ตอนที่ 16 — พลังแห่งบุปผาเบ่งบาน

ละอองเรืองรองที่แปรเปลี่ยนจากกลีบกุหลาบสีทับทิม ลอยวนเป็นวงกลมรอบกายบุปผาภักดิ์อย่างอ่อนโยน ผงเพชรเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวน้อยใหญ่ที่ถูกรวบรวมมาไว้บนโลกมนุษย์ แสงสีทองอ่อนละมุนที่แผ่ซ่านออกมาไม่ได้มีเพียงความงดงาม แต่ยังสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ บุปผาภักดิ์หลับตาลง ใบหน้าอันงดงามของเขาปรากฏรอยยิ้มบางเบา ขณะที่ความรู้สึกอันคุ้นเคยแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นกำลังค่อยๆ ‌แทรกซึมเข้ามาในทุกอณูของร่างกาย

เขาจำได้ดีถึงความรู้สึกนี้ มันคือการตื่นขึ้นของพลังที่หลับใหลมายาวนาน พลังที่ผูกพันกับจิตวิญญาณของเขามาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ป่าบุปผาแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงที่พำนัก แต่คือแก่นแท้ของตัวตนเขา พลังของมันคือพลังของเขา และพลังของเขาก็คือพลังของป่าบุปผา

"ท่านเทพ..." เสียงแหบพร่าของนทีดังขึ้นจากด้านหลัง ​ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความลังเล ท่าทางของเขาแสดงถึงความห่วงใยและความกังวลที่อยากจะช่วยเหลือ แต่ก็เกรงกลัวอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังปรากฏ

บุปผาภักดิ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาสีอำพันของเขาสบเข้ากับดวงตาอันเปี่ยมด้วยความห่วงใยของนที ความรู้สึกอุ่นวาบในอกกลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มมนุษย์ผู้นี้มีบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษ แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปที่เขาเคยพบเจอ ‍ความใสซื่อบริสุทธิ์ที่ไม่เคยแปดเปื้อน ความอ่อนโยนที่แผ่ซ่านออกมาโดยไม่ต้องปรุงแต่ง มันคือสิ่งที่ทำให้บุปผาภักดิ์รู้สึกผูกพันอย่างประหลาด

"นที..." บุปผาภักดิ์เอ่ยชื่อของเขาออกไปอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาดังกังวาน ราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านหมู่บุปผา "เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าสบายดี"

นทีขยับเข้ามาอีกเล็กน้อย ‌"แต่...ละอองนั้น...มันช่าง..." เขานิ่งอึ้ง พยายามหาคำมาอธิบายถึงปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์ที่อยู่เบื้องหน้า

"มันคือพลังของบุปผาที่กำลังตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง" บุปผาภักดิ์อธิบาย "มันคือสัญญาณว่าข้ากำลังจะกลับคืนสู่สภาพเดิม"

"กลับคืนสู่สภาพเดิม?" นทีทวนคำด้วยความสงสัย "หมายความว่าอย่างไรหรือท่านเทพ"

บุปผาภักดิ์มองไปยังผืนป่ารอบกาย ดอกไม้นานาพันธุ์กำลังเบ่งบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‍กลีบดอกไม้สั่นไหวราวกับกำลังเต้นรำไปกับเสียงเพลงที่มองไม่เห็น กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของป่าบุปผาอบอวลไปทั่วบริเวณ ชวนให้รู้สึกสดชื่นและสงบ

"พลังของข้า...ถูกผนึกไว้ด้วยคำสาปโบราณ" บุปผาภักดิ์เล่าต่อ "เมื่อหลายพันปีก่อน ข้าได้ต่อสู้กับพลังแห่งความมืดที่คุกคามสมดุลของโลกใบนี้ ผลจากการต่อสู้ทำให้พลังส่วนหนึ่งของข้าถูกกดทับเอาไว้ ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ผืนดินของป่าบุปผาแห่งนี้"

นทีเบิกตากว้าง ​เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวเบื้องหลังของท่านเทพที่เขาศรัทธาจะลึกซึ้งและน่าทึ่งถึงเพียงนี้ "คำสาป...งั้นหรือขอรับ"

"ใช่" บุปผาภักดิ์พยักหน้า "คำสาปนั้นทำให้ข้าอ่อนแอลง ทำให้ข้าไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ แต่เมื่อไม่นานมานี้...บางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนแปลงไป"

สายตาของเขาเลื่อนไปมองที่นทีอีกครั้ง ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะรับฟัง

"ความบริสุทธิ์และความจริงใจของเจ้า...นที" บุปผาภักดิ์เอ่ย ​"มันได้ปลุกพลังที่หลับใหลอยู่ภายในป่าแห่งนี้ พลังแห่งบุปผา...และพลังแห่งตัวข้าเอง"

ละอองเรืองรองเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปทรงที่ชัดเจนขึ้น มันก่อตัวเป็นวงแหวนแห่งแสงสีทองที่โอบล้อมร่างของบุปผาภักดิ์เอาไว้ แสงนั้นสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงอ่อนโยน ไม่ได้ทำให้รู้สึกแสบตาหรือร้อนผ่าว

"เมื่อข้าได้รับสัมผัสจากความรู้สึกอันบริสุทธิ์ของเจ้า...ความผูกพันที่เกิดขึ้นโดยปราศจากเงื่อนไขใดๆ" บุปผาภักดิ์อธิบายต่อ "มันได้ค่อยๆ ​สลายพันธนาการที่ผนึกพลังของข้าเอาไว้"

นทีรู้สึกถึงพลังงานที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุปผาภักดิ์ มันไม่ใช่พลังที่น่ากลัว แต่เป็นพลังที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ราวกับสายน้ำที่ไหลเย็น หรือกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ทำให้จิตใจสงบ

"ข้ารู้สึกได้ถึงการไหลเวียนของพลังชีวิตที่เข้มข้นขึ้นในทุกอณูของป่าแห่งนี้" บุปผาภักดิ์กล่าว "ดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉา เริ่มกลับมาผลิบานอีกครั้ง ผืนดินที่เคยแห้งแล้ง กลับมาชุ่มฉ่ำ...ทุกอย่างกำลังฟื้นคืนสู่ความสมบูรณ์"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนคล้อยต่ำลงเริ่มสาดแสงสีทองอ่อนละมุนลงมา สาดกระทบกับละอองเรืองรอง ทำให้เกิดประกายสีรุ้งระยิบระยับงดงามราวกับภาพวาด

"การเปลี่ยนแปลงนี้...ไม่ได้เกิดจากการกระทำของข้าเพียงผู้เดียว" บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความสำนึกคุณ "แต่เกิดขึ้นเพราะเจ้า...นที"

นทีรีบปฏิเสธ "ไม่ขอรับท่านเทพ...กระผมเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา จะมีบุญคุณอันใดกับท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ได้"

"เจ้าลืมไปแล้วหรือไร?" บุปผาภักดิ์ถามด้วยรอยยิ้ม "ครั้งที่เจ้าถูกกลุ่มโจรป่าทำร้าย...หากมิใช่เพราะความกล้าหาญและความบริสุทธิ์ใจของเจ้า...ข้าคงมิอาจหลุดพ้นจากพันธนาการนั้นได้"

นทีนิ่งอึ้ง เขาจำเหตุการณ์ในอดีตได้ แต่ไม่เคยคิดว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขา จะส่งผลกระทบอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

"ความดีงามที่เจ้าได้กระทำ...ไม่เคยสูญเปล่า" บุปผาภักดิ์กล่าว "มันได้สะท้อนกลับมายังเจ้า...และยังได้ช่วยปลดปล่อยพลังที่หลับใหลอยู่ในป่าแห่งนี้"

ทันใดนั้นเอง เสียงระฆังโบราณดังขึ้นจากส่วนลึกของป่าบุปผา เสียงที่ก้องกังวานและหนักแน่น ราวกับประกาศให้โลกรู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

"นั่นคือเสียงแห่งการเปลี่ยนแปลง" บุปผาภักดิ์กล่าว "พลังที่ถูกผนึกไว้...กำลังจะกลับคืนสู่ข้าอย่างสมบูรณ์"

ละอองเรืองรองรอบกายของบุปผาภักดิ์เริ่มหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ แสงสีทองสว่างไสวขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นร่างของเขาอีกต่อไป อากาศรอบตัวเริ่มหนาแน่นขึ้น รู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังระเบิดออกมา

"ข้าต้อง...จัดการเรื่องบางอย่าง" บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความเด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดเพิ่มมากขึ้น "เรื่องราวที่ค้างคา...และภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา"

นทีสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวท่านเทพอย่างชัดเจน พลังที่แผ่ซ่านออกมานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะจินตนาการได้ แต่มันก็ยังคงมีกลิ่นอายของความอ่อนโยนและความเมตตาที่เขาคุ้นเคย

"ท่านเทพ...จะเสด็จไปยังเมืองหลวงแล้วหรือขอรับ" นทีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความกังวล

บุปผาภักดิ์พยักหน้า "ใช่...ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่พยายามจะครอบงำเมืองหลวง และข้า...จะต้องปกป้องผู้บริสุทธิ์ให้พ้นจากเงื้อมมือของมัน"

เขาหันกลับมามองนที สายตาของเขาอ่อนโยนลงอีกครั้ง "นที...เจ้าคือแสงสว่างที่ส่องนำทางให้ข้า...เจ้าคือผู้ที่ทำให้ข้าได้กลับคืนสู่พลังที่แท้จริง"

"กระผม...เพียงทำในสิ่งที่ถูกต้องขอรับ" นทีกล่าวด้วยความถ่อมตน

"บางครั้ง...การทำสิ่งที่ถูกต้อง ก็อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่" บุปผาภักดิ์กล่าว "เจ้าจงรักษาความบริสุทธิ์และจิตใจอันดีงามของเจ้าเอาไว้...มันคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด"

แสงสีทองรอบกายบุปผาภักดิ์สว่างวาบขึ้นอีกครั้งหนึ่งอย่างรุนแรง จนบดบังทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า เมื่อแสงนั้นค่อยๆ จางลง ร่างของบุปผาภักดิ์ก็ปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์อีกครั้งหนึ่ง

แต่คราวนี้...เขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยมีรอยด่างพร้อย บัดนี้เปล่งประกายเจิดจรัสราวกับทอขึ้นจากเส้นไหมแห่งแสง ใบหน้าอันงดงามของเขาปรากฏรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัด ดวงตาคู่เดิมสีอำพัน บัดนี้ส่องประกายราวกับดวงดาวที่สุกสุกใสที่สุด ผมยาวสลวยของเขาปลิวไหวราวกับถูกกระตุ้นด้วยสายลมแห่งทวยเทพ

รอบกายของเขา...ปรากฏบุปผาน้อยใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงาม กลีบดอกไม้หลากสีสันสั่นไหวไปตามจังหวะการหายใจของเขา กลิ่นหอมหวานของมวลดอกไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าทั้งป่าบุปผาได้ถูกนำมาอยู่รอบกายของเขา

"ข้า...บุปผาภักดิ์...กลับคืนมาแล้ว" น้ำเสียงของเขาดังกังวาน ทรงอำนาจ และเปี่ยมไปด้วยพลังที่แท้จริง

นทีตะลึงงัน เขาไม่เคยเห็นสิ่งใดที่งดงามและทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ท่านเทพบุปผาภักดิ์ที่อยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่เพียงเทพเจ้า แต่คือสัญลักษณ์แห่งพลังแห่งธรรมชาติและความบริสุทธิ์ที่กลับคืนมา

"ขอบคุณนะ...นที" บุปผาภักดิ์กล่าวทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางละอองเรืองรองของบุปผา

นทีทรุดตัวลงนั่งมองไปยังที่ว่างเปล่า เขายังคงรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่เพิ่งจากไป แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความหวังและความตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

การกลับคืนมาของบุปผาภักดิ์...จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลวงหรือไม่? และเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด จะสามารถต้านทานพลังอันไร้ขีดจำกัดของมหาเทพบุปผาภักดิ์ได้หรือไม่?

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...