═══════════════════════════════════
อคินคลานไปตามช่องระบายอากาศที่มืดมิดและคดเคี้ยวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กลิ่นฝุ่นและโลหะคละคลุ้งในอากาศ เสียงปืนกลจากสไปเดอร์บอทที่ตามไล่หลังมาค่อยๆ เงียบหายไป แต่ความตึงเครียดยังคงเกาะกุมจิตใจของเขา "คุณกำลังมุ่งหน้าไปยังโซนที่ไม่ใช่ส่วนปฏิบัติการหลัก" ฟ้าใสรายงาน "ดูเหมือนจะเป็นโซนเก็บของหรือห้องเครื่องเก่า ที่ไม่ถูกใช้งานแล้ว ฉันกำลังพยายามค้นหาข้อมูลแผนผังเพิ่มเติม" อคินยังคงคลานไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แขนและขาจากการปะทะกับหุ่นยนต์และจากรอยถลอกจากการคลานในช่องแคบๆ แต่เขาก็ไม่สนใจ เขามุ่งมั่นที่จะหาทางออกจากเขาวงกตใต้ดินนี้ให้ได้ ทันใดนั้น ช่องระบายอากาศก็มาถึงทางตัน อคินมองเห็นช่องทางออกด้านล่าง แต่ถูกปิดด้วยแผ่นเหล็กหนาหนักที่ถูกเชื่อมปิดไว้ "ทางตันเหรอเนี่ย" อคินพึมพำ "เดี๋ยวก่อน! อคิน! ฉันพบข้อมูลบางอย่าง!" ฟ้าใสเตือน "แผ่นเหล็กที่คุณเห็นเป็นทางเข้าสู่ห้องทดลองลับที่เคยถูกทิ้งร้าง มันเป็นส่วนหนึ่งของฐานทัพเก่าที่ถูกผนึกไว้เมื่อหลายปีก่อน และไม่มีอยู่ในผังปัจจุบัน" อคินพยายามใช้เครื่องมือเจาะระบบเพื่อเปิดแผ่นเหล็ก แต่ก็ไม่สำเร็จ มันถูกเชื่อมไว้อย่างแน่นหนา "ฉันไม่สามารถเปิดมันได้" อคินรายงาน "มันถูกเชื่อมตาย" แต่จู่ๆ ก็มีเสียงดัง 'ครืดดดด' ดังขึ้นจากด้านล่าง แผ่นเหล็กที่ปิดช่องทางออกของเขากลับถูกเลื่อนเปิดออกช้าๆ จากด้านใน เผยให้เห็นแสงสว่างสลัวๆ และร่างของคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น อคินชักปืนออกมาระหว่างที่กระโดดลงจากช่องระบายอากาศ เขาเล็งปืนไปที่ชายคนนั้น ชายคนนั้นสวมชุดสีดำรัดรูป ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากครึ่งหน้า ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง แต่ดวงตาของเขาส่องประกายเย็นชาและคมกริบ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... อคิน" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นเอ่ยทักทาย น้ำเสียงคุ้นเคยอย่างประหลาด อคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาคุ้นเคยกับเสียงนี้อย่างยิ่ง แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นใคร "นายเป็นใคร?" อคินถามเสียงกร้าว "และนายรู้ชื่อฉันได้อย่างไร?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "นายจำฉันไม่ได้เลยเหรอ อคิน? ช่างน่าผิดหวังจริงๆ" เขาถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้าย ดวงตาของเขาสะท้อนแววความแค้นและความเจ็บปวด "ริว!" อคินอุทานด้วยความตกใจ เขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พบกับเพื่อนร่วมทีมอีกคนหนึ่ง ที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปในภารกิจเดียวกันกับเขา ริว คือมือสังหารผู้เชี่ยวชาญด้านการลอบเร้นและใช้มีดสั้นได้อย่างร้ายกาจ เป็นอีกหนึ่งคนในทีมของอคินที่เขาไว้ใจและสนิทสนมด้วย "ใช่แล้ว ฉันเอง อคิน" ริวยิ้มเยาะ "คนที่นายทิ้งไว้เบื้องหลังในวันนั้น" คำพูดของริวเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอคิน "ฉันไม่ได้ทิ้งนาย! ฉันคิดว่านายตายไปแล้ว!" "ทุกคนคิดอย่างนั้น" ริวตอบ "รวมถึงภาคีด้วย" "นายมาทำอะไรที่นี่?" อคินถาม พลางยังคงเล็งปืนไปที่ริว "ฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกับนาย อคิน" ริวตอบ "เพื่อค้นหาความจริง" ฟ้าใสที่ฟังอยู่ทางหูฟังก็อุทานด้วยความตกใจ "อคิน! นั่นริว! เขาเป็นหนึ่งในหน่วยรบพิเศษที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปในภารกิจเดียวกับคุณ!" "ฉันรู้แล้ว ฟ้าใส" อคินตอบ "นายรู้เรื่องภาคีใช่ไหม?" อคินถามริว ริวพยักหน้า "ฉันรู้มานานแล้วว่าภาคีเป็นคนทรยศเราในภารกิจนั้น และเขาก็เป็นคนพยายามฆ่าฉัน" "แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่" อคินถาม "นายทำงานให้ภาคีเหรอ?" "เปล่าเลย" ริวปฏิเสธ "ฉันทำงานให้ตัวเอง และฉันจะไม่มีวันทำงานให้กับคนที่หักหลังเพื่อนอย่างเขา" อคินเริ่มลังเล เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใจริวได้หรือไม่ "นายต้องการอะไรจากฉัน?" อคินถาม "ฉันต้องการให้นายช่วยฉันไปหาภาคี" ริวตอบ "ฉันต้องการเผชิญหน้ากับเขา และฉันต้องการรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้" "ฉันก็ต้องการเหมือนกัน" อคินกล่าว "แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจนายได้ไหม" "นายไม่จำเป็นต้องเชื่อใจฉัน อคิน" ริวตอบ "แต่เรามีเป้าหมายเดียวกัน และเราก็รู้ดีว่าฐานทัพแห่งนี้อันตรายแค่ไหน การร่วมมือกันอาจเป็นทางเดียวที่เราจะไปถึงเป้าหมายได้" อคินชั่งน้ำหนักข้อเสนอของริว เขารู้ดีว่าการมีพันธมิตรในสถานการณ์เช่นนี้จะช่วยให้ภารกิจของเขาง่ายขึ้นมาก และริวก็เป็นนักรบที่มีความสามารถไม่แพ้เขา "ตกลง" อคินตอบในที่สุด "แต่ถ้านายคิดจะหักหลังฉัน นายจะไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกต่อไป" ริวยิ้มมุมปาก "เช่นกัน อคิน" "ฟ้าใส! นายยังอยู่กับฉันใช่ไหม?" อคินถาม "อยู่ค่ะ อคิน" ฟ้าใสตอบ "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าการร่วมมือกับริวเป็นความคิดที่ดีหรือไม่" "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฟ้าใส" อคินตอบ "นายต้องเชื่อใจฉัน" "ตกลงค่ะ" ฟ้าใสตอบอย่างไม่เต็มใจนัก "ฉันจะพยายามสแกนพื้นที่รอบๆ ห้องทดลองที่คุณอยู่ แต่ฉันไม่รับประกันว่าจะได้ข้อมูลอะไร เพราะระบบของที่นี่ถูกบล็อกอย่างหนัก" "ห้องทดลองแห่งนี้เป็นที่ที่ฉันใช้ซ่อนตัวมานาน" ริวอธิบาย "ฉันรู้จักทางลับและช่องโหว่ของที่นี่ดีกว่าใคร" ริวนำทางอคินผ่านห้องทดลองที่ถูกทิ้งร้าง มันเต็มไปด้วยอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เก่าๆ และเอกสารที่กระจัดกระจายไปทั่ว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสารเคมีคละคลุ้งในอากาศ "เราต้องไปที่ศูนย์วิจัยหลัก" ริวอธิบาย "นั่นคือที่ที่ภาคีน่าจะเก็บ 'พลายเพลิง' เอาไว้" "นายรู้ได้ยังไง?" อคินถาม "ฉันได้ยินมาว่าภาคีกำลังพัฒนาอาวุธชีวภาพบางอย่าง" ริวตอบ "และเขาก็ใช้ห้องทดลองหลักของที่นี่ในการดำเนินการ" ริวนำทางอคินผ่านทางเดินลับและช่องระบายอากาศที่ซับซ้อน เขารู้ทุกซอกทุกมุมของฐานทัพแห่งนี้ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง อคินรู้สึกทึ่งในความสามารถของริว เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าริวจะรอดชีวิตมาได้ และยังสามารถซ่อนตัวอยู่ในฐานทัพศัตรูได้นานขนาดนี้ "พวกมันกำลังเคลื่อนไหวแล้ว" ฟ้าใสเตือน "มีหน่วยเคลื่อนที่กำลังมุ่งหน้ามายังพื้นที่ที่คุณอยู่" "ริว! นายมีทางออกไหม?" อคินถาม "ตามฉันมา!" ริวตอบ เขานำอคินเข้าไปในช่องระบายอากาศอีกครั้ง ก่อนจะนำพวกเขาไปยังห้องควบคุมเล็กๆ ที่ถูกทิ้งร้าง มันมีหน้าจอคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่าๆ มากมาย "ฉันสามารถใช้ระบบนี้เพื่อสร้างสัญญาณรบกวนบางอย่างได้" ริวอธิบาย "แต่มันจะใช้ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น" ริวเริ่มกดปุ่มบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็แสดงภาพผังฐานทัพขึ้นมา "ดูนี่สิ อคิน" ริวชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนผัง "ฉันเคยเห็นภาคีมาที่นี่หลายครั้ง มันเป็นห้องลับที่อยู่ใต้ศูนย์วิจัยหลัก ฉันคิดว่า 'พลายเพลิง' น่าจะอยู่ที่นั่น" อคินมองแผนผังอย่างพิจารณา "เราต้องไปที่นั่นให้ได้" "และเราจะได้เจอภาคีที่นั่นด้วย" ริวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถึงเวลาที่เราจะต้องสะสางบัญชีแค้นกันแล้ว" อคินพยักหน้า เขารู้สึกถึงความมุ่งมั่นและแรงผลักดันที่เพิ่มขึ้น การได้พบกับริวทำให้เขามีความหวังมากขึ้น แต่ก็ทำให้ความรู้สึกแค้นเคืองในใจของเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
═══════════════════════════════════
เพลิงพิฆาตคืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก