ตอนที่ 19 — เบื้องลึกแห่งป่าบุปผา

ละอองเรืองรองที่แปรเปลี่ยนจากกลีบกุหลาบสีทับทิม ลอยวนเป็นวงกลมรอบกายบุปผาภักดิ์อย่างอ่อนโยน ผงเพชรเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวน้อยใหญ่ที่ถูกรวบรวมมาไว้บนโลกมนุษย์ แสงสีทองอ่อนละมุนที่แผ่ซ่านออกมานั้นมิได้เพียงขับไล่ความมืดมิด แต่ยังปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเขาให้ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติ

นานเพียงใดแล้วที่บุปผาภักดิ์ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งแห่งการปกป้องป่าบุปผาแห่งนี้มาเพียงลำพัง การสูญเสียดวงวิญญาณของเหล่านางฟ้าบุปผาไปพร้อมกับหายนะที่กัดกินอาณาจักรของเขาไปทีละน้อย เป็นบาดแผลที่ยากจะเยียวยา ‌แม้แต่พลังอันศักดิ์สิทธิ์ที่หลั่งไหลมาจากกลีบกุหลาบสีทับทิมอันเป็นแก่นแท้แห่งป่า ก็ยังไม่สามารถลบล้างความเศร้าโศกที่เกาะกินอยู่ในส่วนลึกของหัวใจได้

แต่ในยามนี้ เมื่อละอองเรืองรองเหล่านั้นโอบล้อมเขาไว้ ราวกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของมารดาที่มอบกำลังใจให้แก่บุตรชายที่กำลังหลงทาง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของบุปผาภักดิ์ มันไม่ใช่ความหวังที่เคยดับมอดไปแล้วเสียทีเดียว แต่มันคือความรู้สึกที่บ่งบอกว่า...บางสิ่งกำลังจะเปลี่ยนแปลง

"เจ้า...รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่?"

เสียงหวานใสนุ่มนวล ดังขึ้นเบาๆ ​ราวกับเสียงกระซิบจากสายลม บุผาภักดิ์เงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นกำเนิดของเสียงนั้น เขาเห็นเพียงเงาเลือนรางของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางละอองเรืองรองเหล่านั้น รูปร่างของนางระยิบระยับราวกับถูกถักทอขึ้นจากแสงจันทร์และมวลบุปผานานาพรรณ

"ใคร...?" บุปผาภักดิ์เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย

"ข้า...คือผู้เฝ้ามอง" สตรีผู้นั้นตอบ น้ำเสียงของนางยังคงอ่อนโยน ‍ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธได้ "ข้าเห็นความทุกข์ทรมานของเจ้า ความเสียสละของเจ้า และความรักอันยิ่งใหญ่ที่เจ้ามีต่อป่าแห่งนี้"

บุปผาภักดิ์เพ่งมองไปยังร่างนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง สตรีผู้นี้...นางมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับป่าบุปผาแห่งนี้อย่างลึกซึ้ง แสงที่เปล่งประกายรอบตัวนางนั้น มิได้มาจากภายนอก ‌แต่ดูเหมือนจะผุดพรายออกมาจากภายในของนางเอง

"ท่าน...คือ...เทพธิดาแห่งป่าบุปผา?" บุปผาภักดิ์เอ่ยด้วยความทึ่ง ความเชื่อที่เคยเลือนรางค่อยๆ กลับมาเบ่งบานในหัวใจของเขาอีกครั้ง

เทพธิดาแย้มสรวลเบาๆ "เจ้าเรียกข้าเช่นนั้นก็ได้ หากนั่นจะทำให้เจ้าสบายใจขึ้น ข้าคือส่วนหนึ่งของป่าแห่งนี้ เช่นเดียวกับที่เจ้าเป็น"

"แต่...นางฟ้าบุปผาทุกตน...ล้วนจากไปหมดแล้ว" ‍บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว "ข้า...เหลือเพียงลำพัง"

"เจ้ามิได้เหลือเพียงลำพัง" เทพธิดากล่าว เสียงของนางหนักแน่นขึ้น "ตราบใดที่ป่าบุปผายังคงอยู่ ตราบใดที่ความทรงจำของเหล่านางฟ้าบุปผายังคงฝังแน่นอยู่ในใจของเจ้า ตราบใดที่ความรักของเจ้ายังคงส่องสว่าง...พวกนางก็มิได้จากไปไหน"

เทพธิดาโบกมือเบาๆ ละอองเรืองรองรอบกายบุปผาภักดิ์พลันหมุนวนเร็วขึ้น ​แสงสีทองสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม จนบุปผาภักดิ์ต้องยกแขนขึ้นมาบังตา ภาพเบื้องหน้าเขาเริ่มพร่าเลือน ก่อนจะปรากฏเป็นภาพราวกับความฝัน

เขาเห็นภาพเหล่านางฟ้าบุปผาที่เคยมีชีวิตชีวา ร่ายรำและโปรยปรายความสุขแก่ผู้มาเยือน ภาพเหล่านั้นฉายชัดขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ภาพแห่งความทรงจำอันเจ็บปวด หากแต่เป็นภาพแห่งพลังอันยิ่งใหญ่ที่เคยหล่อเลี้ยงป่าแห่งนี้

"พลังของพวกนาง...มิได้สูญสลายไปไหน" ​เทพธิดากล่าว "มันถูกหล่อหลอมรวมเข้ากับแก่นแท้ของป่า กลายเป็นพลังแห่งชีวิตที่พร้อมจะฟื้นฟูทุกสรรพสิ่ง"

บุปผาภักดิ์มองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเห็นถึงความเข้มแข็งที่แฝงอยู่ในความอ่อนโยน เห็นถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไข และเห็นถึงความมุ่งมั่นที่จะคงอยู่ตลอดไป

"แต่...พวกมันกำลังอ่อนแอลง" บุปผาภักดิ์เอ่ยเสียงแผ่ว "อำนาจมืดที่คืบคลานเข้ามา...มันกำลังกลืนกินพลังของป่า"

"นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องเข้มแข็ง" ​เทพธิดากล่าว "พลังแห่งป่าบุปผา...มิได้มีไว้เพียงเพื่อปกป้องอาณาเขตของตนเอง แต่มันคือพลังที่จะแผ่ขยายออกไป เป็นดั่งแสงสว่างที่สามารถสลายความมืดมิดได้"

เทพธิดาก้าวเข้ามาใกล้บุปผาภักดิ์มากขึ้น แสงที่เปล่งประกายรอบตัวนางสว่างไสวขึ้นจนแทบจะกลืนกินร่างของนางไป

"เจ้ามิใช่เพียงผู้พิทักษ์อีกต่อไปแล้ว บุปผาภักดิ์" นางกล่าว "เจ้าคือผู้สืบทอด...เจ้าคือผู้ที่จะนำพาพลังแห่งป่าบุปผาออกไปสู่โลกภายนอก"

คำพูดของเทพธิดาทำให้บุปผาภักดิ์ตกตะลึง เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีความสำคัญถึงเพียงนั้น เขาเป็นเพียงกึ่งมนุษย์กึ่งเทพที่ถูกเนรเทศออกมาจากแดนสวรรค์ด้วยเหตุผลอันใดก็มิอาจล่วงรู้ได้ เขาแบกรับความผิดบาปของบรรพบุรุษไว้เพียงลำพัง และคิดว่าชะตากรรมของเขาจะถูกกำหนดไว้เพียงเท่านี้

"ข้า...ไม่เข้าใจ" บุปผาภักดิ์เอ่ย "เหตุใดข้า...?"

"เพราะในตัวเจ้า...มีเลือดของข้าไหลเวียนอยู่" เทพธิดากล่าว พร้อมกับแตะปลายนิ้วเบาๆ ที่หน้าผากของบุปผาภักดิ์

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบแต่เปี่ยมไปด้วยพลังก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของบุปผาภักดิ์ เขารู้สึกราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมาภายในตัวเขา พลังที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

"เจ้ามีสายเลือดของข้า...เป็นผู้ที่ได้รับพรจากข้า" เทพธิดากล่าว "แต่พลังนั้น...ยังคงซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังของเจ้า"

"แล้ว...ข้าจะปลุกพลังนั้นได้อย่างไร?" บุปผาภักดิ์ถามอย่างกระตือรือร้น

"เจ้าต้องค้นหามัน...ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจของเจ้า" เทพธิดากล่าว "และเจ้าต้องเผชิญหน้ากับความจริง...เกี่ยวกับตัวตนของเจ้าเอง"

ภาพต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นในใจของบุปผาภักดิ์เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นภาพของเหล่านางฟ้าบุปผาที่กำลังต่อสู้กับพลังมืดอย่างสุดกำลัง เขาเห็นถึงความกล้าหาญและความเสียสละของพวกนาง

"พวกนาง...กำลังขอความช่วยเหลือ" บุปผาภักดิ์พึมพำ

"ใช่" เทพธิดากล่าว "และเจ้า...คือความหวังเดียวของพวกนาง"

ทันใดนั้นเอง กลีบกุหลาบสีทับทิมที่ลอยวนรอบกายบุปผาภักดิ์พลันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แสงสีทองสว่างไสวขึ้นจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ภาพเหล่านั้นในใจของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

เขาเห็นภาพของเมืองหลวงอันโอ่อ่าที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด เขาเห็นภาพของนที ชายหนุ่มผู้ที่เขาเคยพบเจอที่ริมป่าบุปผา ใบหน้าของนทีเต็มไปด้วยความกังวลและอันตราย

"นที..." บุปผาภักดิ์เอ่ยชื่อนั้นออกมา

"เด็กหนุ่มผู้นั้น...กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย" เทพธิดากล่าว "พลังมืดกำลังคืบคลานเข้าไปในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว และหากปล่อยไว้...มันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง"

บุปผาภักดิ์รู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับนที มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ แต่เป็นความรู้สึกที่บ่งบอกว่าชะตากรรมของทั้งสองคนกำลังจะถูกผูกติดกัน

"ข้า...ต้องไปช่วยเขา" บุปผาภักดิ์ตัดสินใจอย่างแน่วแน่

"เจ้าจะไป...แต่เจ้าจะไปอย่างไร?" เทพธิดากล่าว "เจ้ายังอ่อนแอเกินไป พลังของเจ้ายังไม่ถูกปลุกให้ตื่นเต็มที่"

"ข้า...จะทำทุกวิถีทาง" บุปผาภักดิ์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

เทพธิดามองบุปผาภักดิ์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "ข้าจะช่วยเจ้า...ในการเดินทางของเจ้า"

นางยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ละอองเรืองรองสีทองพลันรวมตัวกัน กลายเป็นผงละเอียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวบุปผาภักดิ์ มันแผ่ซ่านความอบอุ่นและความแข็งแกร่งเข้ามาในร่างกายของเขา

"นี่คือ...พรจากป่าบุปผา" เทพธิดากล่าว "มันจะช่วยปกป้องเจ้า และเสริมสร้างพลังของเจ้า"

บุผาภักดิ์รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในตัวเขา พลังที่เคยอึมครึมอยู่ภายใน บัดนี้กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันไม่ใช่พลังที่รุนแรง แต่เป็นพลังที่อ่อนโยน ทว่าเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

"แต่จงจำไว้" เทพธิดากล่าว "พลังที่แท้จริง...จะมาจากใจของเจ้าเอง"

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองที่สว่างไสวรอบกายบุปผาภักดิ์พลันจางหายไป เทพธิดาก็หายไปจากเบื้องหน้าเขาเช่นกัน ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน

บุปผาภักดิ์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางป่าบุปผาที่เงียบสงัด เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงพลังที่เกิดขึ้นภายในตัวเขา มันยังคงอยู่ เพียงแต่เบาบางลงกว่าเดิม

"ข้า...ต้องไป" บุปผาภักดิ์พึมพำกับตัวเอง

เขาเปิดตาขึ้น มองไปยังทางออกของป่าบุปผา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวังที่กลับมาอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเป็นอย่างไร จะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ เขาจะไม่ยอมให้ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไปอีกแล้ว

เขาหันหลังให้กับป่าบุปผาอันเป็นที่รัก และก้าวเดินออกไปสู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอันตรายและปริศนา พร้อมกับพลังแห่งป่าบุปผาที่กำลังก่อตัวขึ้นในตัวเขาอย่างเงียบงัน...

สิ่งที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร? การเดินทางสู่เมืองหลวงจะเต็มไปด้วยอุปสรรคเพียงใด? และชะตากรรมของนทีจะเป็นเช่นไร? คำถามเหล่านี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจของบุปผาภักดิ์ ขณะที่เขากำลังก้าวเข้าสู่บททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา...