═══════════════════════════════════
อคินและริวกระโดดลงสู่ความมืดมิดของห้องลับที่อยู่ใต้ศูนย์วิจัยหลัก ประตูเหล็กหนักอึ้งปิดลงตามหลังพวกเขา เสียงสัญญาณเตือนภัยและเสียงปืนที่ดังกระหึ่มจากด้านบนค่อยๆ เงียบหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก ห้องลับนั้นกว้างขวางและดูทันสมัยอย่างน่าประหลาดใจ ผิดจากความคาดหมายของห้องที่ควรจะถูกทิ้งร้าง มันเต็มไปด้วยเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา ท่อเหล็กและสายไฟระโยงระยางไปทั่ว กลิ่นสารเคมีจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ "นี่มันคืออะไรกัน?" อคินพึมพำ "ดูเหมือนจะเป็นห้องปฏิบัติการลับที่ซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้มาก" ริวตอบ "นี่อาจจะเป็นที่ที่ภาคีใช้ผลิต 'พลายเพลิง'" แสงไฟสีเขียวสลัวๆ ส่องสว่างขึ้นจากหลอดแก้วขนาดใหญ่หลายสิบหลอดที่เรียงรายอยู่ตามผนัง ภายในหลอดแก้วนั้นบรรจุของเหลวสีแดงฉาน ดูน่าขนลุก และนั่นคือ 'พลายเพลิง' ที่ถูกผลิตขึ้นในปริมาณมหาศาล "พลายเพลิง..." อคินพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ "เขาผลิตมันขึ้นมาจริงๆ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านในสุดของห้องปฏิบัติการ ชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและสายตาที่บ้าคลั่ง "ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์กลางแห่งหายนะ" ชายคนนั้นกล่าว น้ำเสียงของเขาคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... อคิน... ริว" อคินและริวกำอาวุธในมือแน่น ใบหน้าของพวกเขาฉายแววความโกรธแค้นและความเจ็บปวด "ภาคี!" อคินตะโกน "นายทำอะไรลงไป! นายสร้างหายนะให้กับโลกนี้!" ภาคีหัวเราะเยาะ "หายนะงั้นเหรอ? อคิน? นี่ไม่ใช่หายนะ แต่มันคือการสร้างระเบียบโลกใหม่! โลกที่อ่อนแอจะต้องถูกกำจัดออกไป และมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด!" "นายมันบ้าไปแล้ว ภาคี!" ริวตะโกน "นายหักหลังพวกเรา! นายทิ้งพวกเราไว้ให้ตาย!" ใบหน้าของภาคีเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ฉันไม่ได้ทิ้งพวกนาย! ฉันให้โอกาสพวกนายได้เริ่มต้นใหม่!" "เริ่มต้นใหม่ด้วยความตายของคนบริสุทธิ์นับล้านงั้นเหรอ?!" อคินถามเสียงกร้าว "นายหลงผิดไปแล้ว ภาคี! นายไม่ใช่คนที่ฉันรู้จักอีกต่อไป!" "นายไม่เคยรู้จักฉันดีพอหรอก อคิน" ภาคีตอบ "นายมองไม่เห็นความจริงที่ว่าโลกนี้มันเน่าเฟะแค่ไหน องค์กรที่เราทำงานให้มันก็เป็นแค่เครื่องมือของพวกชนชั้นสูงที่เห็นแก่ตัว! พวกมันไม่ได้สนใจหรอกว่าใครจะตาย หรือใครจะอยู่รอด ขอแค่พวกมันได้อำนาจและผลประโยชน์!" "แล้วผู้พันศักดิ์ล่ะ?!" อคินถาม "เขาก็ร่วมมือกับนายด้วยใช่ไหม?! เขาเป็นคนทรยศพวกเราทั้งหมด!" ภาคียิ้มเยาะ "ผู้พันศักดิ์? เขาเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งในเกมของฉัน เขาก็แค่อยากได้อำนาจและเงินทอง และฉันก็มอบให้เขา" คำพูดของภาคีทำให้ความโกรธแค้นของอคินพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เขายังคงจำภาพเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตในภารกิจนั้นได้อย่างชัดเจน และบัดนี้เขาก็รู้แล้วว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของคนตรงหน้า "นายจะต้องชดใช้ในสิ่งที่นายทำ ภาคี!" อคินกล่าว น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือก ภาคีส่ายหน้า "นายไม่มีวันหยุดฉันได้หรอก อคิน นายมันอ่อนแอ นายมันเป็นแค่เงาที่ถูกลืม!" ภาคียกมือขึ้น สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในห้องปฏิบัติการ หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยและทหารติดอาวุธจำนวนมากกรูกันเข้ามาจากทางเข้าต่างๆ "ถึงเวลาแล้ว อคิน" ริวกล่าว เขากระชับมีดในมือแน่น อคินและริวเริ่มต่อสู้กับศัตรูที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง อคินใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดและปืนพกเก็บเสียงจัดการกับทหารอย่างรวดเร็ว ขณะที่ริวใช้มีดสั้นของเขาฟันฝ่าศัตรูไปอย่างคล่องแคล่ว "ฉันจะจัดการกับทหารและหุ่นยนต์!" ริวตะโกน "นายไปจัดการกับภาคีซะ!" อคินพยักหน้า เขามุ่งหน้าตรงไปยังภาคีอย่างไม่ลังเล ภาคีเองก็เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอคินเช่นกัน เขาหยิบดาบสั้นสองเล่มออกมาจากด้านหลัง มันเป็นดาบที่อคินจำได้ดี มันเป็นดาบที่ภาคีเคยฝึกฝนด้วยกันกับเขา "นายยังคงใช้ดาบคู่นั้นอยู่สินะ" อคินกล่าว "นายยังจำการฝึกของเราได้ไหม ภาคี?" "ฉันจำได้ทุกอย่าง อคิน" ภาคีตอบ "และฉันจะแสดงให้เห็นว่าฉันแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน!" ภาคีพุ่งเข้าโจมตีอคินอย่างรวดเร็ว ดาบทั้งสองของเขาฟาดฟันเข้าใส่อคินอย่างรุนแรง อคินหลบหลีกการโจมตีอย่างหวุดหวิด เขาใช้ปืนพกยิงเข้าใส่ภาคี แต่ภาคีก็ใช้ดาบปัดกระสุนออกไปได้อย่างง่ายดาย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งคู่แลกหมัดและอาวุธเข้าใส่กันอย่างไม่ยั้ง อคินพยายามหาช่องโหว่ในการโจมตีของภาคี ขณะที่ภาคีก็พยายามใช้ดาบของเขาเพื่อสังหารอคิน "นายไม่มีทางชนะฉันได้หรอก อคิน!" ภาคีตะโกน "นายมันเป็นแค่เงาที่ถูกลืม! ส่วนฉันคือผู้สร้างโลกใหม่!" "นายมันก็เป็นแค่คนขี้ขลาดที่ซ่อนอยู่หลังอำนาจมืด!" อคินตอบ เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมด พุ่งเข้าใส่ภาคีอย่างเต็มแรง เขาสับสันมือเข้าที่ข้อมือของภาคี ดาบเล่มหนึ่งหลุดออกจากมือของภาคี อคินฉวยโอกาสนั้น เตะเข้าที่ท้องของภาคีอย่างแรง ภาคีทรุดลงกับพื้น อคินกระโดดขึ้นไปบนตัวภาคี ใช้ปืนพกจ่อไปที่หน้าผากของเขา "บอกมา! ภาคี! ทำไมนายถึงทำแบบนี้?!" อคินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด "ทำไมนายถึงหักหลังพวกเรา?! ทำไมนายถึงยอมร่วมมือกับผู้พันศักดิ์?!" ภาคียิ้มเยาะ "นายไม่เข้าใจหรอก อคิน... โลกนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่นายคิดหรอก" ในขณะนั้นเอง เสียงฟ้าใสก็ดังขึ้นในหูฟังของอคิน "อคิน! ระวังตัว! มีสัญญาณการปล่อย 'พลายเพลิง' จากส่วนกลางของฐานทัพ! พวกเขากำลังจะปล่อยมันแล้ว!" อคินหันไปมองหน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ในห้องปฏิบัติการ มันแสดงภาพของเหลวสีแดงฉานที่กำลังถูกสูบฉีดเข้าสู่ระบบระบายอากาศหลักของฐานทัพ "ไม่นะ!" อคินอุทาน "เขาจะปล่อยมันออกไปจริงๆ!" เขารู้ดีว่าเขามีเวลาไม่มากนัก เขาต้องหยุดยั้งภาคีให้ได้ ก่อนที่ 'พลายเพลิง' จะถูกปล่อยออกสู่โลกภายนอก อคินตัดสินใจ เขาลดปืนลงเล็กน้อย "บอกมา! ภาคี! นายจะหยุดมันได้อย่างไร?!" ภาคียิ้มอย่างมีเลศนัย "นายไม่มีทางหยุดฉันได้หรอก อคิน! มันสายเกินไปแล้ว!" อคินรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาอีกต่อไป เขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เพื่อหยุดยั้งหายนะที่กำลังจะมาถึงโลก และเพื่อสะสางบัญชีแค้นที่ฝังลึกอยู่ในใจของเขา
═══════════════════════════════════
เพลิงพิฆาตคืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก