันศักดิ์สิทธิ์

"ยินดีต้อนรับสู่ป่าบุปผา ‌มนุษย์ผู้หลงทาง" เสียงของบุปผาภักดิ์ ใสราวกับระฆังแก้วที่ถูกตีอย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนที

นที กระพริบตาปริบๆ พยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาค่อยๆ รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับความงามอันน่าทึ่ง ‍"ข้า… ข้าไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่จริง" เขาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

บุปผาภักดิ์ ยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเธอทำให้ดอกไม้รอบข้างดูสดใสยิ่งขึ้น "ป่าแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ซ่อนเร้นจากสายตาของโลกภายนอก เป็นที่อยู่ของข้าและเหล่าภูตบุปผา"

"ท่านคือ… เทพบุปผา?" ​นทีถาม พลางเพ่งพิจารณาบุปผาภักดิ์ อย่างละเอียด ทุกการเคลื่อนไหวของเธอราวกับบทกวีที่กำลังร่ายรำ

"ใช่ ข้าคือบุปผาภักดิ์ ผู้ดูแลแห่งป่าบุปผาแห่งนี้" เธอตอบ ใบหน้าของเธอยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันสงบนิ่ง ​"เจ้าหลงเข้ามาได้อย่างไร? ปกติแล้วมนุษย์ไม่สามารถสัมผัสถึงเส้นทางสู่ที่นี่ได้ง่ายๆ"

นที นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน เขาจำได้ว่าเขาหนีการไล่ล่าจากกลุ่มคนลึกลับเข้ามาในป่าที่ดูเหมือนธรรมดา แต่แล้วทุกอย่างก็พลันเปลี่ยนไป "ข้า… ข้ากำลังถูกตามล่า ข้าหนีเข้ามาในป่าแห่งนี้ ​และแล้ว… ข้าก็มาอยู่ที่นี่" เขาเล่าอย่างสับสน

บุปผาภักดิ์ พยักหน้าช้าๆ "ข้าสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่เจ้าแบกรับมา พลังอำนาจมืดที่ตามรังควานเจ้า" เธอเอ่ย ดวงตาของเธอทอประกายบางอย่างที่นทีอ่านไม่ออก "เจ้าดูเหมือนจะแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป"

"แตกต่างอย่างไรหรือขอรับ?" นที ถามอย่างสงสัย

"พลังบางอย่างในตัวเจ้า… มันสั่นสะเทือนกับพลังแห่งป่าแห่งนี้" บุปผาภักดิ์ อธิบาย "มันไม่ใช่พลังแห่งความมืด ไม่ใช่พลังแห่งความโลภ แต่เป็น… พลังแห่งความหวัง"

นที นิ่งเงียบไป เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีพลังพิเศษอะไรเลย ชีวิตของเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอันตราย

"เจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?" บุปผาภักดิ์ ถามตรงๆ

นที ลังเล เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจเทพบุปผาตรงหน้าเขาได้หรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "ข้า… ข้าต้องการที่จะหลบหนีจากอันตรายเหล่านั้น"

"อันตรายในเมืองหลวงนั้นร้ายกาจยิ่งนัก" บุปผาภักดิ์ กล่าว "อำนาจมืดครอบงำทุกอย่าง ผู้คนแก่งแย่งชิงดีกันโดยไม่คำนึงถึงชีวิตผู้อื่น"

"ท่านรู้ได้อย่างไร?" นที ถามด้วยความประหลาดใจ

"ข้าสัมผัสได้ถึงกระแสธารแห่งอารมณ์และพลังงานที่ไหลเวียนไปทั่วอาณาจักร" บุปผาภักดิ์ ตอบ "ป่าแห่งนี้เชื่อมโยงกับทุกสิ่ง"

ทันใดนั้น บุปผาภักดิ์ ก็ยื่นมือเรียวสวยของเธอออกไปหาดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ เธอแตะกลีบดอกไม้เบาๆ กุหลาบดอกนั้นก็เรืองแสงสว่างวาบขึ้นมา ก่อนที่จะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นสร้อยคอที่ถักทอขึ้นจากเส้นไหมสีแดงสด ประดับด้วยเพชรสีแดงเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายราวกับหยาดเลือด

"นี่คือ 'โลหิตแห่งกุหลาบ' พลังแห่งการป้องกัน" บุปผาภักดิ์ กล่าว ขณะที่เธอสวมสร้อยคอนั้นให้กับนที "มันจะช่วยปกป้องเจ้าจากพลังอำนาจมืดบางส่วน แต่จำไว้ว่า พลังแห่งความดีงามที่แท้จริงนั้น มาจากภายในตัวเจ้าเอง"

นที ยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอที่เปล่งประกายอบอุ่นอยู่บนลำคอของเขา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย ราวกับเขาได้รับพละกำลังที่มากขึ้น "ขอบคุณขอรับ" เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น

"เจ้าไม่ควรร่ำร้องขอบคุณข้า" บุปผาภักดิ์ กล่าว "เจ้ามีพลังบางอย่างในตัวที่ทำให้ข้าต้องช่วยเหลือ"

"พลังอะไรหรือขอรับ?" นที ถามอีกครั้ง

บุปผาภักดิ์ มองลึกเข้าไปในดวงตาของนที "พลังที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของอาณาจักรนี้ได้ พลังที่จะสามารถนำแสงสว่างกลับคืนสู่ที่ที่ถูกความมืดกลืนกิน"

คำพูดของบุปผาภักดิ์ ทำให้นทีรู้สึกถึงภาระอันใหญ่หลวง เขาไม่ใช่ฮีโร่ เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่พยายามเอาชีวิตรอด

"แต่… ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา" นที พยายามปฏิเสธ

"มนุษย์ธรรมดาบางคน สามารถสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เทพเจ้าจะคาดคิดได้" บุปผาภักดิ์ ยืนยัน "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้า"

"ข้าจะทำได้อย่างไร?" นที ถามอย่างสิ้นหวัง

บุปผาภักดิ์ ก้าวเข้าไปใกล้นทีมากขึ้น ดวงตาของเธอกวาดมองไปทั่วร่างของเขา ราวกับกำลังสำรวจพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ข้าจะสอนเจ้า"

"ท่านจะสอนข้า?" นที ถามด้วยความตื่นเต้น

"ใช่" บุปผาภักดิ์ ยิ้ม "แต่การฝึกฝนนี้จะไม่ง่าย เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง และเอาชนะมัน"

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆดำก่อตัวขึ้นราวกับจะกลืนกินแสงอาทิตย์ กลิ่นอายอันชั่วร้ายเริ่มแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

"อะไรกันนี่?" นที อุทาน

"พวกเขาตามมาแล้ว" บุปผาภักดิ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "พลังอำนาจมืดจากภายนอก พยายามที่จะเข้ามาในป่าแห่งนี้"

ทันใดนั้น เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวมาจากชายป่า ภาพเงาดำทะมึนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางหมู่ต้นไม้ เงาเหล่านั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย

"เจ้าต้องไปจากที่นี่" บุปผาภักดิ์ กล่าวกับนที "ข้าจะถ่วงเวลาให้"

"แต่… ข้าจะทิ้งท่านไว้ได้อย่างไร?" นที ไม่เต็มใจที่จะจากไป

"เจ้าไม่เข้าใจ" บุปผาภักดิ์ พยายามอธิบาย "พลังของข้าผูกพันกับป่าแห่งนี้ หากป่าแห่งนี้ตกอยู่ในอันตราย พลังของข้าก็จะอ่อนแอลง เจ้าต้องไปเผชิญหน้ากับพวกเขาในที่ที่เจ้าควรอยู่"

"แต่ข้าจะไปที่ไหน?" นที ถามอย่างสับสน

"ไปที่เมืองหลวง" บุปผาภักดิ์ กล่าว "เจ้าจะพบคำตอบที่นั่น"

ก่อนที่นทีจะได้เอ่ยสิ่งใดอีก บุปผาภักดิ์ ก็โบกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว ดอกไม้รอบตัวเธอพลันลุกเป็นไฟสีเขียวอ่อน กลายเป็นกำแพงแห่งแสงที่แข็งแกร่ง ป้องกันไม่ให้เงาดำทะมึนเหล่านั้นเข้ามาในบริเวณที่บุปผาภักดิ์ ยืนอยู่

"ไปเถอะ! อย่าหันหลังกลับ!" บุปผาภักดิ์ ตะโกน

นที รู้สึกได้ถึงแรงผลักดันอันมองไม่เห็นที่กำลังพาเขาเคลื่อนที่ออกไป เขาเหลียวมองกลับไป เห็นบุปผาภักดิ์ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงสีเขียวอ่อน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องป่าแห่งนี้

ร่างของนทีถูกส่งออกมาจากป่าบุปผาอย่างรวดเร็ว เขากลิ้งไปบนพื้นหญ้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เมื่อเขามองย้อนกลับไป ม่านหมอกสีเงินยวงก็พลันก่อตัวขึ้นอีกครั้ง กลืนกินทางเข้าป่าบุปผาไปจนหมดสิ้น ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

นที ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาเต้นระรัว เขาเพิ่งจะสัมผัสถึงพลังที่แท้จริงของเทพบุปผา และได้พบกับโชคชะตาที่เขาไม่เคยคาดคิด เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะสามารถเอาชนะอำนาจมืดที่คุกคามเขาอยู่ได้หรือไม่? และที่สำคัญที่สุด เขาจะสามารถค้นพบพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัว และเปลี่ยนแปลงอาณาจักรที่เต็มไปด้วยความมืดมิดนี้ได้จริงหรือ? เรื่องราวอันเข้มข้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…