ละอองเรืองรองยังคงวนเวียนรอบกายบุปผาภักดิ์ ทอแสงสีทองอ่อนละมุนราวกับม่านหมอกแห่งสวรรค์ ผงเพชรที่เกิดจากกลีบกุหลาบสีทับทิมสุกสกาว ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับพันที่ถูกรวบรวมมาประดับประดาไว้บนร่างของเทพบุตร พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยหลับใหลบัดนี้กำลังตื่นขึ้นอย่างเต็มกำลัง เปล่งประกายเจิดจ้าจนยากจะละสายตา
บุปผาภักดิ์ยืนนิ่งกลางป่าบุปผาที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่หลบซ่อน บัดนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางแห่งพลังอันไร้ขีดจำกัด กลีบกุหลาบทับทิมที่ร่วงหล่นลงมาเมื่อครู่ ไม่ได้สลายไปตามกาลเวลา หากแต่กลายเป็นผงเพชรละเอียด เคลือบคลุมร่างของเขาไว้ดุจชุดเกราะแห่งทวยเทพ สัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนทั่วสรรพางค์กาย ราวกับโลกทั้งใบกำลังโอบอุ้มและมอบพลังให้แก่เขา
“นี่คือพลังที่แท้จริง…ของข้าหรือ?” เสียงทุ้มต่ำของบุปผาภักดิ์ดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งป่า ราวกับเสียงกระซิบจากสรวงสวรรค์ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววสงสัย บัดนี้ฉายประกายแห่งความมั่นใจและอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง
ด้านนอกป่าบุปผา นทีนั่งซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ ดวงใจเต้นระส่ำด้วยความกังวล ยามที่พลังของบุปผาภักดิ์ปะทุขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนของผืนดิน และสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอันรุนแรงที่แผ่กระจายออกมา เขาเห็นแสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นจากใจกลางป่า ราวกับจะทะลวงม่านหมอกยามเช้าให้กระจายไป
“บุปผาภักดิ์…เจ้าเป็นอะไรไป?” นทีพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน มันทั้งงดงามและน่าเกรงขามในคราวเดียวกัน ความรู้สึกกลัวปะปนกับความชื่นชม เขาอยากจะเข้าไปหา อยากจะเห็นว่าบุปผาภักดิ์เป็นอย่างไร แต่ก็รู้ดีว่า ณ เวลานี้ เขาอาจไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้
ทันใดนั้น ร่างของบุปผาภักดิ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมพัดพามา นทีสะดุ้งเฮือก หันไปมองด้วยความตกใจ แต่เมื่อเห็นใบหน้าของบุปผาภักดิ์ ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความโล่งใจ
“บุปผาภักดิ์! เจ้า…เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?” นทีรีบถาม พลางกวาดสายตามองสำรวจร่างของบุปผาภักดิ์อย่างละเอียด
บุปผาภักดิ์มองนทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เขาเคยเห็นความสงสัย ความเจ็บปวด และความหวังในแววตาของนทีมาตลอด แต่บัดนี้ แววตาของเขากลับฉายประกายแห่งความเมตตาและ…ความรัก?
“ข้าไม่เป็นไร นที” เสียงของบุปผาภักดิ์นุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมมาก “พลังที่เคยถูกกักขัง บัดนี้ได้ปลดปล่อยออกมาแล้ว”
นทีอ้าปากค้าง เขาไม่เข้าใจคำว่า ‘พลังที่เคยถูกกักขัง’ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือบุปผาภักดิ์ที่ดูสง่างามและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ละอองเรืองรองที่เคยเห็นเมื่อครู่ยังคงจางๆ รอบกายเขาอยู่ ราวกับม่านหมอกศักดิ์สิทธิ์
“พลัง…อะไรกัน?” นทีถามอย่างสงสัย
บุปผาภักดิ์ยิ้มบางๆ “พลังแห่งการเยียวยา พลังแห่งการสร้างสรรค์ และพลังแห่งการปกป้อง…ทั้งหมดนี้คือพลังที่ข้าได้รับมาเพื่อปกป้องป่าบุปผาแห่งนี้ และ…เพื่อปกป้องเจ้าด้วย”
คำว่า ‘ปกป้องเจ้าด้วย’ ทำให้หัวใจของนทีเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก
“แต่…ทำไมเจ้าถึงได้พลังมากมายถึงเพียงนี้? ข้าไม่เข้าใจ” นทียังคงมีข้อสงสัย
“เพราะเจ้าคือหัวใจของข้า นที” บุปผาภักดิ์เอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของนที ราวกับจะสื่อสารกันด้วยภาษาสวรรค์ “เมื่อเจ้าอยู่ในอันตราย พลังในตัวข้าก็จะถูกปลุกขึ้นมาเพื่อปกป้องเจ้า…เสมอ”
นทีถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าความสัมพันธ์ของเขากับบุปผาภักดิ์จะลึกซึ้งถึงเพียงนี้ บุปผาภักดิ์ไม่ได้เป็นเพียงเทพบุตรที่เขาเฝ้ามอง แต่เป็นดั่ง…ที่พักพิง เป็นดั่ง…ทุกสิ่งทุกอย่าง
“แล้ว…แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป? พวกนั้น…พวกมันจะตามมาถึงที่นี่หรือไม่?” นทีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
บุปผาภักดิ์ก้าวเข้ามาใกล้นทีอีกขั้น เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มของนทีอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขากระเทือน
“ไม่ต้องกังวล นที” น้ำเสียงของบุปผาภักดิ์เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ป่าบุปผาแห่งนี้ได้ผนึกตัวเองด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยากที่ใครจะสามารถเข้ามาได้โดยพลการ และหากพวกมันกล้าที่จะเข้ามา…ข้าจะเผชิญหน้ากับพวกมันเอง”
“แต่…เจ้าจะสู้กับใคร? พลังมืดที่เมืองหลวงนั่น…มันแข็งแกร่งมากนะ” นทีแย้งด้วยความห่วงใย
“ข้าไม่ใช่บุปผาภักดิ์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว นที” บุปผาภักดิ์กล่าว “ข้าคือมหาเทพบุปผาภักดิ์…ผู้ที่จะนำความสมดุลกลับคืนสู่โลกใบนี้”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกป่าก็ดังเข้ามา นทีสะดุ้งอีกครั้ง เขาหันไปมองตามเสียง และเห็นเงาร่างของกลุ่มคนกำลังมุ่งหน้าเข้ามา
“พวกมันมาแล้ว!” นทีอุทาน
บุปผาภักดิ์หันไปมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปทันที ความนุ่มนวลหายไป ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวและดุดัน
“เตรียมตัวให้พร้อม นที” บุปผาภักดิ์กล่าว “นี่คือบททดสอบแรกของเรา”
กลุ่มคนเหล่านั้นก้าวเข้ามาในป่าบุปผา พวกเขาคือกลุ่มนักรบในชุดเกราะสีดำสนิท ถืออาวุธที่ส่องประกายเย็นเยียบ ในจำนวนนั้น มีชายคนหนึ่งที่ดูน่าเกรงขามที่สุด สวมหมวกเหล็กที่ปิดบังใบหน้า แต่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
“เจ้าคือเทพบุปผาภักดิ์สินะ” ชายชุดดำคนนั้นกล่าว น้ำเสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรก “ข้าคือ ‘เงาทมิฬ’ ผู้รับใช้ของ ‘เงามายา’ จงมอบพลังทั้งหมดของเจ้ามาเสียดีๆ แล้วเราอาจจะไว้ชีวิตเจ้า”
บุปผาภักดิ์ยืนเผชิญหน้ากับเงาทมิฬ เขาไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“ข้าคือผู้ปกป้องป่าแห่งนี้” บุปผาภักดิ์กล่าวด้วยเสียงดุดัน “และข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาย่ำยี!”
ทันใดนั้นเอง บุปผาภักดิ์ก็ยกมือขึ้น กลีบกุหลาบทับทิมที่อยู่รอบตัวเขาก็พวยพุ่งออกมา ราวกับดาบนับพันเล่ม พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักรบด้วยความเร็วสูง
“รับไปซะ!” บุปผาภักดิ์ตะโกน
เหล่ามนุษย์ในชุดเกราะสีดำต้องรีบตั้งรับด้วยอาวุธของตน เสียงปะทะของโลหะดังสนั่นหวั่นไหว บางคนถูกคมกลีบกุหลาบทับทิมบาดจนล้มลงไปร้องครวญคราง
นทีเฝ้ามองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง เขายังไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ทรงพลังและงดงามถึงเพียงนี้มาก่อน บุปผาภักดิ์ดูราวกับเทพเจ้าผู้กำลังพิพากษา เหล่ากลีบกุหลาบทับทิมที่กลายเป็นผงเพชรนั้น เป็นทั้งอาวุธและเครื่องประดับที่น่าสะพรึงกลัว
เงาทมิฬเองก็ไม่คาดคิดว่าเทพบุปผาภักดิ์จะมีพลังมากถึงเพียงนี้ เขาชักดาบสีดำออกจากฝัก ดาบเล่มนั้นดูดกลืนแสงสว่างรอบกาย ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงไปอีก
“เจ้าคิดว่าพลังแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นหรือ?” เงาทมิฬกล่าวเย้ยหยัน “ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น…ว่าพลังที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!”
เงาทมิฬทะยานเข้าใส่บุปผาภักดิ์ด้วยความเร็วสูง ดาบสีดำพุ่งตรงเข้าหาบุปผาภักดิ์ราวกับงูพิษ
บุปผาภักดิ์ยกมือขึ้นบังด้วยกลีบกุหลาบทับทิมที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียงดาบปะทะกลีบกุหลาบดังสนั่นหวั่นไหว เกิดประกายไฟสีแดงฉานลอยขึ้นมา
“นี่เจ้า…?” บุปผาภักดิ์อุทานด้วยความประหลาดใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามาในดาบของเงาทมิฬ มันเป็นพลังที่เย็นยะเยือก และดูดกลืนพลังชีวิต
“เจ้าสัมผัสได้แล้วสินะ” เงาทมิฬหัวเราะเสียงต่ำ “พลังแห่งความสิ้นหวัง! มันจะกัดกินทุกสิ่ง…แม้กระทั่งพลังศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า!”
นทีเห็นดังนั้นก็อดเป็นห่วงบุปผาภักดิ์ไม่ได้ เขากำหมัดแน่น อยากจะเข้าไปช่วย แต่ก็รู้ดีว่าตนเองไม่มีพลังพอที่จะทำอะไรได้
“บุปผาภักดิ์!” นทีร้องเรียกชื่อเขาด้วยความกังวล
บุปผาภักดิ์ได้ยินเสียงของนที เขามองไปยังนทีแวบหนึ่ง แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ข้าจะไม่ยอมแพ้!” บุปผาภักดิ์กล่าวกับเงาทมิฬ “ข้ามีสิ่งที่ต้องปกป้อง…และข้าจะปกป้องมันไว้!”
ทันใดนั้นเอง แสงสีทองรอบกายบุปผาภักดิ์ก็สว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง พลังทั้งหมดที่เขาได้รับมา บัดนี้ถูกรวบรวมไว้ที่ปลายดาบแห่งกลีบกุหลาบทับทิม
“นี่คือพลังแห่งบุปผาภักดิ์! พลังแห่งการเยียวยาและชีวิต!”
บุปผาภักดิ์เหวี่ยงดาบแห่งกลีบกุหลาบทับทิมเข้าใส่ดาบสีดำของเงาทมิฬอย่างแรง
เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง แสงสีทองและแสงสีดำปะทะกันอย่างดุเดือด สร้างคลื่นพลังมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่า
เงาทมิฬถึงกับผงะถอยหลังด้วยแรงปะทะ เขาไม่เคยเจอพลังที่ต่อต้านพลังแห่งความสิ้นหวังของเขาได้มาก่อน
“เป็นไปไม่ได้!” เงาทมิฬตะโกนด้วยความโกรธ “พลังแห่งชีวิต…จะเอาชนะพลังแห่งความตายได้อย่างไร!”
“เพราะชีวิต…ย่อมมีค่ามากกว่าความตายเสมอ” บุปผาภักดิ์กล่าวอย่างสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจ
ขณะที่บุปผาภักดิ์กำลังจะโจมตีครั้งต่อไป จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังของเขา
“หยุดนะ! อย่าทำอะไรเจ้านั่น!”
บุปผาภักดิ์และเงาทมิฬหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน ที่ประตูทางเข้าป่า มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมชุดคลุมสีเขียวอ่อน ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว
“ใคร…คือเจ้า?” เงาทมิฬถามอย่างไม่พอใจ
หญิงสาวคนนั้นก้าวเข้ามา เธอคือ “บุปผา” เทพธิดาแห่งการเยียวยา ผู้เป็นอดีตผู้นำของป่าบุปผา
“ข้าคือบุปผา” เธอกล่าว “และเจ้านั่น…เขาคือคนที่ข้าต้องการตัว!”
บุปผาภักดิ์มองบุปผาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้จักเทพธิดาองค์นี้มาก่อน แต่เขาสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่คุ้นเคยจากตัวเธอ
“เจ้าหมายถึงใคร?” บุปผาภักดิ์ถาม
บุปผายื่นมือไปชี้ที่…นที
“ข้าหมายถึงเขานั่นแหละ!” บุปผาตอบ “เขาคือผู้ที่จะมาแทนที่ข้า…คือผู้ที่จะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของป่าบุปผา!”
คำพูดของบุปผาทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง โดยเฉพาะนทีเองที่ยืนอึ้ง พูดไม่ออก
บุปผาภักดิ์มองนทีด้วยความสงสัยระคนไม่เชื่อ สายตาของเขากวาดไปมาระหว่างนทีและบุปผา
“เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน?” บุปผาภักดิ์ถาม
“เจ้านั่น…คือตัวเลือกของโชคชะตา” บุปผาตอบ “และพลังที่เจ้ามี…มันคือพลังที่จำเป็นจะต้องส่งต่อไปให้เขา!”
เงาทมิฬหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! ฟังดูน่าขันสิ้นดี! เทพธิดาแห่งการเยียวยา…กำลังจะยกพลังของตัวเองให้มนุษย์ธรรมดาอย่างนั้นรึ? นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร!”
บุปผาภักดิ์มองนทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมพลังของเขาถึงได้เชื่อมโยงกับนทีมาตลอด
“นที…เจ้า…?”
นทียังคงยืนนิ่งด้วยความตกใจ แต่เมื่อบุปผาภักดิ์มองมาที่เขา เขาก็ตัดสินใจที่จะก้าวไปข้างหน้า
“ข้า…ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร” นทีกล่าว “แต่ถ้ามันคือสิ่งที่ต้องทำ…ข้าก็พร้อม”
บุปผาภักดิ์มองนทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความห่วงใย และความเข้าใจ
“ถ้าเจ้าพร้อม…ข้าก็พร้อม” บุปผาภักดิ์เอ่ย “ไม่ว่าชะตากรรมของเราจะเป็นเช่นไร…เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน”
เงาทมิฬเห็นท่าทีของทั้งสองก็ยิ่งเดือดดาล “พวกเจ้ากำลังเล่นสนุกกับอะไรกัน! ข้าจะหยุดพวกเจ้าทั้งหมด!”
แต่ก่อนที่เงาทมิฬจะได้ลงมืออีกครั้ง บุปผาก็ยกมือขึ้น
“พอได้แล้ว เงาทมิฬ!” บุปผากล่าว “ตอนนี้…ไม่ใช่เวลาของเจ้า”
ทันใดนั้นเอง ดอกไม้รอบๆ ตัวบุปผาก็ผลิบานอย่างรวดเร็ว กลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมา ราวกับหิมะแห่งสวรรค์
“ข้าจะมอบพลังแห่งการเยียวยาให้แก่เขา…เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง!”
บุปผาค่อยๆ เดินเข้าไปหานที มือของเธอเอื้อมไปสัมผัสหน้าผากของนที
“ข้า…บุปผา…มอบพลังแห่งการเยียวยา…แห่งชีวิต…ให้แก่เจ้า…นที…”
แสงสีขาวบริสุทธิ์สว่างวาบขึ้นจากหน้าผากของนที แสงนั้นค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างของเขา
บุปผาภักดิ์มองภาพนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขารู้ดีว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา
เงาทมิฬมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยความโกรธจัด แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะพลังที่บุปผาปล่อยออกมานั้น แข็งแกร่งกว่าพลังของเขามากนัก
“ข้าจะกลับมา!” เงาทมิฬตะโกนก่อนที่จะหายตัวไปในความมืด
บุปผาภักดิ์หันไปมองนทีอีกครั้ง แสงสีขาวบริสุทธิ์รอบกายของนทีเริ่มจางลง เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนโยนและสงบกว่าเดิม
“นที…เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” บุปผาภักดิ์ถามด้วยความเป็นห่วง
นทีลืมตาขึ้น ดวงตาของเขากระจ่างใสกว่าเดิมราวกับได้เห็นโลกใบใหม่
“ข้า…ข้ารู้สึก…แปลกๆ” นทีกล่าว “แต่…มันรู้สึกดี…ข้าสัมผัสได้ถึง…ความเชื่อมโยง…กับป่าแห่งนี้…”
บุปผาภักดิ์ยิ้ม เขาเอื้อมมือไปจับมือของนที สัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวของนที
“นี่คือจุดเริ่มต้นของเรา นที” บุปผาภักดิ์กล่าว “การเดินทางของเรา…เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น…”
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ในใจกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายก็ดังขึ้น
“ฮ่าๆๆ! ในที่สุด…แผนการก็กำลังจะสำเร็จ! พลังแห่งการเยียวยา…กำลังจะถูกช่วงชิงไป… และเมื่อนั้น…โลกทั้งใบ…จะตกอยู่ภายใต้อำนาจของข้า… ‘เงามายา’!”
เงาอันดำมืดทอดยาวออกไปจากบัลลังก์อันน่าสะพรึงกลัว…
มหาเทพบุปผาภักดิ์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก