ตอนที่ 4 — ด่านหน้าแห่งความตาย

═══════════════════════════════════

เฮลิคอปเตอร์ลดระดับลงอย่างช้าๆ เมื่อเข้าสู่เขตทะเลทรายที่ห่างไกลจากความศิวิไลซ์ อคินกวาดสายตาสำรวจภูมิประเทศที่ขรุขระเต็มไปด้วยหินผาและเนินทรายที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เขาเห็นจุดแสงไฟเล็กๆ ส่องประกายอยู่ลิบๆ นั่นคือฐานทัพ 'รังมังกร' ของเงาพิฆาต "โดรนก่อกวนถูกปล่อยแล้ว" ‌เสียงของฟ้าใสดังขึ้นในหูฟังของอคิน เธออยู่ที่ศูนย์บัญชาการ ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร "อีกประมาณสามนาที พวกมันจะถึงเป้าหมายทางทิศตะวันออก" "รับทราบ" อคินตอบ เสียงของเขาหนักแน่นและสงบ เขาหันไปมองกัปตันเฮลิคอปเตอร์ "ส่งผมลงที่พิกัดที่เราวางแผนไว้" เฮลิคอปเตอร์ลดระดับลงอีกครั้ง ​ชายผู้ที่เคยเป็น 'เงา' กระโดดลงจากเครื่องอย่างคล่องแคล่วลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดและทราย เครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์รีบทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง ทิ้งอคินไว้เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิดของทะเลทราย อคินปรับสายรัดกระเป๋าเป้ที่บรรจุอุปกรณ์จำเป็น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สัญชาตญาณนักรบของเขาเริ่มทำงาน ตรวจจับทุกความผิดปกติในสภาพแวดล้อม "มีหน่วยลาดตระเวนเคลื่อนที่ด้วยรถหุ้มเกราะสามคันในรัศมีห้ากิโลเมตรจากตำแหน่งของคุณ" ‍ฟ้าใสรายงาน "พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานกลาง และมีเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนและเสียงในระยะไกล ระวังตัวด้วย" "รับทราบ" อคินตอบ เขาก้มตัวลงต่ำ ใช้ความมืดมิดของยามค่ำคืนและภูมิประเทศที่ขรุขระเป็นที่กำบัง เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ‌ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวไปพร้อมกับสายลมของทะเลทราย แสงสว่างจากทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าโดรนก่อกวนเริ่มปฏิบัติการแล้ว "ระบบป้องกันภัยทางอากาศของรังมังกรถูกเปิดใช้งานแล้ว" ฟ้าใสรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย "พวกมันกำลังระดมยิงไปที่โดรนของเรา ดึงความสนใจจากทางทิศเหนือได้สำเร็จ!" "นั่นคือโอกาสของเรา" อคินเร่งฝีเท้า เขารู้ว่าเขามีเวลาจำกัด เขาเคลื่อนที่เข้าใกล้กำแพงป้อมปราการของฐานทัพ สายตาของเขาจับจ้องไปที่จุดที่เขากับฟ้าใสได้ระบุไว้ว่าเป็นทางเข้าสู่ระบบระบายอากาศหลัก "ฉันเห็นหุ่นยนต์ลาดตระเวนสี่ตัวในรัศมีร้อยเมตรจากตำแหน่งของคุณ" ‍ฟ้าใสเตือน "พวกมันกำลังลาดตระเวนอยู่บนกำแพงชั้นใน ระวังอย่าให้มันตรวจจับได้" อคินซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่ เขากระชับปืนพกเก็บเสียงที่อยู่ในมือ เขาเหลือบมองไปที่หุ่นยนต์ลาดตระเวนตัวแรกที่กำลังเคลื่อนที่ไปตามกำแพง มันมีแสงสีแดงกระพริบที่ดวงตา บ่งบอกถึงระบบเซ็นเซอร์ที่ทำงานอยู่ เขาประเมินระยะทางและความเร็วของหุ่นยนต์ พลางหยิบ ​'ชิปผี' ที่ฟ้าใสเตรียมให้ เขาเล็งเป้าหมายไปยังหุ่นยนต์ตัวนั้นอย่างแม่นยำ ก่อนจะขว้างชิปออกไป ชิปขนาดเล็กพุ่งเข้าชนด้านข้างของหุ่นยนต์อย่างเบาๆ ก่อนจะยึดติดกับตัวเครื่องโดยอัตโนมัติ หุ่นยนต์ตัวนั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แสงสีแดงกระพริบถี่ขึ้น ก่อนจะดับลงอย่างกะทันหัน "เป้าหมายถูกปิดการทำงาน" ​อคินรายงาน "ยอดเยี่ยม!" ฟ้าใสตอบอย่างโล่งใจ "ตอนนี้เรามีเวลาสามสิบวินาทีก่อนที่ระบบจะตรวจจับความผิดปกติของหุ่นยนต์ตัวนั้น คุณต้องรีบแล้ว" อคินพุ่งตัวออกจากที่กำบัง เขาวิ่งผ่านรั้วไฟฟ้าแรงสูงที่ปิดใช้งานชั่วคราวด้วยอุปกรณ์รบกวนสัญญาณขนาดเล็กที่เขาพกมา ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนกำแพงป้อมปราการอย่างคล่องแคล่ว เขาใช้มือเปล่าและเทคนิคการปีนป่ายที่ฝึกฝนมาอย่างดี ไต่ขึ้นไปบนกำแพงหินสูงชันราวกับแมงมุม เขาเคลื่อนที่ไปตามขอบกำแพงอย่างเงียบเชียบ ​หลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิดที่ยังทำงานอยู่ "มีอีกสองตัวทางซ้ายมือของคุณ" ฟ้าใสเตือน "พวกมันกำลังเข้ามาใกล้" อคินไม่รอช้า เขาหยิบชิปผีอีกสองอันออกมาก่อนจะขว้างออกไปในเวลาเดียวกัน ชิปทั้งสองพุ่งเข้าชนหุ่นยนต์อย่างแม่นยำ หุ่นยนต์ทั้งสองตัวดับลงไปในทันที เขามาถึงทางเข้าสู่ระบบระบายอากาศหลัก มันเป็นช่องเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา อคินหยิบเครื่องมือเจาะระบบขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า เขาเสียบมันเข้ากับแผงควบคุมที่อยู่ข้างช่องเหล็ก "ระบบรักษาความปลอดภัยของประตูระบายอากาศถูกเข้ารหัสด้วยรหัสเฉพาะเจาะจง" ฟ้าใสเตือน "ฉันกำลังพยายามถอดรหัสอยู่ แต่มันต้องใช้เวลา" "เราไม่มีเวลามากนัก" อคินกล่าว เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจใช้แผนสำรอง เขาหยิบระเบิดขนาดเล็กที่เรียกกว่า 'ระเบิดเงียบ' ออกมา มันเป็นระเบิดที่ออกแบบมาเพื่อทำลายกลไกของประตูโดยไม่สร้างเสียงหรือแรงสั่นสะเทือนมากนัก "ผมจะใช้ระเบิดเงียบ" อคินแจ้ง "เดี๋ยวก่อน! อคิน! มันอาจจะทำให้เซ็นเซอร์ภายในทำงาน" ฟ้าใสพยายามห้าม แต่ก็ไม่ทัน อคินวางระเบิดเงียบลงบนรอยต่อของประตู ก่อนจะกดปุ่มจุดชนวน เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็มากพอที่จะทำลายกลไกการล็อคของประตู ช่องเหล็กเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดภายใน "ระบบรักษาความปลอดภัยภายในกำลังทำงาน" ฟ้าใสเตือนด้วยน้ำเสียงตกใจ "มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในโซนนั้น!" อคินรู้ดีว่าเขาได้ทำลายความลับของตัวเองไปแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบุกเข้าไป "ผมจะเข้าไป" อคินตอบ เขาพุ่งตัวเข้าไปในช่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูเหล็กจะปิดลงอีกครั้ง ภายในท่อระบายอากาศมืดสนิทและคับแคบ อากาศภายในร้อนอบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น อคินใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องนำทาง เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่วและเงียบเชียบ "ตอนนี้มีหน่วยเคลื่อนที่กำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณเข้ามา" ฟ้าใสรายงาน "ฉันจะพยายามดึงข้อมูลแผนผังภายในให้คุณแบบเรียลไทม์ แต่ระบบภายในของพวกเขาซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้มาก" "นำทางฉันไปที่ห้องควบคุมหลัก" อคินกล่าว "หรือจุดที่ใกล้เคียงกับที่เก็บ 'พลายเพลิง' มากที่สุด" อคินเคลื่อนที่ผ่านเขาวงกตท่อเหล็กไปเรื่อยๆ ตามคำแนะนำของฟ้าใส เขาต้องหลบหลีกเซ็นเซอร์ที่ซ่อนอยู่ตามซอกหลืบต่างๆ และหลีกเลี่ยงเสียงดังที่อาจทำให้ถูกตรวจจับได้ "คุณกำลังเข้าใกล้จุดตรวจรักษาความปลอดภัยชั้นใน" ฟ้าใสเตือน "มีทหารติดอาวุธสองนายกำลังลาดตระเวนอยู่" อคินหยุดนิ่ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยแผ่วๆ ของทหาร เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา อคินถอดมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบราวกับเงาที่มองไม่เห็น ก่อนจะพุ่งตัวออกจากท่อระบายอากาศลงสู่พื้นด้านล่าง ทหารสองนายที่กำลังพูดคุยกันอย่างไม่ระมัดระวังหันมามองด้วยความตกใจ อคินไม่รอช้า เขาเข้าประชิดตัวทหารนายแรกอย่างรวดเร็ว ใช้มีดสั้นปาดคออย่างเฉียบคม เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอของทหาร ก่อนที่ร่างจะทรุดลงกับพื้น ทหารนายที่สองชักปืนออกมาระหว่างที่หันมาเห็นเหตุการณ์ อคินพุ่งเข้าใส่ ชกเข้าที่ปลายคางของทหารอย่างแรง ก่อนจะใช้ท่อนแขนล็อคคอจากด้านหลัง บิดคอจนเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ ร่างของทหารทรุดลงกับพื้นเช่นกัน "เคลียร์" อคินรายงาน "ยอดเยี่ยมมาก อคิน" ฟ้าใสตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง "แต่ตอนนี้คุณถูกตรวจจับโดยกล้องวงจรปิดในพื้นที่แล้ว หน่วยเคลื่อนที่กำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณอย่างรวดเร็ว คุณต้องรีบหาที่กำบัง" อคินกวาดสายตาสำรวจห้อง เขาเห็นทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่ห้องเก็บของ เขารีบพุ่งตัวเข้าไปในทางเดินนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของทหารดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อคินรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากนัก เขาจะต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้ได้ และต้องไปให้ถึงเป้าหมาย ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคใดก็ตาม

═══════════════════════════════════