ตอนที่ 9 — ระเบิดเวลา

═══════════════════════════════════

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นลั่นห้องปฏิบัติการอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ฉายภาพสถานการณ์ฉุกเฉิน 'พลายเพลิง' กำลังถูกสูบฉีดอย่างรวดเร็วเข้าสู่ระบบกระจายเชื้อที่เชื่อมต่อกับภายนอกฐานทัพ นับถอยหลังสู่หายนะที่กำลังจะมาถึง อคินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากหลอดบรรจุเชื้อที่เริ่มสั่นสะเทือน "อคิน! คุณต้องหยุดมันเดี๋ยวนี้!" เสียงของฟ้าใสดังขึ้นในหูฟัง ‌เธอฟังดูตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้ามันถูกปล่อยออกไป โลกนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป!" อคินยังคงกดปืนพกจ่อที่หน้าผากของภาคี ดวงตาของเขาฉายแววความเด็ดขาด "บอกมา! ภาคี! นายจะหยุดมันได้อย่างไร?!" อคินตะคอกเสียงกร้าว "ฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้!" ภาคียิ้มเยาะ ​"นายไม่มีทางฆ่าฉันได้หรอก อคิน นายไม่ใช่ฆาตกร! และถึงนายจะฆ่าฉันไป ก็ไม่มีประโยชน์! ระบบถูกตั้งเวลาไว้แล้ว ไม่มีใครหยุดมันได้อีกต่อไป!" "โกหก!" อคินตะโกน "จริงแท้แน่นอน!" ‍ภาคีตอบ "นี่คือสิ่งที่ฉันเตรียมการมาตลอดหลายปี! เพื่อสร้างโลกใบใหม่! โลกที่บริสุทธิ์จากความอ่อนแอ!" ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นจากด้านบนของฐานทัพ ทำให้ห้องปฏิบัติการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "อคิน! ฐานทัพกำลังถูกทำลาย!" เสียงของฟ้าใสกรีดร้อง ‌"ผู้พันศักดิ์ส่งทีมจู่โจมเข้ามา! พวกเขากำลังพยายามทำลายฐานทัพและปกปิดหลักฐานทั้งหมด! และมีสัญญาณระเบิดขนาดใหญ่กำลังจะถูกจุดชนวน!" อคินหันไปมองริวที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับทหารและหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ยังคงดาหน้าเข้ามา "ภาคี! บอกมาเดี๋ยวนี้! นายจะหยุดมันได้อย่างไร?!" อคินตะโกนอีกครั้ง "ถ้าโลกนี้พินาศไป นายเองก็จะพินาศไปพร้อมกับมัน!" ภาคียิ้มเย็น ‍"ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้น อคิน... จุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่" อคินรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอีกต่อไป เขาตัดสินใจที่จะทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อน เขาปล่อยมือจากภาคี ก่อนจะกระชากปลอกคอของภาคีขึ้นมาอย่างแรง แล้วกระแทกเขาไปชนกับแผงควบคุมหลักที่อยู่ใกล้ๆ "ถ้ามันหยุดไม่ได้! ฉันจะทำลายระบบทั้งหมด!" อคินตะโกน ภาคีหัวเราะ ​"นายทำไม่ได้หรอก! ระบบถูกออกแบบมาให้ป้องกันการทำลายจากภายใน!" อคินไม่สนใจคำพูดของภาคี เขาเริ่มกดปุ่มและแผงควบคุมอย่างบ้าคลั่ง หวังที่จะหาทางหยุดยั้งระบบให้ได้ "อคิน! ระวังตัว!" เสียงของริวดังขึ้น "ระเบิดกำลังจะทำงาน!" ริวกระโดดเข้ามาผลักอคินออกจากแผงควบคุม ก่อนที่ระเบิดขนาดเล็กที่ถูกติดตั้งไว้บนแผงควบคุมจะระเบิดขึ้น ​แผงควบคุมถูกทำลายไปบางส่วน แต่ระบบสูบฉีด 'พลายเพลิง' ยังคงทำงานอยู่ "ไม่นะ!" อคินอุทาน "มันสายเกินไปแล้ว อคิน" ภาคีกล่าว "ทุกอย่างกำลังจะจบลง" แต่แล้วฟ้าใสก็ส่งเสียงมาในหูฟัง ​"อคิน! ฉันพบช่องโหว่เล็กๆ ในระบบ! มันเป็นช่องทางการระบายแรงดันฉุกเฉิน! ถ้าคุณสามารถเข้าถึงมันได้ คุณอาจจะสามารถเปลี่ยนทิศทางของเชื้อได้!" "อยู่ตรงไหน?!" อคินถาม "มันอยู่ด้านหลังของหลอดบรรจุเชื้อหลัก!" ฟ้าใสตอบ "แต่คุณต้องรีบ! ฐานทัพกำลังจะถล่มลงมาแล้ว!" อคินไม่รอช้า เขารีบวิ่งไปยังหลอดบรรจุเชื้อหลัก ริวจัดการกับทหารคนสุดท้ายที่เข้ามาขวางทาง ก่อนจะหันมาสนับสนุนอคิน ภาคีพยายามเข้าขัดขวางอคิน เขาหยิบดาบเล่มที่เหลือของเขาขึ้นมา ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีอคินจากด้านหลัง "นายไม่มีทางหยุดฉันได้หรอก!" ภาคีตะโกน อคินหลบหลีกการโจมตีของภาคีอย่างหวุดหวิด เขาเหลือบไปเห็นช่องระบายแรงดันฉุกเฉินที่ฟ้าใสพูดถึง มันเป็นวาล์วขนาดใหญ่ที่ถูกปิดแน่น "ฟ้าใส! ฉันเห็นแล้ว! จะเปิดมันได้อย่างไร?!" อคินถาม "มันต้องใช้รหัสปลดล็อกสองชั้น! ฉันกำลังถอดรหัสอยู่! อีก... สิบวินาที!" ฟ้าใสตอบ อคินพยายามเปิดวาล์วนั้นด้วยมือเปล่า แต่ก็ไม่สำเร็จ มันถูกปิดแน่นจนไม่สามารถขยับได้ ภาคีพุ่งเข้าโจมตีอคินอีกครั้ง อคินต้องหันมาต่อสู้กับภาคีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังสนั่นและเศษซากของฐานทัพที่ถล่มลงมา "เก้า! แปด! เจ็ด!" เสียงฟ้าใสนับถอยหลัง อคินรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาอีกต่อไป เขาตัดสินใจที่จะทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อน เขากระโดดหลบการโจมตีของภาคี ก่อนจะพุ่งตัวไปที่วาล์วระบายแรงดันฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว "หก! ห้า! สี่!" อคินชักปืนพกออกมายิงเข้าใส่จุดเชื่อมต่อของวาล์วอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะเข้าที่จุดเชื่อมต่อ ทำให้วาล์วคลายออกเล็กน้อย "สาม! สอง! หนึ่ง!" อคินใช้แรงทั้งหมดของเขากระชากวาล์วระบายแรงดันออกอย่างรวดเร็ว เสียงดัง 'ฟู่!' ของแรงดันก๊าซดังสนั่นพร้อมกับของเหลวสีแดงฉาน 'พลายเพลิง' ที่พุ่งออกมาจากวาล์วอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งชนกำแพงด้านหลัง ก่อนจะระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีแดงฉานที่แผ่กระจายไปทั่วห้อง อคินรีบกระโดดหลบ ก่อนที่จะถูกพลายเพลิงสัมผัส แต่กลุ่มควันก็แพร่กระจายไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว "อคิน! คุณไม่เป็นอะไรนะ!" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ไม่เป็นไร!" อคินตอบ เขารู้สึกแสบตาและหายใจติดขัด แต่ก็ไม่เป็นอะไรมากนัก กลุ่มควันสีแดงเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นสภาพของห้องปฏิบัติการที่ถูกทำลายไปบางส่วน และหลอดบรรจุเชื้อ 'พลายเพลิง' ที่ว่างเปล่า อคินหันไปมองภาคี ภาคีเองก็ถูกกลุ่มควันของพลายเพลิงสัมผัส ร่างกายของเขาทรุดลงกับพื้น เขามีอาการไออย่างรุนแรง ผิวหนังของเขาเริ่มไหม้เกรียมเป็นสีแดงฉาน "ภาคี!" ริวตะโกน เขารีบวิ่งเข้าไปหาภาคี แต่ก็ไม่ทัน ภาคีล้มลงกับพื้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." ภาคีพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ก่อนที่ร่างของเขาจะแน่นิ่งไป อคินและริวมองภาคีที่เสียชีวิตลงตรงหน้า พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดและความเศร้าที่ถาโถมเข้าใส่ ภาคีคือเพื่อนร่วมทีม คือพี่ชายที่พวกเขารัก แม้ว่าเขาจะทรยศพวกเขาไปแล้วก็ตาม "เราหยุดมันได้แล้ว" อคินพึมพำ "แต่เราก็เสียภาคีไป" ริวกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ฐานทัพสั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "อคิน! ริว! คุณต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ฟ้าใสตะโกน "ฐานทัพกำลังจะถล่มลงมาแล้ว! ฉันเห็นสัญญาณระเบิดขนาดใหญ่กำลังจะทำงาน!" อคินและริวมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีเวลาอีกต่อไปแล้ว "ไปกันเถอะ ริว!" อคินตะโกน ทั้งคู่รีบวิ่งออกจากห้องปฏิบัติการที่กำลังถล่มลงมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาต้องวิ่งฝ่าเศษซากปรักหักพังและควันไฟที่เต็มไปหมด ฐานทัพทั้งแห่งกำลังจะกลายเป็นสุสานของความลับอันดำมืดและแผนการอันชั่วร้าย

═══════════════════════════════════