ตอนที่ 12 — พุ่งทะลุรอยแยกมืดมิด

"ซ้าย! ทางซ้าย!" เสียงฟ้าใสดังขึ้นในหูฟังของอคิน ขาดๆ หายๆ เหมือนสายใยที่กำลังจะขาดสะบั้น "ตรงนั้นมีทางเชื่อม... ช่องระบายอากาศเก่า! ‌อาจจะพอไปได้!"

ริวไม่รอช้า พุ่งตัวไปทางซ้ายทันที ไม่ใช่ทางเดินหลักอย่างที่ฟ้าใสเคยบอก แต่เป็นช่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังแผงควบคุมที่พังทลาย มันมืดมิดและแคบจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นรอยแยกมากกว่าทางเข้า ริวถีบแผงควบคุมออกไปอย่างแรง เศษโลหะกระเด็น ​อคินตามไปติดๆ

แรงสั่นสะเทือนระลอกใหม่ถาโถมเข้าใส่ ฐานทัพ 'รังมังกร' กำลังถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ผนังคอนกรีตขนาดมหึมาที่เคยแข็งแกร่งแยกออกเหมือนกระดาษ เพดานด้านบนเผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กที่บิดเบี้ยว เศษหินปูนและสายไฟขาดร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน อากาศหนักอึ้งไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นไหม้แสบจมูก ‍อคินสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านมาจากทุกทิศทาง ราวกับว่าทั้งฐานกำลังจะกลายเป็นเตาหลอมขนาดยักษ์

"เข้าไป!" อคินผลักริวเข้าไปในช่องระบายอากาศที่มืดสนิทก่อนที่เขาจะตามเข้าไปเอง มันแคบและอุดอู้จนหายใจลำบาก แสงไฟฉายจากอาวุธที่ติดอยู่กับข้อมือของอคินสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นท่อลมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตะกรันสนิมและใยแมงมุม ค้างคาวตัวเล็กๆ บินหนีด้วยความตื่นตระหนก

"ข้างใน...มันมืดมาก" ‌เสียงริวอู้อี้เพราะอยู่ในช่องแคบ "ท่อนี้จะพาเราไปที่ไหน?"

"ฟ้าใสว่ามันจะพาเราไปถึงระดับล่างสุดของฐานทัพ... บริเวณห้องเก็บเชื้อสำรอง" อคินตอบ เสียงของเขาเองก็อู้อี้ไม่แพ้กัน ช่องระบายอากาศเก่านี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คนตัวโตอย่างพวกเขาคลานผ่านได้ง่ายๆ พวกเขาต้องใช้ศอกและเข่าครูดไปกับพื้นโลหะเย็นเฉียบ คอนกรีตขรุขระบาดผิวหนัง ‍กลิ่นสนิมและฝุ่นคลุ้งเข้าจมูกจนไอ

"ห้องเก็บเชื้อสำรอง? นั่นมันไม่ใช่ทางออกนี่นา!" ริวโวย เขาหยุดชะงักและหันกลับมามองอคินในความมืด อคินรู้สึกได้ถึงความกังวลในน้ำเสียงของเด็กหนุ่ม

"มันอาจจะเป็นทางออกเดียวที่เหลืออยู่ริว... หรือไม่ก็เป็นจุดที่เราต้องตรวจสอบ" อคินตอบ เขาก็ไม่มั่นใจเช่นกัน ​แต่ทางเลือกอื่นไม่มีอีกแล้ว เสียงระเบิดที่ดังกึกก้องใกล้เข้ามาทุกทีบอกให้รู้ว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง "เราต้องเชื่อฟ้าใส"

ฟ้าใสเงียบไปพักหนึ่ง มีแต่เสียงซ่าๆ ในหูฟัง อคินคิดว่าเธออาจจะขาดการติดต่อแล้ว แต่แล้วเสียงของเธอก็กลับมาอีกครั้ง แต่เบาลงและเต็มไปด้วยเสียงรบกวน ​"ฉัน... ฉันกำลังพยายามค่ะ... ระบบ... ระบบกำลังถูกโจมตีหนัก... สัญญาณ... ติดๆ ดับๆ..."

"ฟ้าใส! คุณยังอยู่ใช่ไหม!" ​อคินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปในความอึกทึกของฐานทัพที่กำลังล่มสลาย

"อคิน... ฟังฉันดีๆ นะคะ" เสียงฟ้าใสกลับมาชัดเจนขึ้นเล็กน้อย แต่ฟังดูเร่งรีบและจริงจังอย่างที่สุด "พลายเพลิง... ระบบกระจายเชื้อที่ห้องปฏิบัติการหลักถูกทำลายไปแล้ว... แต่... แต่มีสัญญาณแปลกๆ จากห้องเก็บเชื้อสำรอง... เหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามจะ... เคลื่อนย้ายมันออกไป!"

หัวใจของอคินหล่นวูบ แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดที่เพิ่งผ่านไปทำให้เขาเกือบจะกระแทกกับเพดานของช่องระบายอากาศ เขาพยายามตั้งสติ ความร้อนจากเชื้อพลายเพลิงที่เขาเคยสัมผัสได้ในตอนแรกหวนคืนมาในความทรงจำ มันยังไม่จบ!

"คุณว่าไงนะ!?" อคินถามย้ำ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดในความมืดมิด

"สัญญาณชีพ... กำลังเคลื่อนที่ในระดับล่างสุด... มุ่งหน้าไปทาง... ทางเชื่อมฉุกเฉินเก่าที่ถูกปิดตายไปแล้ว!" ฟ้าใสอธิบายอย่างรวดเร็ว "ถ้าพวกเขาสามารถนำพลายเพลิงออกไปจากที่นั่นได้... มันจะหลุดรอดไปจากฐานทัพนี้อย่างสมบูรณ์!"

"ทางเชื่อมฉุกเฉินเก่า... ที่ถูกปิดตาย?" อคินทวนคำ เขาจำได้ว่าในแผนผังของฐานทัพ มีทางเชื่อมลับที่เคยใช้สำหรับขนย้ายสิ่งของผิดกฎหมายในสมัยแรกเริ่มของการสร้างฐาน แต่หลังจากมีการปรับปรุงความปลอดภัย ก็ถูกปิดตายและผนึกด้วยคอนกรีตหนาหลายชั้น

"ใช่ค่ะ! มันถูกปิดตายจากภายนอก แต่จากภายใน... พวกเขากำลังพยายามเปิดมันออก!"

"ริว! เร็วเข้า!" อคินเร่ง ริวที่อยู่ข้างหน้าก็รู้ถึงความสำคัญของสถานการณ์เช่นกัน เขาเร่งความเร็วในการคลาน อากาศภายในท่อเริ่มบางเบาลงเรื่อยๆ ฝุ่นผงและเศษคอนกรีตบางส่วนที่หลุดร่วงมาจากด้านบนทำให้การหายใจเป็นไปอย่างยากลำบาก

พวกเขาคลานไปตามท่อระบายอากาศที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ผ่านทางแยกเล็กๆ น้อยๆ ที่ฟ้าใสพยายามบอกทิศทางอย่างติดๆ ดับๆ บางครั้งเสียงของเธอก็ขาดหายไปนานจนอคินคิดว่าเธอจากไปแล้ว แต่เธอก็จะกลับมาพร้อมกับคำแนะนำใหม่ๆ ที่ฟังดูราวกับเสียงสวรรค์ท่ามกลางขุมนรก

ทันใดนั้น ท่อระบายอากาศก็เปิดออกสู่ปล่องกว้างขนาดใหญ่ ปลายทางเป็นบันไดเหล็กเก่าๆ ที่ทอดยาวลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง อคินมองเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ปลายทาง เขาได้ยินเสียงเครื่องจักรทำงานหนัก เสียงกระทบกันของโลหะ และเสียงพูดคุยแผ่วเบา

"ถึงแล้ว!" ฟ้าใสตะโกน เสียงของเธอฟังดูโล่งอก แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความตึงเครียด "ลงไปเลยค่ะ! พวกเขากำลังอยู่ที่นั่น!"

ริวกระโดดลงไปก่อนอย่างคล่องแคล่ว เขาสะบัดไฟฉายไปรอบๆ ห้องที่อยู่ด้านล่าง มันเป็นห้องใต้ดินขนาดใหญ่ที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานาน ผนังเต็มไปด้วยเชื้อราและคราบตะไคร่น้ำ ท่อระบายอากาศและสายไฟระโยงระยาง เศษซากของเครื่องจักรเก่าสนิมเขรอะกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น

อคินตามลงไป เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากพื้นคอนกรีต แต่ก็ถูกทดแทนด้วยความร้อนจากความเร่งรีบในการทำงานของกลุ่มคนที่อยู่ด้านล่าง

พวกเขาเดินอย่างระมัดระวังไปตามซอกมุมของห้องมืด กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเหล็กสนิมและกลิ่นดินชื้นๆ ที่โชยมากับอากาศ อคินเห็นเงาตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้า ราวห้าหกคนกำลังง่วนอยู่กับการเคลื่อนย้ายตู้คอนเทนเนอร์ขนาดเล็กสีดำที่ดูคุ้นตา ตู้คอนเทนเนอร์ที่เขาจำได้ว่าใช้สำหรับบรรจุเชื้อพลายเพลิง!

"มันอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์นั้น!" อคินกระซิบเสียงต่ำ "พวกเขาจะเคลื่อนย้ายมันออกไปทางช่องทางลับ"

ฟ้าใสที่กำลังฟังอยู่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "อคิน... ฉันสแกนพบสัญญาณพลังงานแปลกๆ ในบริเวณนั้น... พลังงานคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มสูง... มันกำลังมาจากตู้คอนเทนเนอร์นั้น! พวกเขากำลังใช้เครื่องขยายสัญญาณบางอย่าง... คาดว่ากำลังเตรียมการปล่อยเชื้อในวงกว้าง!"

"อะไรนะ?!" อคินเบิกตากว้าง พลายเพลิงจะถูกปล่อยที่นี่? หรือพวกเขาจะใช้เครื่องขยายสัญญาณเพื่อแพร่กระจายเชื้อในอากาศขณะที่มันยังอยู่ในตู้ เพื่อให้มันกระจายไปได้ไกลขึ้นหลังจากที่หลุดออกไปจากฐานทัพ? ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน มันเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก

กลุ่มคนในห้องใต้ดินเป็นทหารรับจ้างในชุดเกราะสีดำ พวกเขามีปืนไรเฟิลจู่โจมและอุปกรณ์ครบมือ หนึ่งในนั้นดูเหมือนจะเป็นผู้นำ รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีขาวแซมประปราย มีรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้ม เขาตะโกนสั่งการลูกน้องด้วยภาษาที่อคินไม่คุ้นเคย

"ริว ระวังตัวให้ดี" อคินกระซิบ เขาดึงปืนพกเก็บเสียงออกมาจากซองหนังที่ต้นขา "เราต้องหยุดพวกเขาให้ได้"

พวกเขาทั้งสองเคลื่อนที่ไปตามเงาของเครื่องจักรเก่าๆ ที่วางเกะกะ สายตาของอคินจับจ้องไปที่ชายผมขาวผู้นำกลุ่ม เขามีบางอย่างที่คุ้นตา คล้ายกับคนที่เขาเคยรู้จัก... หรือเคยสู้ด้วย?

"ฟ้าใส! คุณช่วยบอกได้ไหมว่าชายคนนั้นเป็นใคร?" อคินพยายามถาม แต่เสียงของฟ้าใสเงียบหายไปอีกครั้ง คงเป็นเพราะสัญญาณที่ขาดหายไป

ริวชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง ตรงนั้นมีประตูเหล็กบานใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยแผงคอนกรีตหนา มันมีรอยร้าวและรอยเจาะขนาดใหญ่ บ่งบอกว่ากำลังถูกเปิดออกจากด้านใน

"พวกเขาจะหนีออกไปจากตรงนั้น!" ริวกล่าวอย่างตื่นตระหนก

อคินพยักหน้า เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว จะบุกเข้าไปตอนนี้เลย หรือรอจังหวะ? แต่ถ้าเขารอ พวกเขาก็อาจจะหนีไปพร้อมกับพลายเพลิง

"เอาล่ะริว" อคินตัดสินใจ "เราจะเข้าไปขัดขวางการเคลื่อนย้ายเชื้อ ก่อนที่พวกเขาจะหนีไปได้"

ทันใดนั้นเอง ชายผมขาวผู้นำกลุ่มก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาคมกริบราวกับเหยี่ยว แม้จะอยู่ในความมืดสลัว เขาก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของอคินและริว

"มีแขกไม่ได้รับเชิญ" ชายผมขาวกล่าวด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงดุดัน เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง และในที่สุดก็หยุดลงที่มุมที่อคินกับริวซ่อนอยู่

"ออกมาซะ! อคิน!" เขาตะโกน เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน "ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นั่น!"

หัวใจของอคินกระตุก เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงรู้จักชื่อของเขา? ชายผู้นี้ไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างธรรมดา แต่เป็นคนที่รู้จักประวัติของเขา... หรืออาจจะเป็น "เงาในอดีต" ที่ฟ้าใสเคยเตือนไว้

"เตรียมพร้อม!" อคินกระซิบกับริว

ทหารรับจ้างทั้งกลุ่มหันปืนมาทางพวกเขาแล้ว ชายผมขาวผู้นำกลุ่มก้าวออกมาจากหลังตู้คอนเทนเนอร์ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเข้ม ทำให้รูปร่างของเขาดูใหญ่โตยิ่งขึ้น ในมือถือปืนไรเฟิลจู่โจมขนาดใหญ่ที่ติดเครื่องยิงระเบิดขนาดเล็ก

"เจอตัวแล้ว!" ชายผมขาวกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวไม่เป็นระเบียบ "ไม่คิดเลยนะว่าแกจะรอดตายมาจากนรกนั่นได้ อคิน... หรือฉันควรจะเรียกว่า... ผู้ทรยศ?"

อคินตกตะลึงกับคำพูดนั้น "ผู้ทรยศ?" เขาเองต่างหากที่ถูกหักหลัง!

"แกคงจำฉันไม่ได้สินะ" ชายผมขาวหัวเราะเสียงต่ำ "นานเกินไปแล้วสินะ... ตั้งแต่เราเจอกันครั้งสุดท้ายที่... ซีเรีย"

ดวงตาของอคินเบิกกว้าง ภาพอดีตที่ฝังลึกฉายวาบเข้ามาในความคิดทันที ใบหน้าของชายผู้นี้... รอยแผลเป็นที่คุ้นตา... ใช่แล้ว! เขาคือพันเอกธนาคาร! อดีตผู้บังคับบัญชาของเขาในหน่วยรบพิเศษ ผู้ที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตพร้อมกับเขาในการปฏิบัติภารกิจที่ซีเรียเมื่อห้าปีก่อน! แต่ธนาคารไม่ได้ตาย... และดูเหมือนเขาจะเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด!

"ธนาคาร!" อคินคำรามด้วยความโกรธแค้น ปืนในมือของเขากำแน่น

"ถูกต้อง! และฉันมาเพื่อเก็บกวาดสิ่งที่แกทิ้งไว้ให้เสร็จสิ้น!" ธนาคารตอบ เขากดปุ่มบางอย่างที่ติดอยู่กับข้อมือ ตู้คอนเทนเนอร์บรรจุเชื้อพลายเพลิงที่อยู่ด้านหลังเขาก็เปล่งแสงสีแดงสลับกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างน่าขนลุก "และแกจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น อคิน! แกและโลกของแก... จะต้องถูกชำระล้าง!"

ประตูเหล็กที่กำลังถูกเจาะด้านหลังธนาคารใกล้จะเปิดออกเต็มที่แล้ว อคินรู้ว่านี่คือวินาทีชี้เป็นชี้ตาย เขาต้องหยุดธนาคารและพลายเพลิงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

"ริว! เข้าไปจัดการพวกนั้น!" อคินตะโกน เขายิงกระสุนเก็บเสียงออกไปสองนัดทันทีที่เห็นทหารรับจ้างคนหนึ่งกำลังยกปืนขึ้นเล็ง

ริวพุ่งตัวออกไปเหมือนพายุ เขาวิ่งซิกแซกหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับชักมีดคู่ใจออกมา อคินตามไปติดๆ ยิงคุ้มกันให้ริวพร้อมกับพุ่งเป้าไปที่ธนาคาร ทว่าธนาคารกลับไม่หลบ เขาเพียงแค่ยิ้มหยัน ก่อนจะกดปุ่มอีกครั้ง

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นรุนแรงกว่าเดิม แสงสีแดงกะพริบถี่ขึ้นจากตู้คอนเทนเนอร์ อคินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกๆ ที่ไม่ใช่แค่จากการระเบิดของฐานทัพ แต่มันมาจากใต้เท้าของเขาเอง

"มันกำลังจะระเบิด!" เสียงฟ้าใสแทรกเข้ามาในหูฟังของอคินอย่างกระชั้นชิดและหวาดกลัว "พื้นด้านล่างห้องเก็บเชื้อกำลัง... ทรุดตัวค่ะ! มันเป็นกลไกทำลายตัวเอง! พลายเพลิงจะถูกปล่อยสู่ชั้นหินอุ้มน้ำใต้ฐานทัพ!"

อคินหันไปมองธนาคารที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นี่คือหายนะที่แกสร้างขึ้นเอง อคิน! และฉันจะเป็นคนกดปุ่มเริ่มมัน!"

พื้นใต้เท้าของอคินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น รอยร้าวปรากฏขึ้นบนคอนกรีตขนาดใหญ่ เศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานเหมือนฝน ทหารรับจ้างที่เหลืออยู่เริ่มถอยหนีอย่างตื่นตระหนก แต่ธนาคารยังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองอคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

"แกไม่มีทางเลือกแล้ว อคิน! แกจะตายพร้อมกับฉันที่นี่ หรือจะปล่อยให้โลกนี้จมดิ่งลงสู่ความหายนะในน้ำมือของแกเอง!"

อคินมองไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ที่กำลังเปล่งแสงสีแดงอย่างบ้าคลั่ง มองไปที่ธนาคารผู้ที่เขาเคยไว้ใจราวกับพี่ชาย และมองไปที่พื้นคอนกรีตที่กำลังจะถล่มลงมาเบื้องล่าง เขาเหลือเวลาไม่มากนัก... เขาจะหยุดมันได้ทันหรือไม่? หรือนี่คือจุดจบของทุกสิ่ง?