ตอนที่ 21 — ประตูแห่งกาลเวลาและเงาอดีต

ละอองเรืองรองยังคงวนเวียนรอบกายบุปผาภักดิ์ ทอแสงสีทองอ่อนละมุนราวกับม่านหมอกแห่งสวรรค์ ผงเพชรที่เกิดจากกลีบกุหลาบสีทับทิมสุกสกาว ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับพันที่ถูกรวบรวมมาประดับประดาไว้บนร่างของเทพบุตร แสงสว่างนั้นไม่ได้เพียงแค่ส่องประกายภายนอก แต่ยังแผ่ซ่านเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา ปลุกเร้าพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างช้าๆ บุปผาภักดิ์หลับตาลงอีกครั้ง ‌สัมผัสถึงความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน มันคือความรู้สึกของการเชื่อมโยง ราวกับว่าทุกอณูของป่าบุปผาโบราณแห่งนี้กำลังกระซิบกระซาบกับเขา

"เจ้ากำลังจะตื่นขึ้น บุปผาภักดิ์" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา เป็นเสียงที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ราวกับเป็นเสียงสะท้อนของตัวเขาเองจากอีกภพหนึ่ง "พลังแห่งการเชื่อมต่อ... ​พลังแห่งป่า... กำลังหลั่งไหลเข้าสู่เจ้า"

บุปผาภักดิ์พยายามรวบรวมสติ เขายังคงยืนอยู่บนฐานแท่นศิลาที่แกะสลักลวดลายประหลาด ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ในยามนี้ ลวดลายเหล่านั้นกลับดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ ราวกับมีชีวิต ผงเพชรที่ลอยอยู่รอบกายเริ่มจับตัวเป็นรูปทรงที่ชัดเจนขึ้น ‍จากละอองบางเบา กลายเป็นกลุ่มก้อนแสงที่ส่องสว่างยิ่งกว่าเดิม

ทันใดนั้น พื้นเบื้องหน้าบุปผาภักดิ์ก็เริ่มสั่นสะเทือน แผ่นศิลาที่เขาเหยียบยืนอยู่ ค่อยๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องว่างอันมืดมิดเบื้องล่าง แต่ไม่ใช่ความมืดที่น่ากลัว ‌มันเป็นความมืดที่ลึกล้ำ ชวนให้รู้สึกถึงความเก่าแก่ และมีแสงสีฟ้าอมม่วงอ่อนๆ ส่องลอดออกมาจากภายใน

"นี่คืออะไร?" บุปผาภักดิ์เอ่ยถาม แม้จะรู้ดีว่าไม่มีผู้ใดตอบรับ นอกจากเสียงของป่าที่ดังอยู่รอบตัว

"ประตูแห่งกาลเวลา" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ‍คราวนี้ชัดเจนและมั่นคงกว่าเดิม "มันคือทางเชื่อมสู่ความทรงจำของป่า... สู่รากเหง้าของเจ้า"

บุปผาภักดิ์จ้องมองไปยังช่องว่างเบื้องหน้า หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความคาดหวังและความหวั่นเกรง เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น กำลังชักนำเขาให้ก้าวลงไป แต่เขาก็ยังลังเล

"ข้า... ข้าพร้อมแล้วหรือ?" ​เขาถามตัวเอง

"พร้อมหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งสำคัญ" เสียงนั้นตอบกลับ "แต่เจ้าต้องก้าวข้ามมันไป เพื่อที่จะเข้าใจ... เพื่อที่จะรู้ว่าเจ้าคือใคร"

บุปผาภักดิ์สูดหายใจลึก เขาตัดสินใจ เขาไม่สามารถถอยหลังได้อีกแล้ว ​นี่คือชะตากรรมของเขา พลังแห่งเทพบุปผาที่กำลังตื่นขึ้นในตัวเขา กำลังนำพาเขาไปสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก

ด้วยความมุ่งมั่น บุปผาภักดิ์ก้าวเท้าลงสู่ช่องว่างนั้น ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสกับแสงสีฟ้าอมม่วง ร่างของเขาก็ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในมิติที่แตกต่าง ภาพรอบกายพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

เขาไม่ได้อยู่ที่ป่าบุปผาโบราณอีกต่อไปแล้ว ​เขายืนอยู่บนพื้นดินที่คุ้นเคย... พื้นดินของเมืองหลวง

แต่เมืองหลวงแห่งนี้ ไม่เหมือนกับเมืองหลวงที่เขาเคยรู้จัก มันดูเก่าแก่กว่า มืดมนกว่า และมีบรรยากาศที่กดดันอย่างบอกไม่ถูก อาคารบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายเต็มไปด้วยเงาที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ผู้คนเดินไปมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาว่างเปล่า ราวกับถูกสูบวิญญาณไป

บุปผาภักดิ์รู้สึกถึงพลังงานอันมืดมิดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ มันไม่ใช่พลังงานที่เขาเคยสัมผัสในป่าบุปผา ซึ่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความบริสุทธิ์ แต่เป็นพลังงานที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความริษยา ความโลภ และความเกลียดชัง

"นี่คือ... เมืองหลวงในอดีต?" เขาพึมพำ

"ไม่ใช่ในอดีต... แต่เป็นภาพสะท้อนของอดีตที่ยังคงอยู่" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "ความทรงจำของเมืองหลวง... ที่ถูกบันทึกไว้ในผืนป่า"

บุปผาภักดิ์เริ่มเดินไปตามถนนที่เปียกชื้นด้วยละอองฝนที่มองไม่เห็น กลิ่นอายของความสกปรกและความสิ้นหวังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาเห็นภาพของผู้คนกำลังต่อสู้กันเอง เห็นภาพของความอยุติธรรม และเห็นภาพของอำนาจมืดที่ปกคลุมทุกสิ่ง

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย... รูปสลักที่หัวมุมถนน สัญลักษณ์เดียวกันกับที่อยู่บนแท่นศิลาในป่าบุปผา

"นี่มัน..." เขาเดินเข้าไปใกล้ สัมผัสกับรูปสลักที่เย็นเยียบ

ขณะที่เขาสัมผัสรูปสลักนั้น ภาพรอบกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เมืองหลวงอีกต่อไป แต่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและน่าขนลุก

มีร่างของบุคคลหลายคนนั่งล้อมวงอยู่บนเก้าอี้สูงศักดิ์ แต่ละคนสวมชุดที่บ่งบอกถึงอำนาจและอิทธิพล ใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ดวงตาของพวกเขาส่องประกายด้วยความกระหายในอำนาจ

บุปผาภักดิ์จดจำใบหน้าบางคนได้... ใบหน้าของขุนนางผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลวงปัจจุบัน

"นี่คือ... การประชุมลับ?" เขาคิด

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงการสนทนา... เสียงที่เต็มไปด้วยแผนการชั่วร้าย เสียงที่พูดถึงการครอบงำ การควบคุม และการกำจัดผู้ที่ไม่เห็นด้วย

"ท่านอ๋อง... ข้าว่าเราควรจัดการกับกลุ่มผู้บูชาเทพธิดาแห่งป่าเสียที" ชายแก่ผู้หนึ่งกล่าว เสียงของเขาแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยอำนาจ "พลังของพวกนางเริ่มจะรบกวนแผนการของเราแล้ว"

"เห็นด้วย" อีกคนเสริม "โดยเฉพาะ... ชายหนุ่มผู้นั้น... ผู้ที่ว่ากันว่าเป็นผู้สืบทอดพลังแห่งป่า"

บุปผาภักดิ์รู้สึกราวกับมีบางอย่างทิ่มแทงเข้ามาในใจ ใครคือชายหนุ่มผู้นั้น? ผู้สืบทอดพลังแห่งป่า? เป็นเขาหรือไม่?

"ถ้าหากเรากำจัดเด็กนั่นเสีย... ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น" เสียงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น เสียงของนางหวานปานน้ำผึ้ง แต่แฝงไปด้วยพิษร้าย "ข้าได้ยินข่าวลือว่า... เขาเริ่มมีพลังที่น่ากลัว..."

คำพูดของนางทำให้บุปผาภักดิ์รู้สึกหนาวสะท้าน เขาตระหนักได้ว่า อำนาจมืดที่เขาได้สัมผัสในเมืองหลวงนั้น ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น มันมีมานานแล้ว และกำลังพยายามปิดกั้นการปรากฏตัวของพลังแห่งป่า

ทันใดนั้น ภาพในห้องโถงก็เริ่มหมุนคว้างอีกครั้ง ราวกับภาพยนตร์ที่กรอกลับไปอย่างรวดเร็ว

แล้วบุปผาภักดิ์ก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แต่กระจกบานนี้ไม่ใช่กระจกธรรมดา ภาพสะท้อนในกระจกนั้นเป็นเงาของตัวเขาเอง แต่เงาในกระจกนั้นดูราวกับมีชีวิต มันกำลังเคลื่อนไหว... กำลังยิ้ม... และกำลังพูด

"เจ้าเห็นแล้วสินะ... บุปผาภักดิ์" เงาในกระจกกล่าว "เห็นถึงอำนาจมืดที่กำลังกัดกินเมืองหลวง... เห็นถึงความพยายามที่จะปิดกั้นพลังที่แท้จริง"

"เจ้าคือใคร?" บุปผาภักดิ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้า... ส่วนที่ถูกลืม... ส่วนที่ถูกกักขัง" เงาในกระจกตอบ "ข้าคือเงาอดีต... ที่ถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำของป่า"

เงาในกระจกยกมือขึ้น ราวกับจะสัมผัสกระจก แต่แล้วนิ้วของมันก็ทะลุผ่านกระจกเข้ามา บุปผาภักดิ์เบิกตากว้าง รู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากนิ้วของเงา

"เจ้ากำลังจะตื่นขึ้น... บุปผาภักดิ์" เงากล่าว "แต่การตื่นขึ้นของเจ้า... จะนำมาซึ่งความขัดแย้งครั้งใหญ่"

"ขัดแย้งกับใคร?"

"กับอำนาจมืด... ที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง" เงากล่าว "และกับ... ผู้ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า... แต่กลับเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป"

คำพูดสุดท้ายของเงาในกระจก ทำให้บุปผาภักดิ์รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง... ผู้ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขา? ผู้ที่เลือกเส้นทางที่ต่างออกไป? ใครกัน?

ก่อนที่บุปผาภักดิ์จะได้ถามต่อ ภาพในกระจกก็เริ่มบิดเบี้ยวอีกครั้ง แสงสีฟ้าอมม่วงจากประตูแห่งกาลเวลาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา บุปผาภักดิ์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนแท่นศิลาในป่าบุปผาโบราณอีกครั้ง ละอองเรืองรองยังคงลอยวนอยู่รอบกาย แต่ดูเหมือนมันจะอ่อนแรงลงกว่าเดิม

เขาหันกลับไปมองที่ช่องว่างเบื้องล่าง มันได้ปิดลงแล้ว เหลือเพียงแผ่นศิลาที่เรียบสนิท ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่บุปผาภักดิ์รู้ดี... สิ่งที่เขาได้เห็นนั้น เป็นความจริง มันคือภาพสะท้อนของอดีตที่ยังคงหลอกหลอนเมืองหลวง และมันก็บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

เขาได้เห็นเงาอดีต... และเงาอดีตนั้น ได้ทิ้งคำถามสำคัญไว้ในใจของเขา... คำถามเกี่ยวกับผู้ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขา แต่กลับเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป

ใครคือคนผู้นั้น? และเขาจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อใด? บุปผาภักดิ์รู้สึกได้ว่า การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และการเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่ซับซ้อนกว่าที่เขาเคยคาดคิด ก็กำลังจะมาถึง...