ตอนที่ 8 — เผยอดีตผ่านบุปผาสีเลือด

แสงแดดยามสายยังคงทอประกายสีทองอ่อนละมุนผ่านม่านใบไม้หนาทึบของป่าบุปผา แสงนั้นส่องเป็นลำยาวลงมาต้องผิวกายของบุปผาภักดิ์ที่กำลังนั่งอยู่ริมลำธารใสเย็น น้ำในลำธารสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไนอย่างงดงาม ความเย็นฉ่ำของสายน้ำที่ไล้ไปตามปลายเท้าปลุกให้บุปผาภักดิ์รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใสผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านของต้นไม้โบราณ ความสงบสุขในป่าบุปผานี้ช่างแตกต่างจากความรู้สึกวุ่นวายในเมืองหลวงที่นางเคยพบเจอ

“สงสัยว่าที่นี่จะเงียบสงบเกินไป จนข้าเกือบจะหลงลืมหน้าที่ของตนเองไปเสียแล้ว” บุปผาภักดิ์พึมพำกับตัวเอง ‌รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้างดงาม บุปผาภักดิ์ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ร่างอันบอบบางแต่แฝงไว้ด้วยพละกำลังที่มิอาจประมาท เคลื่อนไหวไปตามความต้องการของร่างกายที่ตื่นจากการพักผ่อน

ขณะที่นางกำลังจะก้าวเดินต่อไปเพื่อสำรวจป่าลึกกว่าเดิม เสียงกระซิบอันแผ่วเบาดังมาจากเบื้องหลัง “ท่านเทพบุปผาภักดิ์…”

บุปผาภักดิ์หันไปมอง ต้นเสียงเป็นบุปผาโบราณต้นหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากริมธาร ​ดอกตูมสีแดงเข้มที่ยังไม่บานเต็มที่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับมีชีวิต

“ท่านเรียกข้าหรือ?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถาม ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังบุปผาต้นนั้นอย่างพิจารณา

“ใช่แล้ว… ผู้ที่จะมาตัดสินชะตากรรมของป่าบุปผา… ผู้ที่จะเป็นกุญแจไขความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน” เสียงกระซิบนั้นดังชัดเจนขึ้น ราวกับสายลมที่พัดพาเอาความลับในอดีตมาสู่ปัจจุบัน

บุปผาภักดิ์ก้าวเข้าไปใกล้บุปผาต้นนั้นอย่างระมัดระวัง ‍สัมผัสได้ถึงพลังอันเก่าแก่ที่แผ่ออกมาจากบุปผาต้นนี้ มันไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นพลังแห่งความทรงจำ พลังแห่งอดีตที่ถูกฝังลึก

“ความลับอันใดหรือ?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถาม น้ำเสียงมีความสงสัยระคนความท้าทาย

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… ป่าบุปผาแห่งนี้มิได้มีเพียงความสงบสุขดั่งที่ท่านเห็น… แต่เคยมีเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น… ‌การต่อสู้ที่ทำให้โลหิตสีเลือดหลั่งไหล… จนข้า… ถูกย้อมด้วยสีแห่งความเศร้าโศก”

ขณะที่บุปผาต้นนั้นกำลังถ่ายทอดเรื่องราว กลีบดอกสีแดงเข้มที่ยังไม่บานเต็มที่ก็เริ่มขยายตัวออกช้าๆ เผยให้เห็นความงามสง่าของมัน ยิ่งดอกบานออกเท่าใด เรื่องราวในอดีตก็ยิ่งหลั่งไหลเข้ามาสู่จิตใจของบุปผาภักดิ์ ราวกับภาพนิมิตที่ฉายซ้ำ

ภาพของเหล่าเทพและปีศาจที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดในสนามรบอันกว้างใหญ่ ‍กลิ่นอายของพลังที่ปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทก พลันปรากฏขึ้นในความคิดของบุปผาภักดิ์ นางเห็นภาพของบุปผาอีกนับพันนับหมื่นที่เคยบานสะพรั่งอยู่ทั่วป่าแห่งนี้ แต่บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาและร่วงโรยไปตามกาลเวลา

“ข้าคือ ‘บุปผาสีเลือด’… เทพบุปผาผู้ถูกลืมเลือน… ผู้ที่เคยปกป้องป่าแห่งนี้จากการรุกรานของพลังมืด…” เสียงของบุปผาสีเลือดดังขึ้นในจิตใจของบุปผาภักดิ์ ​“แต่… ในการต่อสู้ครั้งนั้น… ข้าได้สูญเสีย… ทุกสิ่งทุกอย่าง… พลังของข้า… ถูกผนึกไว้… และ… ข้า… ​ก็… หลับใหล…”

บุปผาภักดิ์ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน ภาพของบุปผาสีเลือดที่ยืนหยัดต่อสู้เพียงลำพังท่ามกลางเหล่าอสูรร้ายนั้นช่างน่าเกรงขาม ทว่า… ความเศร้าโศกที่แผ่ออกมาจากบุปผาสีเลือดนั้นก็รุนแรงจนนางสัมผัสได้

“ท่าน… คือบุปผาสีเลือด?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ใช่… และข้า… ​รู้สึกถึง… พลัง… บางอย่าง… ที่ปลุกข้าให้ตื่นขึ้น… พลังนั้น… คือ… ความหวัง… ที่จะ… ชำระล้าง… ความมืด… ที่กำลัง… คืบคลาน… เข้ามา… สู่… เมือง… มนุษย์…”

ขณะที่บุปผาสีเลือดพูดจบ กลีบดอกสีแดงเข้มก็บานเต็มที่อย่างสง่างาม เผยให้เห็นเกสรสีทองอร่ามที่ส่องประกาย บุปผาต้นนั้นพลันเปล่งแสงสีแดงเรืองรองออกมาอย่างอ่อนโยน แสงนั้นส่องกระทบใบหน้าของบุปผาภักดิ์ราวกับกำลังมอบพลังและความทรงจำบางอย่าง

“แสงแห่งบุปผาสีเลือด… จะนำพา… ท่าน… ไปสู่… เส้นทาง… แห่ง… การ… เปิดเผย… ความจริง…” เสียงของบุปผาสีเลือดค่อยๆ จางหายไป แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับทิ้งร่องรอยไว้ในจิตใจของบุปผาภักดิ์

บุปผาภักดิ์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น จู่ๆ นางก็นึกถึงนที มนุษย์หนุ่มที่นางได้พบเจอในเมืองหลวง เขาเคยกล่าวถึงตำนานบางอย่างเกี่ยวกับป่าบุปผา และดูเหมือนว่านทีจะรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับอำนาจมืดที่กำลังคุกคามเมืองหลวง

“อำนาจมืด… ที่กำลังคืบคลาน… เข้ามา… สู่… เมือง… มนุษย์…” คำพูดของบุปผาสีเลือดดังก้องอยู่ในหูของบุปผาภักดิ์ นางรู้สึกได้ถึงความเร่งด่วน ความสำคัญของภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ป่าบุปผาแห่งนี้ บัดนี้แลดูมีความหมายลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนเร้นอยู่มิใช่เพียงแค่ความงดงามของธรรมชาติ แต่คือประวัติศาสตร์อันยาวนาน คือการต่อสู้ที่เคยเกิดขึ้น และคือคำเตือนถึงภัยอันตรายที่อาจจะย้อนกลับมา

“ข้าต้องกลับไป… นที… เขาจะต้องรู้เรื่องนี้…” บุปผาภักดิ์ตัดสินใจ ความสงสัยในตัวนทีเริ่มคลายลง แทนที่ด้วยความเชื่อมั่นว่าเขาอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้

นางหันหลังให้กับบุปผาสีเลือดที่บัดนี้กลับสู่สภาพเดิม คือดอกตูมสีแดงเข้มที่ยังไม่บานเต็มที่ ราวกับเพียงภาพลวงตา แต่ทว่า… ความทรงจำที่ได้รับมานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าจริง

บุปผาภักดิ์เริ่มออกเดินทางกลับไปยังที่ที่นางเคยพบกับนที ความรู้สึกเร่งรีบและความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตา นางรู้ดีว่าเวลาไม่คอยท่า อำนาจมืดที่บุปผาสีเลือดกล่าวถึงนั้นอาจไม่ใช่แค่เรื่องเล่า แต่คือภัยคุกคามที่แท้จริง

ขณะที่นางกำลังก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็วผ่านแมกไม้ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ท่านเทพบุปผาภักดิ์!”

บุปผาภักดิ์ชะงักกึก หันกลับไปมอง นที ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“นที… เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” บุปผาภักดิ์เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้า… ข้าเป็นห่วงท่าน… ข้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ… และ… ข้า… รู้ว่าท่านกำลังจะเข้าไป… สู่… อันตราย…” นทีเอ่ยปากอย่างติดขัด

“อันตราย… เจ้าพูดถึงอำนาจมืดหรือ?” บุปผาภักดิ์ถาม ดวงตาเบิกกว้าง

นทีพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้ว… ท่านเทพ… อำนาจมืดนั้น… กำลัง… จะ… ครอบงำ… เมือง… ของข้า… และ… ข้า… คิดว่า… มัน… กำลัง… จะ… พยายาม… ย้อนกลับ… มา… ทำลาย… ป่า… แห่งนี้… ด้วย…”

บุปผาภักดิ์มองนทีด้วยความทึ่ง นางไม่เคยคิดมาก่อนว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างเขา จะสามารถสัมผัสถึงสิ่งเหล่านี้ได้

“เจ้า… รู้มากเท่าใด?” บุปผาภักดิ์ถาม

“ข้า… ได้ยิน… เรื่องเล่า… จาก… ผู้เฒ่า… บางคน… ในเมือง… เกี่ยวกับ… สัญลักษณ์… บางอย่าง… ที่… ปรากฏ… ขึ้น… เมื่อ… พลัง… แห่ง… ความมืด… กำลัง… จะ… กลับมา…” นทีอธิบาย

“สัญลักษณ์… เจ้าหมายถึงเช่นไร?” บุปผาภักดิ์ถามอย่างกระตือรือร้น

“ข้า… มิแน่ใจ… แต่… มัน… เป็น… รูปแบบ… แปลกประหลาด… ที่… ข้า… เคย… เห็น… ใน… หนังสือ… เก่าแก่… บางเล่ม… ของ… ข้า…” นทีพูดพลางล้วงเข้าไปในย่ามของเขา

บุปผาภักดิ์รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อนทีดึงแผ่นหนังเก่าแก่ฉบับหนึ่งออกมาจากย่าม แผ่นหนังนั้นเต็มไปด้วยอักขระโบราณและรูปภาพที่ดูแปลกตา

“นี่ไง… สัญลักษณ์นี้…” นทีชี้นิ้วไปที่รูปสัญลักษณ์รูปหนึ่ง เป็นรูปวงกลมที่ภายในมีเส้นสายที่บิดเบี้ยวพันกันไปมา ดูแล้วให้ความรู้สึกไม่สบายใจ

บุปผาภักดิ์มองสัญลักษณ์นั้นอย่างพิจารณา ทันใดนั้น ภาพของบุปผาสีเลือดก็ผุดขึ้นมาในความคิด นางเห็นบุปผาสีเลือดกำลังต่อสู้กับปีศาจตนหนึ่ง และบนตัวของปีศาจตนนั้น… มีสัญลักษณ์นี้ปรากฏอยู่

“ข้า… รู้แล้ว!” บุปผาภักดิ์อุทานออกมา “นี่คือ… สัญลักษณ์ของ… กองทัพเงา… ผู้รับใช้… แห่ง… ความมืด…”

นทีหันมามองบุปผาภักดิ์ด้วยความตกใจ “ท่าน… รู้จัก… สัญลักษณ์นี้… หรือ?”

“ข้า… ได้รับรู้… ความทรงจำ… บางอย่าง… จาก… บุปผาโบราณ… ในป่าแห่งนี้… บุปผาสีเลือด… ผู้ที่เคยต่อสู้กับความมืด… นาง… ได้บอกข้า… ว่า… พลังแห่งความมืด… กำลัง… จะ… กลับมา… และ… สัญลักษณ์นี้… คือ… เครื่องหมาย… ของพวกมัน…”

ดวงตาของทั้งสองคู่สบกัน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจะถูกเปิดเผย บุปผาภักดิ์รู้ดีว่าการเดินทางของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ภารกิจที่นางได้รับนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่นางเคยคาดคิด

“เราต้อง… รีบ… ไป… ที่… เมือง…หลวง… ข้า… คิดว่า… มี… บางอย่าง… ที่… เรา… ต้อง… ทำ…” บุปผาภักดิ์กล่าว น้ำเสียงหนักแน่น

นทีพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้า… พร้อม… ท่านเทพ… ข้า… จะ… ช่วย… ท่าน… อย่างเต็มที่…”

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น ความร่วมมือระหว่างเทพและมนุษย์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เพื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่มองไม่เห็น และป่าบุปผาอันเงียบสงบแห่งนี้ บัดนี้ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหากาพย์การต่อสู้ครั้งใหม่

ความลับของบุปผาสีเลือดถูกเปิดเผย และการเดินทางของบุปผาภักดิ์เพื่อปกป้องทั้งโลกมนุษย์และโลกแห่งเทพ ก็กำลังจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ