แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเป็นลำผ่านม่านใบไม้หนาทึบของป่าบุปผา ราวกับลำแสงศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปลุกโลกให้ตื่นจากนิทรา บุปผาภักดิ์ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยทอประกายระยิบระยับยามต้องแสงแดดอ่อนๆ ความสงบสุขและความบริสุทธิ์ของป่าบุปผายังคงโอบล้อมกายเธอไว้ ดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะปลายจมูก ชวนให้รู้สึกสดชื่นราวกับได้อาบน้ำทิพย์
"อรุณสวัสดิ์ ป่าบุปผาของข้า" บุปผาภักดิ์กล่าวเสียงแผ่วเบา มือเรียวยื่นไปสัมผัสดอกกุหลาบสีแดงสดที่อยู่ใกล้ๆ กลีบดอกนุ่มละมุน ราวกับกำมะหยี่ชั้นดี พลังงานบางอย่างไหลเวียนเข้ามาในตัวเธอ ราวกับดอกไม้ได้แบ่งปันชีวิตชีวาให้แก่เธอ
ย้อนกลับไปเมื่อวานนี้ หลังจากที่ม่านหมอกสีเงินยวงได้เลือนหายไป เผยให้เห็นความงดงามอันตระการตาของป่าบุปผาอย่างเต็มที่ บุปผาภักดิ์ก็ได้สัมผัสถึงพลังที่เข้มข้นกว่าเดิม พลังที่หล่อเลี้ยงชีวิตและจิตวิญญาณของเธอ การปรากฏตัวของนที เด็กหนุ่มจากโลกมนุษย์ผู้หลงเข้ามาในป่าบุปผา สร้างความแปลกใจให้กับเธอไม่น้อย แต่ภายใต้ความแปลกใจนั้น กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแฝงอยู่
"เจ้าตื่นแล้วหรือ นที" บุปผาภักดิ์กล่าวขณะเดินไปยังที่ที่นทีกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ ใบหน้าของนทีซีดเซียวเล็กน้อยจากการเดินทางอันเหน็ดเหนื่อย เขาเงยหน้าขึ้นมองบุปผาภักดิ์ด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ท่าน... ท่านตื่นแล้วหรือครับ" นทีเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "ข้า... ข้าคิดว่าข้ากำลังฝันไป"
บุปผาภักดิ์ยิ้มบางๆ "ที่นี่ไม่ใช่ความฝัน นที ที่นี่คือป่าบุปผา สถานที่ซึ่งเวลาและความเป็นจริงอาจบิดเบี้ยวไปจากที่เจ้าเคยรู้จัก" เธอเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือเรียวไปแตะที่หน้าผากของนที "ร่างกายเจ้ายังอ่อนแออยู่มาก เจ้าต้องพักผ่อนให้เต็มที่"
พลังงานอบอุ่นแผ่ซ่านจากปลายนิ้วของบุปผาภักดิ์ สู่ผิวกายของนที เขาพลันรู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่ค่อยๆ เลือนหายไป ความเจ็บปวดตามร่างกายบรรเทาลง ราวกับมีน้ำทิพย์มาหล่อเลี้ยง "ขอบคุณครับ ท่านบุปผาภักดิ์" เขาพึมพำ ใบหน้าเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา
"เจ้ายังต้องปรับตัวอีกมาก" บุปผาภักดิ์กล่าว "ป่าบุปผาแห่งนี้มีพลังศักดิ์สิทธิ์มากมาย แต่ก็มีอันตรายแฝงอยู่เช่นกัน"
"อันตรายหรือครับ?" นทีขมวดคิ้ว "ข้าไม่เห็นมีอะไรอันตรายเลย มีแต่ดอกไม้ที่สวยงามเต็มไปหมด"
"ความงามมักปกปิดความจริงบางอย่างไว้เสมอ" บุปผาภักดิ์กล่าว ดวงตาของเธอมองลึกลงไปในผืนป่า "เจ้าไม่เห็นเพียงเพราะเจ้ายังไม่รู้จักที่จะมอง"
ขณะที่บุปผาภักดิ์กำลังจะอธิบายเรื่องราวเพิ่มเติม เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากพุ่มไม้ใกล้ๆ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับมาจากก้นบึ้งของนรก
"นาง... นางแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน..."
"ม่านหมอกจางหาย... พลังของนางจะยิ่งทวีคูณ..."
บุปผาภักดิ์หันขวับ ดวงตาของเธอฉายแววตื่นตัว "ใครอยู่ตรงนั้น?"
นทีก็พลันรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย เขามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ นอกเสียจากต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์
"ไม่ต้องกลัว นที" บุปผาภักดิ์กล่าว พยายามปลอบโยน แต่ในน้ำเสียงของเธอแฝงความกังวล "พลังงานบางอย่างกำลังพยายามเข้ามาในป่าบุปผา"
"พลังงานอะไรหรือครับ?" นทีถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
"ข้าไม่แน่ใจ" บุปผาภักดิ์ยอมรับ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความมืดมิดบางอย่าง ที่ไม่ควรจะเข้ามาในสถานที่อันบริสุทธิ์แห่งนี้"
ทันใดนั้นเอง ดอกไม้นานาพันธุ์รอบตัวพวกเขาก็พลันเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว กลีบดอกที่เคยสดใส กลับซีดเซียวและร่วงหล่นลงสู่พื้นดินราวกับถูกพิษร้าย
"เกิดอะไรขึ้น!" นทีอุทานด้วยความตกใจ
"มีบางอย่างกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของดอกไม้" บุปผาภักดิ์กล่าว ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอรีบใช้ฝ่ามือสัมผัสดอกไม้ที่ใกล้ที่สุด พลังงานสีเขียวอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเธอ ดอกไม้ที่สัมผัสกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่พลังงานที่สูญเสียไปนั้นก็ยังคงสังเกตได้
"ท่าน... ท่านจะช่วยพวกมันได้หรือครับ?" นทีถาม
"ข้าจะพยายาม" บุปผาภักดิ์กล่าว "แต่พลังงานที่กำลังคุกคามนี้... มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าเคยเจอมา"
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับรู้สึกเย็นยะเยือก ราวกับมีเมฆหมอกสีดำทึบกำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ
"ข้าต้องไปตรวจสอบ" บุปผาภักดิ์กล่าว "เจ้าจงอยู่ตรงนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาด"
"แต่..." นทีอยากจะทักท้วง แต่บุปผาภักดิ์ก็พุ่งตัวหายเข้าไปในหมู่มวลดอกไม้ไปแล้ว
บุปผาภักดิ์ก้าวเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่กำลังแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ มันไม่ใช่พลังงานธรรมชาติของป่าบุปผา แต่มันเป็นพลังงานที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างจงใจ
เธอเดินลึกเข้าไปในป่า จนกระทั่งมาถึงใจกลางของป่าบุปผา สถานที่ซึ่งมีต้นไม้โบราณต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ ต้นไม้ต้นนี้คือหัวใจของป่าบุปผา เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่คอยหล่อเลี้ยงสรรพสิ่งในป่า
แต่บัดนี้ ต้นไม้โบราณกำลังมีใบที่ร่วงหล่นอย่างไม่หยุดหย่อน ลำต้นที่เคยเขียวขจี กลับมีรอยด่างดำปรากฏขึ้น ราวกับถูกไฟไหม้
"ไม่นะ!" บุปผาภักดิ์ร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอรีบเข้าไปประคองต้นไม้โบราณ พยายามส่งพลังชีวิตเข้าไปหล่อเลี้ยง
"ใคร... ใครทำเช่นนี้!" เธอตะโกนถามออกไป แต่มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ที่แห้งเหี่ยวตอบกลับมา
ทันใดนั้นเอง เงาดำทะมึนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องหลังต้นไม้โบราณ เงาคล้ายมนุษย์ แต่มีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดส่วน ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉาน ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังคุกรุ่น
"เจ้า... คือผู้พิทักษ์ป่าบุปผาผู้นี้หรือ?" เสียงของเงาร้ายนั้นดังขึ้น เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว
บุปผาภักดิ์ยืนประจันหน้ากับเงาร้าย ดวงตาของเธอฉายแววแข็งกร้าว "ผู้ใดกันที่บังอาจเข้ามาทำลายสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้!"
"สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หรือ?" เงาร้ายหัวเราะเยาะ "นี่คือแหล่งพลังงานอันยิ่งใหญ่ที่ข้าต้องการ!"
"เจ้าอย่าได้คิด!" บุปผาภักดิ์ตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายป่าบุปผา!"
"เจ้า... เจ้ายังเด็กนัก" เงาร้ายกล่าว "อย่าได้คิดต่อต้านข้า หากเจ้าไม่อยากพบจุดจบเช่นเดียวกับต้นไม้นี้"
เงาร้ายยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวปล่อยกระแสพลังงานสีดำทะมึนเข้าใส่ต้นไม้โบราณ ต้นไม้โบราณสั่นสะท้าน ราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
บุปผาภักดิ์ไม่รีรอ เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ปล่อยลำแสงสีเขียวมรกตพุ่งเข้าสกัดกั้นกระแสพลังงานสีดำของเงาร้าย
แสงสว่างสีเขียวมรกตและพลังงานสีดำทะมึนปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่แผ่กระจายออกไปทั่วป่า ดอกไม้ที่เหลือรอดอยู่พลันสั่นไหว ราวกับจะหลุดจากก้าน
"พลังของเจ้า... ไม่เลว" เงาร้ายกล่าว "แต่ก็ยังห่างไกลนัก"
เงาร้ายรุกคืบเข้ามาใกล้บุปผาภักดิ์ ดวงตาของมันจ้องมองบุปผาภักดิ์ด้วยความกระหาย
"ข้าจะมอบบทเรียนอันล้ำค่าให้กับเจ้า... บทเรียนของความพ่ายแพ้"
บุปผาภักดิ์รู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังบีบคั้นเข้ามา เธอพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่พลังของเงาร้ายนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ในขณะนี้
"หากเจ้าไม่ยอมจำนน... จงรับผลที่จะตามมา!"
ทันใดนั้นเอง เสียงร้องดังลั่นของนทีดังมาจากด้านหลัง
"ท่านบุปผาภักดิ์! ระวัง!"
บุปผาภักดิ์หันกลับไปมองตามเสียง ด้วยความตกใจ เธอเห็นนทีกำลังวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วสูง แต่เบื้องหลังของนที มีเงาอีกเงาหนึ่งที่เล็กกว่า แต่ก็มืดมิดไม่แพ้กัน กำลังพุ่งตามมาติดๆ
เงาใหม่นี้มีลักษณะคล้ายสัตว์ร้าย มีเขี้ยวแหลมคมและดวงตาที่น่าสะพรึงกลัว มันกำลังจะตะครุบเข้าใส่นที
"นที!" บุปผาภักดิ์ตะโกน พลางพุ่งตัวไปหานทีอย่างรวดเร็ว
เธอจะสามารถช่วยนทีได้ทันเวลาหรือไม่? และพลังงานมืดที่คุกคามป่าบุปผาครั้งนี้ มีจุดประสงค์อันใดกันแน่? ปริศนาที่ซ่อนเร้นในป่าบุปผากำลังจะเปิดเผยออกมา...
(จบตอนที่ 6)
มหาเทพบุปผาภักดิ์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก