ตอนที่ 9 — สัญญาใจกลางป่าบุปผา

แสงแดดยามสายที่สาดส่องลงมายังคงอบอุ่นละมุน ทอประกายสีทองอ่อนละมุนผ่านม่านใบไม้หนาทึบของป่าบุปผา ลำแสงนั้นทอดตัวยาวลงมาสัมผัสผิวกายของบุปผาภักดิ์ที่นั่งสงบนิ่งอยู่ริมลำธารใสเย็น น้ำในลำธารสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไน ยามเช้าที่ผ่านมา บุปผาภักดิ์ได้ใช้เวลาอยู่กับตนเอง ดื่มด่ำกับความสงบเงียบของผืนป่าที่หล่อหลอมชีวิตของเธอขึ้นมา เสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านใบไม้ ‌ราวกับเสียงเพลงกล่อมแห่งธรรมชาติ ที่ขับขานเรื่องราวเก่าแก่ของป่าบุปผาแห่งนี้

บุปผาภักดิ์ยื่นมือเรียวบางลงไปสัมผัสผิวน้ำเย็นเฉียบ เกลียวคลื่นเล็กๆ ก่อตัวขึ้นรอบปลายนิ้ว ก่อนจะค่อยๆ แผ่ขยายออกไปอย่างนุ่มนวล ภาพสะท้อนของใบหน้าสวยงามของเธอ ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำที่พลิ้วไหว ​ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายระยิบระยับ ยามเมื่อต้องแสงแดดอ่อนๆ บัดนี้กลับฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง ดวงตาคู่นั้นมองลึกลงไปในความใสกระจ่างของน้ำ ราวกับกำลังมองทะลุไปยังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องลึก

"เจ้าคิดสิ่งใดอยู่ บุปผาภักดิ์?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บุปผาภักดิ์สะดุ้งเล็กน้อย ‍เธอหันไปมอง นที ยืนอยู่ไม่ไกลนัก แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านใบไม้ สาดกระทบเรือนผมสีดำขลับของเขา ทำให้เส้นผมนั้นดูมีประกายราวกับรัตติกาลที่ถูกย้อมด้วยแสงจันทร์

"ข้าเพียงแต่ใคร่ครวญถึงสิ่งที่จะมาถึง นที" ‌บุปผาภักดิ์ตอบกลับ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "ป่าแห่งนี้เป็นดั่งโลกอีกใบหนึ่งของเรา โลกที่เต็มไปด้วยความสงบสุข แต่ข้าทราบดีว่าโลกภายนอกนั้นแตกต่างออกไป"

นทีย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ บุบผาภักดิ์ ห่างกันพอสมควร ‍แต่ก็สัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา "เจ้ากำลังกังวลเรื่องเมืองหลวงกระนั้นหรือ?"

บุปผาภักดิ์พยักหน้าช้าๆ "เมืองหลวง... ที่ซึ่งอำนาจมืดแอบแฝงอยู่เบื้องหลังภาพลวงตาที่งดงาม ข้าได้ยินเรื่องราวมากมายจากเหล่าวิญญาณที่สถิตอยู่ในป่าแห่งนี้ เรื่องราวของความอยุติธรรม การฉ้อฉลและความโหดร้าย บุปผาภักดิ์ผู้เป็นเทพแห่งดอกไม้และพรรณพืช ​ไม่สามารถมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไปได้"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้เพียงลำพัง" นทีพูดขึ้น เขาเหลือบมองบุปผาภักดิ์ด้วยแววตาจริงจัง "ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของบุปผาภักดิ์เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่ลอยมาตามสายลม ผสมผสานกับกลิ่นกายของนที สร้างความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ​เธอเคยสัมผัสถึงความผูกพันกับเหล่าสรรพสัตว์และพืชพรรณในป่าแห่งนี้มาตลอดชีวิต แต่ความรู้สึกที่นทีก่อให้เกิดนั้น แตกต่างออกไป มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความหวัง

"ข้าทราบ นที" บุปผาภักดิ์กล่าว ​"แต่ข้าก็หวั่นใจ... หากข้าตัดสินใจผิดพลาด หากข้าทำให้ผู้ใดต้องเดือดร้อน"

"ไม่มีใครสามารถตัดสินใจได้ถูกต้องสมบูรณ์แบบไปเสียทุกครั้งหรอก" นทีปลอบโยน "สิ่งสำคัญคือเจตนาที่บริสุทธิ์ และความมุ่งมั่นที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "เจ้าคือเทพแห่งบุปผา บุปผาภักดิ์ เจ้ามีความงามในจิตใจที่ไม่เหมือนใคร ความงามนั้นย่อมส่องสว่างนำทางเจ้าไปสู่หนทางที่ถูกต้องเสมอ"

คำพูดของนทีราวกับน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณที่แห้งผากของบุปผาภักดิ์ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของนที แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา ทำให้ดวงตาของนทีเป็นประกายสีทอง ราวกับมีเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนอยู่ภายใน

"นที..." บุปผาภักดิ์เอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา "ข้า... ข้าไม่รู้ว่าจะตอบแทนความดีของท่านได้อย่างไร"

นทีคลี่ยิ้มบางๆ มุมปากของเขา "การที่เจ้าไว้ใจข้า ยอมให้ข้าได้ร่วมเดินทางไปกับเจ้า ก็เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับข้าแล้ว" เขายื่นมือขวาออกไป วางลงบนมือของบุปผาภักดิ์ที่วางอยู่บนโขดหินริมลำธาร สัมผัสของผิวที่อบอุ่นของเขา ทำให้บุปผาภักดิ์รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านไปทั่วร่าง

"บุปผาภักดิ์" นทีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าขอให้คำมั่นต่อหน้าผืนป่าอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ต่อหน้าลำธารสายนี้ และต่อหน้าเทพแห่งดอกไม้เช่นเจ้า ว่าข้าจะเป็นโล่กำบังให้เจ้าจะเป็นดาบที่คอยปกป้องเจ้า และจะเป็นผู้ติดตามเจ้าไปทุกหนแห่ง ไม่ว่าทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ"

บุปผาภักดิ์มองเข้าไปในดวงตาของนที เธอเห็นความจริงใจและความเด็ดเดี่ยวฉายชัดอยู่ในนั้น หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ภาพของเมืองหลวงอันตราย และภาพของนทีผู้ที่พร้อมจะปกป้องเธอ ปะปนกันอยู่ในความคิด

"ข้า... ข้าก็ขอให้คำมั่นเช่นกัน นที" บุปผาภักดิ์ตอบกลับ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "ข้าจะเชื่อใจในตัวท่าน ข้าจะร่วมเดินทางไปกับท่าน และข้าจะมอบความจริงใจทั้งหมดที่ข้ามีให้แก่ท่าน"

เมื่อคำมั่นสัญญาได้ถูกกล่าวออกจากปากของทั้งสอง ความรู้สึกผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ยิ่งแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น ราวกับถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่มองไม่เห็น บุปผาภักดิ์รู้สึกได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวนที พลังงานที่หล่อหลอมรวมเข้ากับพลังแห่งป่าบุปผา ทำให้เธอรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ตอนนี้เราควรจะเตรียมตัวสำหรับการเดินทางแล้ว" นทีกล่าว พร้อมกับผละมือออกจากมือของบุปผาภักดิ์ "ข้าได้เตรียมเสบียงที่จำเป็นไว้บางส่วนแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ เราค่อยจัดการกันอีกที"

บุปผาภักดิ์พยักหน้า "ท่านเป็นห่วงเรื่องใดเป็นพิเศษหรือไม่?"

"ข้าเป็นห่วงเรื่องของ... 'ผู้ที่คอยจับตาดูเราอยู่'" นทีตอบ น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความระแวง "ในป่าแห่งนี้ ถึงแม้จะดูสงบสุข แต่ก็อาจมีผู้ที่ไม่ประสงค์ดีแฝงตัวอยู่"

บุปผาภักดิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านหมายถึงใคร?"

"ข้าไม่แน่ใจ" นทีส่ายหน้า "แต่ข้ารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง... ความรู้สึกที่ไม่น่าไว้วางใจ" เขาหันไปมองรอบๆ ป่า บุรุษหนุ่มได้ใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของตน สังเกตทุกความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

"หากมีผู้ใดกล้ามายุ่งกับเจ้า ข้าจะจัดการกับผู้นั้นเอง" บุปผาภักดิ์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาของเธอส่องประกายราวกับจะลุกเป็นไฟ "ป่าบุปผาแห่งนี้ เป็นบ้านของข้า และข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำอันตรายต่อผู้ที่ข้ารัก"

คำว่า 'ผู้ที่ข้ารัก' นั้น ทำให้ใบหน้าของนทีปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เขารู้ดีว่าบุปผาภักดิ์กำลังกล่าวถึงใคร

"เช่นนั้น เราก็ไม่ควรรีรออีกต่อไป" นทีกล่าว "ยิ่งเราออกจากป่านี้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งดี"

บุปผาภักดิ์ลุกขึ้นยืน สลัดความกังวลที่เคยเกาะกุมจิตใจออกไปเสียสิ้น เธอหันไปมองนทีด้วยรอยยิ้มอันสดใส "ข้าพร้อมแล้ว นที"

เมื่อทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกจากบริเวณริมลำธาร ทันใดนั้นเอง เสียงใบไม้แห้งที่ถูกย่ำดังมาจากพุ่มไม้ทึบด้านหลังของบุปผาภักดิ์ ทั้งสองหันขวับไปมองพร้อมกัน

จากเงามืดของพุ่มไม้ ร่างสูงโปร่งของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา ใบหน้างดงามราวกับรูปสลัก แต่แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิต ดวงตาของเธอสีดำขลับ ทอประกายเย็นเยียบ ราวกับดวงตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"ในที่สุด... ก็ได้เจอเจ้าเสียที... เทพแห่งดอกไม้" เสียงของนางเย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งที่กำลังกัดกินเข้ามาในหัวใจ "ข้าเฝ้ารอคอยวันนี้มานานแสนนาน"

บุปผาภักดิ์และนทีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจ นี่คือผู้ที่นทีรู้สึกได้ถึงความไม่น่าไว้วางใจงั้นหรือ?

"เจ้าเป็นใคร?" บุปผาภักดิ์เอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง

สตรีปริศนาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของนางนั้นฟังดูเย็นชาและเย้ยหยัน "ข้าคือผู้ที่จะทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของข้า... และเจ้า... จะต้องมอบมันให้ข้าแต่โดยดี"

เงาร่างของนางสั่นไหวราวกับจะหายไปในอากาศ และแล้ว... จู่ๆ ก็มีดอกไม้งูพิษสีดำสนิท พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ หวังจะฉกเข้าใส่บุปผาภักดิ์!

นทีคว้าแขนบุปผาภักดิ์ กระชากให้หลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด ดอกไม้งูพิษสีดำสนิทนั้นพลาดเป้าไป กลิ้งไปบนพื้นหญ้าก่อนจะสลายตัวไปในอากาศ

"ระวัง!" นทีตะโกนเตือน

บุปผาภักดิ์ตกใจแต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากสตรีตรงหน้า พลังงานที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน

"เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นงั้นหรือ?" สตรีปริศนาเอ่ยพร้อมกับยิ้มเย้ยหยัน "การเดินทางของเจ้า... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง"

ความตึงเครียดแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ บรรยากาศอันสงบสุขของป่าบุปผา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น นทีและบุปผาภักดิ์ยืนประจันหน้ากับภัยคุกคามใหม่ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นของทั้งสอง จะต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งแรกแล้ว...