ทางเดินลับใต้ดินมืดมิดและคับแคบ อากาศภายในชื้นและเย็นยะเยือก กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นดินและโลหะจางๆ อคินเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ใช้แสงจากไฟฉายขนาดเล็กบนหมวกของเขาส่องนำทาง เขาเดินตามหลังดร.อรุณีไปติดๆ หญิงสาวดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเส้นทางนี้เป็นอย่างดี แม้จะวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอก็ยังคงจดจำทุกทางแยกและทุกโค้งได้อย่างแม่นยำ
“คุณรู้ทางนี้ได้ยังไง?” อคินถามเสียงต่ำ พยายามไม่ให้เสียงของเขาสะท้อนในอุโมงค์
ดร.อรุณีหอบเล็กน้อย “ฉัน... ฉันเคยสำรวจพื้นที่นี้ตอนที่พวกเขายังไม่เฝ้าระวังแน่นหนาเท่านี้ค่ะ ตอนที่ฉันพยายามหาทางหนี” เธอหยุดพักหายใจเล็กน้อย “มันเป็นทางระบายอากาศเก่าที่เชื่อมกับระบบระบายน้ำทิ้งของฐานทัพ”
อคินพยักหน้า ในใจของเขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พวกเขากำลังถูกไล่ล่าอย่างแน่นอน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นไปทั่วฐานทัพคือเครื่องยืนยันที่ดีที่สุด อคินรู้ว่าศัตรูจะไม่ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้ง่ายๆ
“เราจะต้องไปที่ไหน?” อคินถามต่อ
“ท่อระบายน้ำทิ้งใหญ่ค่ะ มันจะพาเราออกไปนอกฐานทัพได้” ดร.อรุณีตอบ
พวกเขาเดินลึกลงไปอีกเรื่อยๆ ทางเดินค่อยๆ ลาดชันลงไปด้านล่าง อคินสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนจางๆ จากด้านบน แสดงว่าการค้นหากำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น อคินรู้ว่าพวกเขาไม่มีเวลามากนัก
ขณะที่เดินไป อคินก็พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวของเขา พลเอกวิวัฒน์... ชื่อนี้ยังคงก้องอยู่ในหู เขาจำได้ว่าเคยทำงานภายใต้คำสั่งของวิวัฒน์ในช่วงที่เขาเป็นหน่วยรบพิเศษ วิวัฒน์เป็นนายทหารผู้ทรงอิทธิพล มีบารมี และเป็นที่เคารพของผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน รวมถึงอคินด้วย แต่แล้ว... เหตุการณ์อะไรกันที่ทำให้วิวัฒน์กลายเป็นคนที่คิดจะทำลายล้างโลก? และอะไรคือความจริงเบื้องหลังการ “เสียชีวิต” ของเขาเอง?
ภาพความทรงจำบางส่วนเริ่มผุดขึ้นมาในหัวของอคิน มันเป็นภาพที่พร่าเลือนและไม่ชัดเจน ภาพของสนามรบที่เต็มไปด้วยควันและเสียงระเบิด ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ล้มลง และภาพของวิวัฒน์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง ทว่าใบหน้าของวิวัฒน์ในความทรงจำนั้นกลับมีรอยยิ้มที่อคินไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มที่เย็นชาและอำมหิต
“คุณแน่ใจนะว่าพลเอกวิวัฒน์เป็นคนทรยศ?” อคินถามดร.อรุณี
ดร.อรุณีหยุดเดิน เธอหันมามองอคินในความมืด แสงจากไฟฉายของอคินส่องกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง “ฉันแน่ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดค่ะ เขาขโมยผลงานวิจัยของฉันไปทั้งหมด บิดเบือนมันเพื่อใช้ในทางที่ผิด และขังฉันไว้ที่นี่ เขาสั่งให้ฉันพัฒนามันให้สมบูรณ์แบบเพื่อทำลายล้างโลก!”
น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความเจ็บปวดและความคับแค้นอย่างลึกซึ้ง อคินเชื่อเธอ เขาเชื่อในความรู้สึกของผู้บริสุทธิ์ที่ถูกกดขี่ แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมวิวัฒน์ถึงทำเช่นนั้น
“เขาบอกเหตุผลคุณไหม?” อคินถาม
ดร.อรุณีส่ายหน้า “เขาไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริง เขาแค่พูดถึงการสร้างระเบียบโลกใหม่ การชำระล้างโลกจากความสกปรก ความอ่อนแอ และการสร้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งเท่านั้น”
อคินถอนหายใจยาวๆ นั่นคือคำพูดของคนบ้าคลั่ง อำนาจและอุดมการณ์ที่บิดเบี้ยวได้เปลี่ยนวิวัฒน์ไปอย่างสิ้นเชิง
“เราต้องเดินต่อ” อคินบอก
พวกเขาเดินต่อไปอีกราวสิบนาที ก่อนที่จะได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากเบื้องหน้า ดร.อรุณีชะลอฝีเท้าลง “ถึงแล้วค่ะ”
เบื้องหน้าของพวกเขาคือท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราวสองเมตร น้ำเสียสีขุ่นข้นไหลเอ่ออยู่ในท่อ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง อคินมองเข้าไปในท่อด้วยความรู้สึกรังเกียจ แต่ก็รู้ว่านี่คือทางเดียวที่จะรอด
“เราจะต้องลงไปในนั้น” อคินบอก
ดร.อรุณีพยักหน้า “ใช่ค่ะ แต่ก่อนอื่น เราต้องปิดช่องทางเข้าจากด้านบนก่อน” เธอชี้ไปที่แผงควบคุมเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใกล้กับทางเข้าท่อระบายน้ำ “นี่คือรหัสปลดล็อกช่องทางระบายน้ำฉุกเฉิน มันจะล็อกประตูทางเข้าท่อจากภายในฐานทัพได้”
อคินมองไปที่แผงควบคุม มันมีปุ่มตัวเลขสิบปุ่มและหน้าจอขนาดเล็ก
“รหัสคืออะไร?” อคินถาม
ดร.อรุณีเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอเคร่งเครียด “ฉัน... ฉันจำรหัสไม่ได้ค่ะ”
อคินขมวดคิ้ว “คุณบอกว่าคุณจำทางได้ทั้งหมด”
“ฉันจำทางได้ค่ะ! แต่รหัสนี้เป็นรหัสฉุกเฉินที่ฉันตั้งไว้เองตอนที่ฉันถูกขังไว้ใหม่ๆ เพื่อใช้หนีในกรณีฉุกเฉินจริงๆ แต่ฉัน... ฉันกดผิดไปหลายครั้งแล้ว ระบบเลยล็อกตัวเองไปพักหนึ่ง” ดร.อรุณีอธิบายด้วยความกระวนกระวาย “ตอนนี้มันเพิ่งจะปลดล็อก แต่ฉันจำรหัสไม่ได้จริงๆ”
อคินถอนหายใจ เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น หากพวกเขาไม่สามารถล็อกช่องทางนี้ได้ ศัตรูจะตามพวกเขามาได้อย่างง่ายดาย
“ลองคิดดูดีๆ รหัสนี้มีความหมายอะไรกับคุณบ้าง?” อคินพยายามกระตุ้น
ดร.อรุณีหลับตาลง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ “มันเป็นตัวเลขสิบหลัก ฉันจำได้ว่าฉันตั้งมันจากวันที่สำคัญ... หรืออะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับโปรเจกต์ของฉัน”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของศัตรูก็ดังขึ้นมาจากอุโมงค์เบื้องหลัง อคินหันขวับไปทันที เขาเห็นแสงไฟฉายหลายดวงส่องเข้ามาในความมืด
“พวกเขามาแล้ว!” อคินบอก
ดร.อรุณีตัวสั่นด้วยความกลัว “ฉัน... ฉันต้องคิดให้ออก!”
อคินชักปืนไรเฟิลขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะยิง “คุณมีเวลาไม่มาก”
แสงไฟฉายส่องเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทหารศัตรูเริ่มปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าอุโมงค์ อคินยิงเตือนไปสองสามนัด ทำให้พวกเขาล่าถอยไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หยุดยั้งพวกเขา
“คิดสิอรุณี! คิด!” อคินกระตุ้น
ดร.อรุณีลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “วันที่ค้นพบโครงสร้างไวรัส! วันที่ฉันคิดค้นมันขึ้นมา!” เธอรีบกดตัวเลขลงไปบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
‘ปิ๊บ... ปิ๊บ... ปิ๊บ...’ เสียงสัญญาณดังขึ้น แต่หน้าจอยังคงแสดงคำว่า ‘รหัสผิด’
“ไม่!” ดร.อรุณีอุทานด้วยความผิดหวัง
“ลองอีกครั้ง!” อคินตะโกน เขายิงสวนกลับไปอีกครั้ง ทำให้ทหารศัตรูต้องหลบหลังกำแพง
“ไม่ใช่... มันต้องไม่ใช่แค่วันที่ค้นพบ” ดร.อรุณีพึมพำกับตัวเอง “มันต้องเป็นวันที่... วันที่ฉันคิดว่ามันจะนำพาความหวังมาให้โลก... ก่อนที่มันจะถูกบิดเบือน”
ภาพความทรงจำของอคินผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของวิวัฒน์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง รอยยิ้มอำมหิตนั้น... และมีเสียงกระซิบในหัวของเขา ‘ธนากร...’
ชื่อ ‘ธนากร’ ทำให้หัวใจของอคินบีบรัด เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ธนากรคือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา เพื่อนร่วมทีมที่เขาร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอด แต่ธนากรก็ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปพร้อมกับเขาในภารกิจสุดท้ายนั้น
หรือว่า... ธนากรไม่ได้ตาย? และเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของการทรยศครั้งนี้ด้วย?
อคินสลัดความคิดนั้นออกไป เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาครุ่นคิดเรื่องส่วนตัว เขามีภารกิจที่สำคัญกว่า
“อรุณี! เร็วเข้า!” อคินตะโกน
ดร.อรุณีหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้เวลาคิดนานกว่าเดิม ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ฉัน... ฉันจำได้แล้ว! มันคือวันที่ฉันตัดสินใจออกจากโปรเจกต์เดิม และมาเริ่มต้นโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง! วันที่ฉันเชื่อว่าจะเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้นได้!”
เธอรีบกดตัวเลขลงไปอีกครั้งด้วยมือที่สั่นเทา ‘ปิ๊บ...’
หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียว พร้อมกับคำว่า ‘ปลดล็อกสำเร็จ’
“สำเร็จแล้ว!” ดร.อรุณีตะโกนด้วยความดีใจ เธอรีบกดปุ่ม ‘ล็อก’ ทันที
เสียง ‘ครืด’ ดังขึ้น ประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือช่องทางเดินเริ่มเลื่อนลงมาอย่างช้าๆ ปิดกั้นทางเดินจากด้านบนอย่างสนิท
“ลงไปเร็ว!” อคินบอก เขาผลักดร.อรุณีลงไปในท่อระบายน้ำ ก่อนที่ตัวเองจะตามลงไปเป็นคนสุดท้าย
พวกเขาตกลงไปในน้ำเสียสีขุ่นข้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบจะอาเจียน อคินรีบดึงดร.อรุณีให้ลุกขึ้นยืนในน้ำที่สูงถึงเอว
เสียงปืนและเสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านบนอย่างต่อเนื่อง ทหารศัตรูคงจะพยายามพังประตูเหล็กกล้านั้นเข้ามา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จในทันที
“เราปลอดภัยแล้วค่ะ” ดร.อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจ
อคินไม่ได้ตอบ เขาพยักหน้าเล็กน้อย เขามองไปในความมืดมิดของท่อระบายน้ำเบื้องหน้า พวกเขาต้องเดินต่อไปอีกนานแค่ไหน? และข้างหน้ายังมีอะไรที่รอคอยพวกเขาอยู่?
ขณะที่เดินลุยน้ำไปในท่อระบายน้ำ ความทรงจำของอคินก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ภาพของธนากร เพื่อนสนิทของเขาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในหน่วยรบพิเศษ ภาพของรอยยิ้มของธนากรที่เคยให้กำลังใจเขาในยามยากลำบาก
แต่แล้ว... ภาพนั้นก็เปลี่ยนไป ภาพของธนากรที่ยืนอยู่ข้างวิวัฒน์ ในชุดทหารเต็มยศ บนใบหน้าของธนากรไม่มีรอยยิ้มที่เป็นมิตรอีกต่อไป มีเพียงแววตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก
อคินจำได้แล้ว! ในภารกิจสุดท้ายนั้น ภารกิจที่เขาถูกประกาศว่าเสียชีวิต... ธนากรอยู่กับเขาในตอนนั้น! และเป็นธนากรที่บอกให้เขาไปยังจุดที่เกิดระเบิดขึ้น! ธนากรที่บอกว่านั่นคือจุดปลอดภัย!
ความรู้สึกของความเจ็บปวดและความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกของอคินอย่างรุนแรง ธนากร... เพื่อนสนิทของเขา... เป็นคนทรยศอย่างนั้นหรือ? เป็นคนที่ผลักเขาเข้าไปในกับดัก?
โลกของอคินกำลังพังทลายลงช้าๆ ความจริงที่โหดร้ายกำลังปรากฏขึ้นทีละน้อย ความจริงที่ว่าคนที่เขาเคยไว้ใจที่สุดคือคนที่หักหลังเขา และคนที่เขาเคารพที่สุดคือคนที่ต้องการทำลายล้างโลก
ดร.อรุณีหันมามองอคินเมื่อเห็นเขาหยุดเดิน เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “คุณเป็นอะไรคะ?”
อคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเคียดแค้น “ธนากร... เพื่อนของฉัน... เขาก็อยู่กับวิวัฒน์ด้วย”
ดร.อรุณีเบิกตากว้าง “อะไรนะคะ? คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ?”
อคินพยักหน้าช้าๆ “ใช่... เขาก็เป็นคนทรยศ”
คำพูดของอคินหนักแน่นราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งลงไปในบ่อน้ำลึก ความจริงอันขมขื่นได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว อคินรู้ดีว่าจากนี้ไป ภารกิจของเขาจะไม่ได้มีแค่การกอบกู้อาวุธชีวภาพอีกต่อไปแล้ว แต่ยังรวมไปถึงการเผชิญหน้ากับเงาในอดีต การชำระแค้น และการหาความจริงเบื้องหลังการทรยศหักหลังที่ฝังลึกอยู่ในใจของเขา
และเขาก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คนที่ทรยศเขาได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับ
เพลิงพิฆาตคืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก