ตอนที่ 13 — จิตสังหารแห่งบุปผา

สายตาของบุปผาภักดิ์จับจ้องใบหน้าของนที แววตาของมนุษย์หนุ่มที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น ยังคงก้องอยู่ในห้วงคำนึง เขาสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์และความอ่อนโยนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของนที ราวกับแสงตะวันที่ส่องประกายในยามเช้าตรู่ ลำธารเบื้องหน้ายังคงไหลเอื่อย ส่งเสียงกระซิบที่คุ้นเคย ราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งธรรมชาติที่เยียวยาทุกสรรพสิ่ง ‌ทว่า ท่ามกลางความสงบอันแสนพิเศษนั้น ความทรงจำอันเลือนรางเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตสำนึกของเขา

"เจ้า... ตื่นแล้วหรือ?" เสียงของนทีดังขึ้น แฝงไว้ด้วยความยินดีที่เห็นบุปผาภักดิ์ฟื้นคืนสติ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากของบุปผาภักดิ์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและคุ้นเคยยิ่งกว่าไออุ่นใดๆ ​ที่เขาเคยสัมผัสมา

บุปผาภักดิ์พยักหน้าเบาๆ "ข้ารู้สึก... แปลกไป" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า "ราวกับ... บางสิ่งในตัวข้า... ได้ถูกปลุกขึ้นมา"

นทีคลี่ยิ้ม "นั่นเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือ? ‍เจ้าดูแข็งแรงขึ้นมาก" เขามองสำรวจร่างของบุปผาภักดิ์ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียว บัดนี้กลับมีสีระเรื่อขึ้น เส้นผมที่เคยแห้งผาก บัดนี้กลับดูเงางามราวเส้นไหม

"แต่ข้ารู้สึก... ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งกว่านั้น" บุปผาภักดิ์เอ่ย ‌พร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคู่สวยของเขากวาดมองไปรอบๆ ป่าบุปผาที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานสะพรั่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กลิ่นหอมหวานของมวลดอกไม้ลอยเอื่อยมาตามลม สร้างบรรยากาศที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม "ที่นี่... ที่แห่งนี้มีพลังบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่... ‍พลังที่ข้าเพิ่งจะสัมผัสได้"

นทีพยักหน้าเห็นด้วย "ป่าบุปผานี้... ไม่ใช่ป่าธรรมดา" เขาอธิบาย "มีตำนานเล่าขานกันว่า ที่นี่คือศูนย์รวมของพลังธรรมชาติอันบริสุทธิ์ และเป็นแหล่งกำเนิดของบุปผาเทพผู้พิทักษ์ผืนป่า"

"บุปผาเทพ?" บุปผาภักดิ์เอ่ยทวนชื่อนั้น ​ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "แล้ว... ข้าคือบุปผาเทพกระนั้นหรือ?"

นทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าไม่แน่ใจ... แต่สิ่งที่ข้ารู้แน่ๆ คือ ตั้งแต่เจ้ามาอยู่ที่นี่... ​ป่าแห่งนี้ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ดอกไม้บานสะพรั่งกว่าที่เคย พลังของผืนป่าก็ดูเข้มแข็งขึ้น"

บุปผาภักดิ์เงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม ดวงอาทิตย์กำลังสาดแสงเจิดจ้าลงมายังผืนป่า ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในกาย ทำให้เขารู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน ยิ่งเขาสัมผัสถึงพลังนั้นมากเท่าไหร่... ความทรงจำอันเลือนรางก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ​ภาพของเหล่าทวยเทพ ใบหน้าของสตรีผู้สง่างาม และเสียงกระซิบอันศักดิ์สิทธิ์... ทั้งหมดเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราว

"ข้า... เคยเป็น... ผู้ที่เชื่อมโยงกับผืนป่านี้" บุปผาภักดิ์พึมพำ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง "ข้าเคย... เป็นส่วนหนึ่งของมัน..."

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบของลำธารที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องหน้าพลันเปลี่ยนไป จากที่เคยอ่อนหวานและสงบสุข บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงที่ดังและเกรี้ยวกราดขึ้น ราวกับกำลังเตือนภัย ดอกไม้นานาพันธุ์ที่เคยเบ่งบานสะพรั่ง บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว กลีบดอกร่วงโรยลงสู่พื้นดินราวกับหิมะสีสันสดใส

"เกิดอะไรขึ้น?" นทีอุทานด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน

บุปผาภักดิ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาพลันเปล่งประกายสีทองเข้มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แสงสีทองนั้นสว่างจ้าจนนทีต้องยกมือขึ้นบังตา "ข้า... รับรู้ได้ถึง... ความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา" เสียงของบุปผาภักดิ์เปลี่ยนไป จากที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับทุ้มลึกและทรงอำนาจ "มีบางสิ่ง... กำลังพยายาม... จะทำลายความบริสุทธิ์ของที่นี่"

ลำธารที่เคยไหลเอื่อย บัดนี้กลับไหลย้อนกลับขึ้นมาสู่ต้นน้ำอย่างผิดธรรมชาติ น้ำในลำธารกลายเป็นสีดำขุ่นราวกับหมึก พลังงานอันชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บรรยากาศที่เคยอบอุ่นและสดชื่น บัดนี้กลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก

"พลังแห่งความมืด..." บุปผาภักดิ์เอ่ย ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความโกรธแค้น "ผู้ใดบังอาจ... มาลบหลู่... พลังแห่งบุปผา!"

ทันใดนั้นเอง กลีบดอกไม้สีแดงสดนับพันนับหมื่นกลีบก็ลอยวนขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นพายุหมุนสีแดงฉานที่โหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ กลีบดอกไม้เหล่านั้นไม่ใช่กลีบดอกไม้ธรรมดา แต่ละกลีบคมกริบราวกับใบมีด สามารถตัดผ่านทุกสิ่งได้อย่างง่ายดาย

"ระวัง!" นทีตะโกนพร้อมกับคว้าแขนของบุปผาภักดิ์ให้หลบจากพายุกลีบดอกไม้

แต่บุปผาภักดิ์กลับยืนนิ่ง สายตาของเขาจับจ้องไปยังต้นกำเนิดของพลังงานชั่วร้ายนั้น เขาเหยียดมือออกไปข้างหน้า นิ้วเรียวสวยกำลังเปล่งประกายสีทองอำพัน

"จิตสังหารแห่งบุปผา... จงเปิดเผยตัว!"

ทันใดนั้นเอง กลีบดอกไม้สีแดงที่หมุนวนอยู่ก็พลันหยุดนิ่งกลางอากาศ แล้วค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบา ราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นตามธรรมชาติ ทว่า... พลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านมานั้น... กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีหนวดหนวดปลาหมึกยาวเหยียดออกมาจากศีรษะ ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

"ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าแล้ว... นามว่าบุปผาภักดิ์" เสียงของเงาร่างนั้นแหละห้าว แหบพร่า และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "นามของข้าคือ... มรณะทมิฬ ผู้ปกครองแห่งเงามืด!"

บุปผาภักดิ์หรี่ตาลงเล็กน้อย "เจ้านี่เอง... ที่พยายามจะ... ทำลายความสงบสุขของผืนป่าแห่งนี้"

"ความสงบสุขน่ะหรือ?" มรณะทมิฬหัวเราะเยาะ "โลกใบนี้... ไม่เคยมีความสงบสุขอย่างแท้จริง... มีแต่การแก่งแย่ง... การช่วงชิง... และการทำลายล้าง!"

"เจ้าคิดผิดแล้ว" บุปผาภักดิ์เอ่ยเสียงเย็น "ความงาม... ความบริสุทธิ์... และความหวัง... คือสิ่งที่แท้จริง... คือสิ่งที่คงอยู่ตลอดไป"

"ไร้สาระ!" มรณะทมิฬตะคอก "พลังที่แท้จริง... คือพลังแห่งความมืด... พลังที่จะทำให้ทุกสิ่ง... กลายเป็นธุลี!"

สิ้นเสียงของมรณะทมิฬ พลังงานสีดำทะมึนก็พลันพุ่งเข้าใส่บุปผาภักดิ์อย่างรวดเร็ว บุปผาภักดิ์ยกแขนขึ้นรับการโจมตีนั้น แสงสีทองอร่ามเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา สกัดกั้นพลังงานสีดำนั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด

"พลังแห่งบุปผา... จงปกป้อง!"

แสงสีทองและสีดำปะทะกัน เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนป่า ดอกไม้ที่เหลืออยู่พลันเหี่ยวเฉาลงไปอีก ดินแดนที่เคยอุดมสมบูรณ์ บัดนี้กลับแห้งแล้งราวกับทะเลทราย

นทียืนมองด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่รุนแรงถึงเพียงนี้มาก่อน พลังของบุปผาภักดิ์... ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก ทว่า... พลังแห่งความมืดของมรณะทมิฬ... ก็ช่างน่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน

"เจ้า... แข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด..." มรณะทมิฬเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความประหลาดใจ "แต่... เจ้ายังอ่อนแอเกินไป... สำหรับการต่อกรกับข้า!"

มรณะทมิฬยกหนวดปลาหมึกทั้งสิบเส้นขึ้นสู่เบื้องบน หนวดเหล่านั้นเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉาน ราวกับกำลังรวบรวมพลังงานทั้งหมดเพื่อโจมตีครั้งใหญ่

"ถึงเวลา... ที่ข้าจะกำจัดเจ้า... และยึดครองป่าแห่งนี้!"

บุปผาภักดิ์ยืนตั้งท่า พร้อมรับการโจมตี ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว เขาหันไปมองนทีแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับมรณะทมิฬอีกครั้ง

"ข้า... จะไม่ยอมให้เจ้า... ทำลายที่นี่เด็ดขาด!"

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของบุปผาภักดิ์พลันสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง แสงสีทองที่เปล่งประกายออกมานั้นรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า มันแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ ราวกับแสงแห่งอรุณที่กำลังจะมาเยือน

"บุปผา... จงเบ่งบาน... พลังแห่งชีวิต... จงปรากฏ!"

กลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์นับพันนับหมื่นกลีบพลันปรากฏขึ้นรอบกายของบุปผาภักดิ์ กลีบดอกเหล่านั้นเปล่งประกายแสงสีขาวนวล ราวกับดวงดาวที่ลอยลงมาจากฟากฟ้า

"นี่มัน... อะไรกัน?" มรณะทมิฬอุทานด้วยความตกใจ "พลังแห่งชีวิต... อันบริสุทธิ์... อย่างนั้นหรือ?"

บุปผาภักดิ์ยิ้มบางๆ "นี่คือ... พลังที่แท้จริง... พลังแห่งการสร้างสรรค์... และการเยียวยา... พลังที่เจ้า... ไม่อาจเข้าใจได้!"

สิ้นเสียงของบุปผาภักดิ์ กลีบดอกไม้สีขาวก็พลันพุ่งเข้าใส่หนวดปลาหมึกของมรณะทมิฬ หนวดเหล่านั้นที่เคยเปล่งประกายสีแดงฉาน บัดนี้พลันอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นไปไม่ได้!" มรณะทมิฬร้องด้วยความโกรธแค้น "ข้า... จะไม่ยอมแพ้!"

เขาพยายามรวบรวมพลังงานทั้งหมดอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าพลังแห่งบุปผาของบุปผาภักดิ์จะแข็งแกร่งเกินไป กลีบดอกไม้สีขาวได้สกัดกั้นพลังงานของเขาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

"ถึงเวลา... ที่เจ้าจะต้อง... จบสิ้นแล้ว!" บุปผาภักดิ์เอ่ยเสียงกร้าว

เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นสู่เบื้องบน กลีบดอกไม้สีขาวก็พลันหมุนวนรอบกายเขา สร้างเป็นพายุแห่งดอกไม้สีขาวที่กำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างของมรณะทมิฬ

"อ๊ากกกก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากมรณะทมิฬ พลังแห่งบุปผาได้กัดกินร่างของเขา ช้าๆ แต่แน่นอน

ร่างของมรณะทมิฬเริ่มสลายไป กลายเป็นละอองธุลีสีดำที่ปลิวล่องลอยไปตามสายลม ทว่า... ก่อนที่เขาจะสลายหายไปทั้งหมด ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นของเขาก็ยังคงมองมาที่บุปผาภักดิ์

"ข้า... จะกลับมา... ข้าจะกลับมา... และจะล้างแค้นเจ้า... บุบผาภักดิ์!"

แล้วร่างของมรณะทมิฬก็สลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงความเงียบงันปกคลุมไปทั่วผืนป่า

บุปผาภักดิ์ค่อยๆ ลดมือลง แสงสีทองรอบกายพลันจางหายไป กลีบดอกไม้สีขาวก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบา ป่าบุปผาที่เคยแห้งแล้ง บัดนี้กลับค่อยๆ ฟื้นคืนชีพ ดอกไม้เริ่มกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง ลำธารที่เคยไหลย้อนกลับ บัดนี้ก็กลับมาไหลเอื่อยตามปกติ

นทีวิ่งเข้ามาหาบุปผาภักดิ์ด้วยความโล่งอก "เจ้า... ไม่เป็นไรนะ?"

บุปผาภักดิ์หันมายิ้มให้นที "ข้า... ไม่เป็นไร" เขามองไปรอบๆ ป่าที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "แต่... พลังที่ข้าเพิ่งใช้ไป... มันคืออะไรกันแน่?"

เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ภายในตัวเขา พลังที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกมานั้น... มันช่างยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามเสียจนตัวเขาเองก็ยังคาดไม่ถึง

"ข้า... รู้สึกได้ถึง... ความมืดที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่..." บุปผาภักดิ์เอ่ยเสียงแผ่วเบา "การต่อสู้ครั้งนี้... เพิ่งจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น..."

สายตาของบุปผาภักดิ์จับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งของป่า ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น ทว่า... ในแววตานั้น... ก็แฝงไว้ด้วยความกังวลที่ยากจะคาดเดา... เพราะเขารู้ดีว่า... โลกภายนอก... ยังมีอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่ารอเขาอยู่... และเขาก็จะต้องเผชิญหน้ากับมัน... เพื่อปกป้องผืนป่าแห่งนี้... และเพื่อค้นหาความจริง... เกี่ยวกับตัวตนของเขาเอง.