ตอนที่ 7 — จุดเริ่มต้นสู่โลกภายนอก

แสงแดดยามสายค่อยๆ ทอประกายสีทองอ่อนละมุนผ่านม่านใบไม้หนาทึบของป่าบุปผา แสงนั้นส่องเป็นลำยาวลงมาต้องผิวกายของบุปผาภักดิ์ที่กำลังนั่งอยู่ริมลำธารใสเย็น น้ำในลำธารสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ดอกไม้ป่าหลากสีสันเบ่งบานสะพรั่งรอบกาย ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ล่องลอยไปตามสายลม สลับกับเสียงน้ำไหลรินที่ฟังแล้วชวนให้ใจสงบ

บุปผาภักดิ์เอื้อมมือลงไปสัมผัสผิวน้ำเย็นเฉียบ ‌ความรู้สึกสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่นี่ แต่ในวันนี้ ความรู้สึกนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เป็นความกระหายใคร่รู้ในสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น

“ท่านเทพบุปผาภักดิ์”

เสียงเรียกอันอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านหลัง บุปผาภักดิ์หันกลับไปมอง พบกับวิญญาณแห่งบุปผาตนหนึ่งที่กำลังลอยละล่องมา ​ใบหน้าของนางแต่งแต้มด้วยกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อน ดวงตาเป็นประกายสีมรกต

“มีอะไรรึ แม่นางบุปผา?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“ข้าน้อยเห็นท่านนั่งอยู่ตรงนี้แต่เช้า คงมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่กระมังเพคะ” วิญญาณแห่งบุปผาตอบพลางค่อยๆ ลอยลงมานั่งเคียงข้าง

บุปผาภักดิ์ยิ้มบางๆ “ใช่แล้ว ‍ข้ากำลังคิดถึงโลกภายนอก ป่าบุปผาแห่งนี้สงบสุขเพียงใด แต่ข้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่าโลกที่อยู่นอกอาณาเขตนี้เป็นเช่นไร”

วิญญาณแห่งบุปผาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่และซับซ้อนกว่าที่ท่านคิดเพคะ มีทั้งความงามและความน่ากลัวปะปนกันไป”

“ความน่ากลัว?” บุปผาภักดิ์เลิกคิ้ว “มีสิ่งใดในโลกภายนอกที่น่ากลัวถึงเพียงนั้นรึ?”

“มีอำนาจมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ ‌เป็นพลังที่มุ่งร้ายต่อความสงบสุขและธรรมชาติเพคะ” วิญญาณแห่งบุปผาอธิบาย “หากปราศจากความระมัดระวัง อาจตกอยู่ในอันตรายได้”

บุปผาภักดิ์ครุ่นคิดตามคำพูดของวิญญาณแห่งบุปผา เขารู้ดีว่าพลังของเขาแข็งแกร่งเพียงใด แต่เขาก็ไม่เคยเผชิญหน้ากับ ‘อำนาจมืด’ ที่ว่านั้นมาก่อน

“แล้ว… ‍หากข้าต้องการจะออกไปสำรวจเล่า มีทางใดบ้าง?” บุปผาภักดิ์ถามอย่างไม่ย่อท้อ

วิญญาณแห่งบุปผาถอนหายใจแผ่วเบา “เส้นทางสู่อาณาเขตภายนอกนั้นมีอยู่เพคะ แต่ก็ไม่ง่ายนัก จะต้องผ่านเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องป่าบุปผาเอาไว้ หากผู้ใดมีเจตนาบริสุทธิ์และพลังที่แข็งแกร่ง ก็อาจผ่านไปได้”

“เขตแดนศักดิ์สิทธิ์?”

“ใช่เพคะ ​เป็นสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถือกำเนิดพร้อมกับป่าบุปผา มีหน้าที่คอยปกป้องมิให้สิ่งชั่วร้ายเข้ามาได้ แต่ขณะเดียวกันก็มิได้ขวางกั้นผู้ที่ปรารถนาจะก้าวออกไปหากมีความตั้งใจที่แน่วแน่”

บุปผาภักดิ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองออกไปนอกม่านใบไม้หนาแน่น ราวกับจะสัมผัสได้ถึงโลกที่อยู่ไกลออกไป “ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะลองออกไปสำรวจโลกภายนอก”

วิญญาณแห่งบุปผามองบุปผาภักดิ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ท่านเทพแน่ใจหรือเพคะ? ​โลกภายนอกนั้นอันตรายนัก”

“ข้าแน่ใจ” บุปผาภักดิ์ตอบหนักแน่น “หากมีสิ่งใดที่สามารถทำลายความสงบสุขของป่าบุปผาได้ ข้าก็ต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร และหาทางปกป้องป่าแห่งนี้”

เขาก้าวเดินไปยังทิศที่เขาคาดว่าจะเป็นทางออก มุ่งหน้าสู่เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่วิญญาณแห่งบุปผาได้กล่าวถึง

ระหว่างทางที่เดิน เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานรอบตัว พลังของป่าบุปผาเริ่มเจือจางลง ​แทนที่ด้วยพลังที่แตกต่างออกไป เป็นพลังที่ดูแข็งกร้าวและสั่นสะเทือนกว่า

ไม่นานนัก บุปผาภักดิ์ก็มาถึงยังบริเวณที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้เริ่มมีรูปร่างแปลกประหลาด เปลือกไม้สีเข้มดูเหมือนจะแผ่รัศมีแห่งความเก่าแก่และอำนาจบางอย่างออกมา แสงแดดที่เคยส่องลงมาอ่อนโยน บัดนี้กลับดูรุนแรงขึ้น

ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต้นไม้รอบข้างเอนไหวราวกับจะหักโค่น

“ใครบังอาจล่วงล้ำเข้ามา!”

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นจากเบื้องบน เป็นเสียงที่ทรงพลังจนทำให้ผืนป่าทั้งผืนสะท้าน บุปผาภักดิ์เงยหน้าขึ้นมอง ท่ามกลางกิ่งก้านของต้นไม้โบราณที่บิดเบี้ยว เห็นร่างมหึมาปรากฏขึ้น ร่างนั้นมีลักษณะคล้ายงูใหญ่ แต่มีปีกที่กางออกราวกับม่านสีดำสนิท ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิง

“ข้าคือบุปผาภักดิ์ เทพแห่งป่าบุปผา” บุปผาภักดิ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ดวงตาของเขาส่องประกายสีเขียวมรกต สะท้อนถึงพลังแห่งธรรมชาติอันบริสุทธิ์ “ข้ามิได้มีเจตนาจะล่วงละเมิด เพียงแต่ต้องการจะก้าวออกไปสำรวจโลกภายนอก”

“ป่าบุปผา… หึ! เป็นคำกล่าวอ้างที่น่าขัน!” งูยักษ์หัวเราะเสียงดังราวกับฟ้าผ่า “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครบังอาจมาอ้างตัวเป็นเทพแห่งป่าที่ข้าเฝ้าปกปักรักษามานับหมื่นปี! เจ้าอ่อนแอเกินไปที่จะเข้าใจถึงพลังที่แท้จริง!”

“ข้าอาจจะอ่อนแอในสายตาของท่าน แต่ข้าก็มีเจตนาอันบริสุทธิ์” บุปผาภักดิ์กล่าว “หากท่านเป็นผู้ปกปักรักษาเขตแดนแห่งนี้จริง ท่านควรจะมองเห็นความตั้งใจของข้า”

“ความตั้งใจ?” งูยักษ์แผ่แม่เบี้ยออกมาขนาดมหึมา “ความตั้งใจของมนุษย์และเทพชั้นต่ำเช่นเจ้า ไม่อาจเทียบได้กับความแข็งแกร่งที่จำเป็นในการเผชิญหน้ากับความมืดที่รออยู่ภายนอก!”

“แล้วท่านเล่า ท่านยืนหยัดอยู่เพื่อสิ่งใด? เพื่อกักขังผู้อื่นไว้ในอาณาเขตที่ท่านเห็นว่าปลอดภัย หรือเพื่อฝึกฝนให้ผู้อื่นแข็งแกร่งพอจะเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้าย?” บุปผาภักดิ์ย้อนถาม เขาเริ่มรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวงูยักษ์

“เจ้ากล้าดียังไงมาถามคำถามเช่นนี้!” งูยักษ์คำรามด้วยความเดือดดาล “ข้าคือกำแพง! ข้าคือผู้กั้น! และเจ้า… จะไม่ผ่านไป!”

ทันใดนั้น งูยักษ์ก็สะบัดหางอันทรงพลังเข้าใส่บุปผาภักดิ์!

บุปผาภักดิ์หลบหลีกอย่างรวดเร็ว พลังแห่งบุปผาในกายของเขาก่อตัวเป็นเกราะป้องกันบางๆ ขึ้นมารับแรงปะทะ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ

“พลังของท่านช่างยิ่งใหญ่” บุปผาภักดิ์กล่าวขณะที่เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม “แต่ข้าก็มิได้ไร้พลังเช่นกัน”

เขากระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่สูงกว่า พลังแห่งบุปผาในตัวเขาปลุกเร้า ดอกไม้นานาพันธุ์รอบกายพลันผลิบานอย่างรวดเร็ว กลีบดอกไม้เปล่งประกายสีสดใส พลังงานบริสุทธิ์ของธรรมชาติหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของบุปผาภักดิ์

“หากท่านต้องการทดสอบข้า ก็ตามมา!” บุปผาภักดิ์ตะโกนกลับไป “ข้าจะแสดงให้ท่านเห็นว่าเทพแห่งป่าบุปผาแข็งแกร่งเพียงใด!”

เขาพุ่งตัวออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามแห่งความโกรธเกรี้ยวของงูยักษ์และภาพของเหล่าวิญญาณแห่งบุปผาที่เฝ้ามองด้วยความกังวล

บุปผาภักดิ์วิ่งผ่านป่าทึบ เขาต้องใช้สมาธิและความว่องไวอย่างยิ่งยวดในการหลบหลีกกิ่งก้านที่ยื่นออกมา และรากไม้ที่ขวางกั้น พลังแห่งบุปผาที่ไหลเวียนในตัวเขานั้นช่วยให้เขารู้สึกถึงเส้นทางที่เหมาะสม และสื่อสารกับธรรมชาติรอบตัวได้

หลังจากวิ่งมาได้สักพัก เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงอากาศที่เปลี่ยนแปลงไป ความหนาวเย็นเริ่มคืบคลานเข้ามา บรรยากาศเริ่มดูอึมครึม และต้นไม้รอบข้างก็ดูรกร้างและแห้งแล้งกว่าเดิม

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง บุปผาภักดิ์หันไปมอง เห็นกลุ่มคนสวมชุดเกราะสีดำสนิทกำลังไล่ตามมา พวกเขามีอาวุธที่ดูน่ากลัวในมือ ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความมุ่งร้าย

“หยุดนะเจ้าคนป่า!” หนึ่งในนั้นตะโกน “ท่านลอร์ดต้องการตัวเจ้า!”

“ท่านลอร์ด?” บุปผาภักดิ์ไม่เข้าใจว่าใครคือ ‘ท่านลอร์ด’ แต่เขารู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากกลุ่มคนเหล่านี้

“ข้ามิได้ต้องการยุ่งเกี่ยว หากพวกท่านไม่ขัดขวาง” บุปผาภักดิ์กล่าว

“หึ! เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปได้รึ?” ชายอีกคนหนึ่งหัวเราะเยาะ “อย่าได้ฝัน!”

กลุ่มคนชุดเกราะเร่งความเร็วเข้ามากะจะเข้าประชิดตัวบุปผาภักดิ์

บุปผาภักดิ์รู้ตัวว่าเขาไม่สามารถหลบหนีไปได้ตลอดด้วยการวิ่งเพียงอย่างเดียว เขาจึงตัดสินใจเผชิญหน้า

“หากท่านลอร์ดของพวกเจ้าต้องการพบข้า ก็จงนำทางข้าไป!” บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความมั่นใจ “แต่หากพวกเจ้าคิดจะทำร้ายข้า… พวกเจ้าจะต้องพบกับสิ่งที่คาดไม่ถึง!”

เขาปล่อยพลังแห่งบุปผาออกมาให้ปรากฏเด่นชัดขึ้น พลังสีเขียวมรกตสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา ดอกไม้เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้รอบข้างพลันแย้มกลีบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มเบ่งบานอย่างมหัศจรรย์

เหล่าคนชุดเกราะชะงักกึก พวกเขาไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน ความน่าเกรงขามของบุปผาภักดิ์ทำให้พวกเขาลังเล

“เจ้า… เจ้าคือใครกันแน่?” หัวหน้ากลุ่มถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้าคือบุปผาภักดิ์” เขาตอบ “และข้าจะไปพบ ‘ท่านลอร์ด’ ของพวกเจ้า… เพื่อไขปริศนาที่ข้าตามหา”

บุปผาภักดิ์ก้าวเดินนำหน้าไปอย่างองอาจ ทิ้งให้กลุ่มคนชุดเกราะยืนตะลึงอยู่เบื้องหลัง เขาไม่รู้ว่า ‘ท่านลอร์ด’ คนนั้นคือใคร หรือการเดินทางของเขาจะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เขารู้เพียงว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้

เขาได้ก้าวข้ามเขตแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งป่าบุปผา และกำลังจะก้าวเข้าสู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอันตรายและปริศนา… โลกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่ซ่อนเร้นอยู่.