ตอนที่ 5 — ผลิบานแห่งศรัทธา พาดผ่านม่านกาล

แสงอรุณสีทองอ่อนละมุนค่อยๆ ลูบไล้ผืนป่าบุปผาที่ยังคงหลับใหล เสียงแมลงน้อยใหญ่เริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ปลุกโลกใบใหม่ให้ตื่นขึ้น บุปผาภักดิ์ขยับกายพลิกตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของมอสส์สีเขียวสดที่รองรับร่างของเธอ กลิ่นหอมเย็นของน้ำค้างยามเช้าผสมผสานกับกลิ่นอายของดอกไม้ป่า สร้างบรรยากาศที่บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยพลังอันน่าอัศจรรย์

เธอค่อยๆ ‌ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือความสดใสของดอกไม้นานาชนิดที่แย่งกันเบ่งบานอวดสีสันยามเช้า กลีบดอกสีแดงสด สีชมพูอ่อน สีม่วงเข้ม สีเหลืองอร่าม ต่างสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ราวกับอัญมณีที่ประดับประดากำมะหยี่สีเขียวอ่อนของผืนป่า

“อ่า… ​ที่นี่ช่างงดงามเสียจริง” บุปผาภักดิ์เอ่ยพึมพำกับตนเอง เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านม่านใบไม้

เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง สังเกตการณ์รอบตัวอย่างช้าๆ ทุกสรรพสิ่งในป่าบุปผาล้วนเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แม้แต่ใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นดินก็ยังคงมีความงามในแบบของมัน ราวกับว่าทุกส่วนประกอบของที่นี่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างประณีตบรรจง

ทันใดนั้นเอง ‍เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาก็ทำให้บุปผาภักดิ์หันไปมอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเธอเบิกตากว้าง ร่างสูงโปร่งในชุดนักเดินทางที่ดูสมบุกสมบัน กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มทอประกายแห่งความสงสัยและยินดี

“ท่าน… คือผู้ที่อยู่ในความฝันของข้าหรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ‌เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับผ่านการเดินทางอันยาวนาน

บุปผาภักดิ์พยักหน้ารับอย่างช้าๆ “ข้าคือบุปผาภักดิ์… และท่านคือ… นที?”

นทีเดินเข้ามาใกล้ขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น “ใช่แล้ว ข้าคือนที ‍ผู้ที่หลงทางและถูกพายุพัดพามายังที่แห่งนี้ แต่เมื่อข้าได้พบท่าน… ความเหนื่อยล้าทั้งหมดพลันมลายหายไป”

บุปผาภักดิ์สัมผัสได้ถึงพลังอันอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวนที แม้เขาจะดูอ่อนล้าจากการเดินทาง แต่แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและจิตใจที่บริสุทธิ์

“ท่านคงจะเหนื่อยจากการเดินทางมาไม่น้อย” บุปผาภักดิ์กล่าว “มาสิ ข้าจะพาไปยังที่พัก”

เธอผายมือไปทางเบื้องหน้า ​นำทางนทีผ่านดงดอกไม้ที่บัดนี้ดูเหมือนจะแย้มกลีบต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างเต็มใจ แม้จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา แต่กลับมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับป่าแห่งนี้

ขณะที่ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน นทีก็เอ่ยเล่าถึงการเดินทางของเขา “ข้าออกเดินทางจากเมืองหลวง… มุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตามหาพืชสมุนไพรหายากที่เชื่อว่ามีสรรพคุณในการรักษาโรคประหลาดที่กำลังระบาดในเมือง แต่ระหว่างทาง ข้าก็ประสบอุบัติเหตุ… ​หลงทาง และถูกพายุพัดพามาจนถึงที่นี่”

บุปผาภักดิ์เงียบฟัง เธอสัมผัสได้ถึงความทุกข์ร้อนที่นทีแบกรับ และเข้าใจถึงความสำคัญของการเดินทางครั้งนี้

“โรคประหลาด… ในเมืองหลวง?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

นทีพยักหน้า “ใช่แล้ว… ผู้คนล้มป่วยด้วยอาการแปลกประหลาด ​ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ และไม่มีหมอคนใดสามารถรักษาได้ ข้าจึงหวังว่าสมุนไพรที่ข้าตามหานั้น… จะสามารถช่วยชีวิตผู้คนได้”

บุปผาภักดิ์มองออกไปยังผืนป่าอันกว้างใหญ่ พลังแห่งป่าบุปผามีอยู่มหาศาล เธอมั่นใจว่าหากมีสิ่งใดที่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้ ที่นี่อาจเป็นคำตอบ

“บางที… ป่าแห่งนี้อาจมีสิ่งที่ท่านต้องการ” บุปผาภักดิ์กล่าว “พลังของธรรมชาติที่นี่… ไม่ธรรมดา”

เมื่อเดินลึกเข้ามาในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ เสียงน้ำตกที่ไหลรินก็ดังแว่วมาแต่ไกล บุปผาภักดิ์พาไปยังธารน้ำใสสะอาดที่ไหลมาจากภูผาเบื้องบน น้ำใสจนมองเห็นก้อนกรวดสีต่างๆ ที่นอนเรียงรายอยู่ใต้น้ำ

“ที่นี่คือแหล่งน้ำบริสุทธิ์ของป่าบุปผา” บุปผาภักดิ์กล่าว “ท่านสามารถดื่มน้ำที่นี่ได้… มันจะช่วยฟื้นฟูพลังของท่าน”

นทีคุกเข่าลง ก้มลงจิบน้ำจากธารน้ำนั้นทันที ความสดชื่นเย็นฉ่ำกระจายไปทั่วร่าง ราวกับว่าน้ำจากที่นี่มีพลังวิเศษที่ช่วยเยียวยาทุกสิ่ง

“น่าอัศจรรย์… ข้ารู้สึกดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ” นทีกล่าวด้วยความประหลาดใจ

บุปผาภักดิ์ยิ้ม “นี่คือพลังของป่าบุปผา… เป็นของขวัญจากธรรมชาติ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพักผ่อนริมธาร ทันใดนั้นเอง เงาดำทมิฬก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากมุมหนึ่งของป่า ร่างกายผอมเกร็ง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลงราวกับปีศาจร้าย กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาบุปผาภักดิ์

“ระวัง!” นทีตะโกนร้อง พร้อมกับผลักบุปผาภักดิ์ให้หลบออกไป

ร่างผอมเกร็งนั้นฟาดฟันอย่างรุนแรง สร้างแรงลมจนดอกไม้รอบข้างสั่นไหว บุปผาภักดิ์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมืดมิดที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น

“นี่มันอะไรกัน?” บุปผาภักดิ์ถามด้วยความตกใจ

“มันคือ… อสูรกายรับใช้ของอำนาจมืด!” นทีตอบ พลางชักดาบเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา “มันถูกส่งมาเพื่อตามล่าท่าน!”

อสูรกายตัวนั้นคำรามเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่บุปผาภักดิ์อีกครั้ง คราวนี้มันใช้กรงเล็บอันแหลมคมตะปบลงมาอย่างรวดเร็ว

บุปผาภักดิ์ยืนหยัดเผชิญหน้า เธอรวบรวมพลังแห่งป่าบุปผาไว้ที่ฝ่ามือ ดอกไม้รอบตัวเธอเริ่มสั่นไหว กลีบดอกส่องแสงระยิบระยับราวกับมีชีวิต

“เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ทำร้ายที่นี่!” บุปผาภักดิ์ตะโกนเสียงก้อง พลังงานสีเขียวมรกตพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเธอ กลายเป็นลำแสงที่พุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บของอสูรกาย

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ดอกไม้รอบบริเวณกระเด็นกระดอน แสงสีเขียวมรกตของบุปผาภักดิ์แข็งแกร่งยิ่งนัก มันสามารถต้านทานแรงโจมตีของอสูรกายไว้ได้

นทีเห็นดังนั้น จึงฉวยโอกาสพุ่งเข้าโจมตีอสูรกายจากด้านข้าง ดาบของเขาฟันเข้าใส่ลำตัวของอสูรกายอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าชุดเกราะของมันจะแข็งแกร่งเกินไป

“พลังของข้า… ยังไม่พอ!” บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยความผิดหวัง

อสูรกายตัวนั้นสะบัดกรงเล็บอีกครั้ง แรงปะทะมหาศาลทำให้บุปผาภักดิ์กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

“ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง!” บุปผาภักดิ์คิดในใจ เธอมองไปยังดอกบัวสีม่วงเรืองรองที่เคยปรากฏแก่สายตาในความฝัน มันคือสัญลักษณ์แห่งพลังอันยิ่งใหญ่ของป่าบุปผา

“ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์… ได้โปรดประทานพลังแก่ข้าด้วย!” บุปผาภักดิ์เอ่ยขอร้อง ดวงตาของเธอหลับพริ้ม

ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงเรืองรองก็สว่างวาบขึ้นจากใจกลางของป่า แสงนั้นค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้ดอกไม้นานาชนิดยิ่งเบ่งบานอย่างสดใส

อสูรกายตัวนั้นคำรามอย่างเจ็บปวด เมื่อแสงสีม่วงสาดส่องมาถึง มันพยายามที่จะหลบหนี แต่ดูเหมือนว่าพลังแห่งป่าบุปผาจะแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะต้านทานได้

แสงสีม่วงพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงอันทรงพลัง พุ่งเข้าใส่ร่างของอสูรกายอย่างรวดเร็ว

“ไม่!” อสูรกายร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่แสงนั้นจะกลืนกินมันไปจนหมดสิ้น

เมื่อแสงสีม่วงจางหายไป ร่างของอสูรกายก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านปลิวไปตามสายลม เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัด

บุปผาภักดิ์ยืนหอบหายใจ เธอรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกายอย่างเปี่ยมล้น

“ท่าน… ทำได้อย่างไร?” นทีเอ่ยถามด้วยความทึ่ง

บุปผาภักดิ์หันไปมองนที ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น “นี่คือพลังของป่าบุปผา… เป็นพลังที่ปกป้องสรรพสิ่งจากความมืด”

เธอเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ดูเก่าแก่ที่สุดในบริเวณนั้น ใบไม้ของมันมีประกายสีทองจางๆ

“บางที… ข้าอาจจะต้องออกเดินทางไปกับท่าน” บุปผาภักดิ์กล่าว “เพื่อค้นหาคำตอบ… และเพื่อปกป้องผู้คนจากภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง”

นทีเบิกตากว้าง “ท่าน… จะไปกับข้าหรือ?”

บุปผาภักดิ์พยักหน้า “ข้าไม่สามารถปล่อยให้ความมืดคืบคลานเข้ามาทำลายความสงบสุขของโลกใบนี้ได้… และบางที… โชคชะตาของข้า… อาจผูกติดอยู่กับชะตากรรมของเมืองหลวงแห่งนั้น”

เธอหันกลับไปมองป่าบุปผาด้วยความอาลัย แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกได้ถึงความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า การเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับความหวังที่ผลิบานราวกับดอกไม้ในป่าแห่งนี้

คืนนั้นภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดม่านใบไม้ เผยให้เห็นบุปผาภักดิ์และนทีกำลังเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง นัยน์ตาของทั้งสองฉายแววแห่งความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดนั้น… จะเป็นอย่างไร? และพลังที่แท้จริงของบุปผาภักดิ์… จะสามารถเอาชนะความชั่วร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ได้หรือไม่?