ตอนที่ 15 — พันธะแห่งบุปผา ศักดิ์สิทธิ์ที่เบ่งบาน

กลีบกุหลาบสีทับทิมที่เคยร่วงหล่นอยู่รอบกายบุปผาภักดิ์ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นละอองเรืองรองคล้ายผงเพชร ค่อยๆ ล่องลอยขึ้นสู่เบื้องบน ราวกับสายใยบางเบาที่เชื่อมโยงผืนดินเข้ากับสรวงสวรรค์ แสงสีทองอ่อนละมุนสาดส่องลงมายังร่างของเทพบุปผาที่กำลังค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ใบหน้าของนทีที่เคยฉายแววตื่นตระหนก ‌บัดนี้อ่อนโยนลงด้วยความโล่งอก เขาค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสแขนของบุปผาภักดิ์อย่างแผ่วเบา

"ท่าน... ท่านฟื้นแล้วหรือ" เสียงของนทีแหบพร่า ราวกับเพิ่งผ่านพ้นความเหนื่อยล้าอันแสนสาหัส ดวงตาคู่สวยของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่เบ้า แต่ก็มีประกายแห่งความหวังฉายวาบขึ้นมา

บุปผาภักดิ์ขยับเปลือกตาอย่างเชื่องช้า ​ปรับโฟกัสไปยังใบหน้าของมนุษย์หนุ่มตรงหน้า ภาพของนทีที่เต็มไปด้วยความห่วงใยยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งสบตากับนที บัดนี้ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของจิตวิญญาณ

"ข้า... ข้าสบายดี" เสียงของบุปผาภักดิ์แหบแห้งกว่าที่เคย ‍เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอันบริสุทธิ์ของธรรมชาติ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้า เขาค่อยๆ พยุงกายขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นสัมผัสหน้าอกของตนเอง ราวกับจะตรวจสอบว่าทุกอย่างยังคงอยู่ดี

"ท่านอย่าเพิ่งขยับมาก" นทีรีบพูด พลางประคองร่างของบุปผาภักดิ์เบาๆ ‌"ข้าเห็นท่าน... ข้าเห็นท่านทรุดลงไป ข้ากลัวเหลือเกิน"

คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของนที แผ่ซ่านเข้าไปในหัวใจของบุปผาภักดิ์ ราวกับน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณที่กำลังอ่อนแอ เขามองลึกลงไปในดวงตาของนที พบเพียงความบริสุทธิ์และความหวัง ไม่มีสิ่งเจือปน

"ข้า... ‍ข้าเป็นอะไรไป" บุปผาภักดิ์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน เขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะหมดสติไป

"ท่าน... ท่านเสียพลังไปมาก" นทีอธิบายอย่างรอบคอบ "ข้าเห็นดอกไม้รอบกายท่านเหี่ยวเฉาไปทั้งหมด แล้วท่านก็... ​ท่านก็ทรุดลงไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น บุปผาภักดิ์ก็ก้มมองรอบกายตนเอง ดอกกุหลาบสีแดงสดที่เคยเบ่งบานเต็มที่ บัดนี้เหี่ยวเฉาและแห้งกรอบ กลีบดอกค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างน่าเวทนา พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นของป่าบุปผาที่เคยแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บัดนี้กลับอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นไปได้อย่างไร" ​บุปผาภักดิ์พึมพำ "พลังของข้า... พลังแห่งบุปผา... มันไม่ควรจะอ่อนแรงเช่นนี้"

"ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน" นทีตอบ พลางก้มลงมองดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาด้วยความเสียดาย "แต่หลังจากที่ท่านทรุดลงไป ข้าก็เห็นละอองเรืองรองเหล่านี้ค่อยๆ ​ลอยขึ้นมา... แล้วท่านก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ"

บุปผาภักดิ์เพ่งมองละอองเรืองรองเหล่านั้น มันไม่ใช่ละอองแห่งความตาย แต่เป็นละอองแห่งการเปลี่ยนแปลง ราวกับพลังชีวิตที่ถูกกลั่นกรองและเปลี่ยนสภาพ บุปผาภักดิ์ยกมือขึ้นสัมผัสละอองเหล่านั้น มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีพลังแฝงอยู่

"นี่คือ... พลังที่ข้าเสียไป" บุปผาภักดิ์กล่าวอย่างเข้าใจ "แต่มันไม่ได้หายไปไหน... มันเพียงแค่... เปลี่ยนรูปไป"

ทันใดนั้นเอง ความทรงจำอันเลือนรางก็กลับคืนมา ภาพของเงามืดที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในป่า ภาพของสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น เสียงกระซิบอันน่าขนลุกที่ดังมาจากเบื้องลึกของความมืด บุปผาภักดิ์จำได้ว่าเขาพยายามจะปกป้องป่าแห่งนี้จากพลังงานอันชั่วร้ายที่พยายามจะคุกคาม

"ท่าน... ท่านจำได้แล้วหรือ" นทีสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของบุปผาภักดิ์

"ข้า... ข้าสู้กับบางสิ่งบางอย่าง" บุปผาภักดิ์กล่าวเสียงเครือ "สิ่งนั้น... มีพลังอำนาจมหาศาล พลังที่มุ่งร้ายต่อป่าบุปผา"

"แล้ว... แล้วท่านสู้กับมันอย่างไร" นทีถามอย่างใจจดใจจ่อ

"ข้า... ข้ายอมเสียสละพลังของข้า เพื่อขับไล่มันออกไป" บุปผาภักดิ์อธิบาย "พลังของข้า... ได้แปรเปลี่ยนเป็นเกราะป้องกัน... ป้องกันไม่ให้สิ่งชั่วร้ายนั้นเข้ามาทำลายป่าแห่งนี้"

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของบุปผาภักดิ์ นทีก็เข้าใจถึงความเสียสละอันยิ่งใหญ่ที่เทพบุปผาได้กระทำลงไป เขาตระหนักได้ว่า เหตุใดบุปผาภักดิ์ถึงได้ดูอ่อนแอลงไปเช่นนี้

"ท่าน... ท่านทำเพื่อพวกเรา" นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านเสียสละเพื่อปกป้องป่าแห่งนี้... เพื่อปกป้องข้า"

บุปผาภักดิ์มองหน้านทีด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิมในใจของนที ไม่ใช่เพียงแค่ความห่วงใย แต่เป็นความสำนึกในบุญคุณและความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"เจ้า... เจ้าเป็นผู้ที่ทำให้ข้าตระหนักถึงความหมายของการปกป้อง" บุปผาภักดิ์กล่าว "ก่อนหน้านี้ ข้าเพียงแค่รักษาสมดุลของธรรมชาติ... แต่เจ้า... ทำให้ข้ารู้ว่า การมีใครสักคนให้ปกป้องนั้น... มีความหมายเพียงใด"

คำพูดของบุปผาภักดิ์ทำให้หัวใจของนทีเต้นแรง เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นผ่านร่างกายเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

"ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" นทีกล่าวอย่างเขินอาย

"เจ้าจะเข้าใจ... เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม" บุปผาภักดิ์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเขาสดใสราวกับแสงตะวันยามเช้า "แต่ตอนนี้... ข้ามีเรื่องที่ต้องทำ"

บุปผาภักดิ์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงกว่าเดิม แม้จะยังคงมีความอ่อนล้าอยู่บ้าง แต่พลังชีวิตอันบริสุทธิ์ของป่าบุปผาก็เริ่มไหลเวียนกลับคืนสู่ร่างของเขาอย่างช้าๆ

"เรื่องอะไรหรือ" นทีถาม

"เมืองหลวง" บุปผาภักดิ์ตอบ สายตาของเขาฉายแววมุ่งมั่น "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจมืดที่กำลังแผ่ขยายออกไปจากเมืองหลวง มันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง... ข้าต้องไปหยุดยั้งมัน"

"แต่ท่าน... ท่านยังไม่แข็งแรงเต็มที่" นทีทักท้วงด้วยความห่วงใย

"พลังที่ข้าเสียไป... ได้แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเดิม" บุปผาภักดิ์กล่าว "มันคือพันธะ... พันธะระหว่างข้ากับป่าแห่งนี้... พันธะที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆหมอกสีดำทะมึนที่เคยปกคลุมอยู่ บัดนี้เริ่มจางหายไป เผยให้เห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาอย่างเจิดจ้า

"ถึงเวลาแล้ว... ที่ดอกไม้แห่งบุปผาจะบานสะพรั่งอีกครั้ง... และเบ่งบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน" บุปผาภักดิ์กล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

นทีได้แต่มองบุปผาภักดิ์ด้วยความชื่นชม เขารู้ดีว่าเทพบุปผาผู้นี้มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้

"ข้า... ข้าจะไปด้วย" นทีตัดสินใจแน่วแน่

บุปผาภักดิ์หันกลับมามองนทีด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อได้เห็นแววตาที่แน่วแน่ของมนุษย์หนุ่ม เขาก็ยิ้มออกมา

"หากเจ้าพร้อม... ข้ายินดี" บุปผาภักดิ์กล่าว "แต่เส้นทางข้างหน้า... เต็มไปด้วยอันตราย"

"ข้า... ข้าไม่กลัว" นทีตอบอย่างมั่นคง "ตราบใดที่ท่านอยู่เคียงข้างข้า"

คำพูดของนที ทำให้บุปผาภักดิ์รู้สึกถึงพลังที่พลุ่งพล่านในตัวเขาอีกครั้ง เขาสัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับมนุษย์ผู้นี้

"เช่นนั้น... ไปกันเถอะ" บุปผาภักดิ์กล่าว พลางยื่นมือออกไปหา นที "เรามีภารกิจที่ต้องทำ... เพื่อปกป้องโลกใบนี้"

มือของนทีค่อยๆ ประสานเข้ากับมือของบุปผาภักดิ์ สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยพลัง ทำให้เกิดประกายสีทองเรืองรองรอบกายของทั้งสอง ราวกับว่าป่าบุปผาทั้งหมดกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพันธะที่เพิ่งก่อตัวขึ้นนี้

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางของเมืองหลวงที่มืดมิด เงามืดอันชั่วร้ายกำลังขยับตัว ดวงตาคู่หนึ่งที่แดงก่ำราวกับถ่านไฟกำลังจับจ้องไปยังทิศทางของป่าบุปผา

"เทพแห่งบุปผา... เจ้าคิดว่าจะหยุดยั้งข้าได้งั้นหรือ" เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังขึ้นในความมืด "เจ้าเสียสละพลังของเจ้าไป... เจ้าอ่อนแอลง... ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

เงาแห่งความมืดเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่ป่าบุปผา ราวกับจะฉวยโอกาสที่เทพบุปผากำลังอ่อนแอ

บุปผาภักดิ์และนที กำลังก้าวเดินออกจากป่าบุปผา สู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยปริศนาและอันตราย บัดนี้พวกเขาไม่ได้เผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายเพียงลำพังอีกต่อไป แต่มีพันธะแห่งบุปผาอันศักดิ์สิทธิ์คอยนำทาง... และมีหัวใจของมนุษย์ผู้กล้าหาญเป็นกำลังเสริม

แต่จะมีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเทพผู้เสียสละพลัง และมนุษย์ผู้บริสุทธิ์ ต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่แข็งแกร่งกว่าที่เคย... และพันธะที่เพิ่งก่อตัวขึ้นนี้ จะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานคลื่นแห่งความมืดมิดได้หรือไม่...